บทที่ 87: ต้นเงินต้นทองออกดอกออกผลแล้ว

หลิงตวนย่ากำลังยุ่งอยู่กับงาน จึงไม่สะดวกจะคุยอะไรกับหวังฮ่าวหรานมากนัก เธอทำได้เพียงส่งสายตาแห่งความปรารถนาดีไปให้เพื่อแสดงความขอบคุณ

หวังฮ่าวหรานพยักหน้าตอบรับเบาๆ

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของหลิงตวนย่าก็ดังขึ้น

หัวหน้าทีมสวี่เจิ้งแจ้งข่าวเข้ามา

จับกุมโจรบนรถตู้สีดำได้แล้ว แต่รถตู้สีขาวหนีรอดไปได้

"เลิกแถว กลับได้"

หลิงตวนย่าหันไปสั่งเพื่อนร่วมงาน เตรียมตัวถอนกำลัง

"คุณตำรวจ รบกวนเวลาสักครู่ได้ไหมครับ?" ฉินไคเดินเข้าไปทักหลิงตวนย่า

"คุณฉินมีธุระอะไรหรือคะ?" หลิงตวนย่าถามเสียงเรียบ

เธอยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจเรื่องที่ฉินไคประกันตัวเซียวอี้เฟิงออกไปอยู่ไม่น้อย

"ผมแค่อยากทราบว่าจับคนร้ายได้บ้างไหมครับ?" ฉินไคถาม

"ต้องขออภัยด้วยค่ะ ตามกฎระเบียบแล้วฉันคงเปิดเผยข้อมูลในคดีไม่ได้" หลิงตวนย่าปฏิเสธอย่างนุ่มนวล

แต่ฉินไคผู้เจนจัดในวงการ ฟังแค่น้ำเสียงก็เดาออกทันทีว่าน่าจะจับตัวได้แล้ว

"ผมเข้าใจครับ" ฉินไคพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง

"แต่คนร้ายพวกนี้มีแนวโน้มสูงมากที่จะพุ่งเป้ามาที่ลูกสาวผม บางทีผมอาจจะมีข้อมูลที่เป็นประโยชน์ต่อรูปคดีก็ได้นะครับ"

พอได้ยินแบบนั้น หลิงตวนย่าก็หูผึ่งทันที

"ถ้าคุณฉินยินดีให้ความร่วมมือ ทางเรายินดีต้อนรับเสมอค่ะ"

ฉินไคยิ้ม พยักหน้า เตรียมจะเดินออกไปพร้อมกับหลิงตวนย่า

"ผู้กองหลิงครับ เดี๋ยวก่อน" หวังฮ่าวหรานเอ่ยขัดจังหวะ

หลิงตวนย่าหันกลับมามองหวังฮ่าวหรานด้วยความสงสัย

หวังฮ่าวหรานไม่ได้ตอบเธอทันที แต่หันไปพูดกับหวังเซียง พ่อของเขา

"พ่อครับ โจรพวกนี้อาจจะไม่ได้จ้องจะลักพาตัวฉินหยุนหานคนเดียวก็ได้ อาจจะเกี่ยวพันกับตระกูลหวังของเราด้วย พ่อตามไปดูหน่อยสิครับ เผื่อจะช่วยอะไรตำรวจเขาได้บ้าง"

"เกี่ยวกับตระกูลเรา?" หวังเซียงสับสน

"เมื่อวันก่อนผมได้รับจดหมายขู่ครับ" หวังฮ่าวหรานปั้นน้ำเป็นตัวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ความจริงแล้ว พวกโจรมุ่งเป้าไปที่ฉินหยุนหานแน่นอน

แต่ที่เขาต้องโกหกแบบนี้

หนึ่งคืออยากลดความตื่นตระหนกของฉินไค กลัวว่าถ้าฉินไคสติแตก จะสั่งให้เซียวอี้เฟิงมาประกบติดฉินหยุนหานตลอด 24 ชั่วโมง

สองคือต้องการให้พ่อเข้าไปรับรู้ข้อมูลคดี

พวกโจรต้องมีคนบงการอยู่เบื้องหลังแน่ ถ้าสืบรู้เบาะแสจากปากคำของโจรได้ เขาก็จะหาทางจัดการตัวการใหญ่ได้

เมื่อกำจัดตัวการใหญ่ได้ ภัยคุกคามต่อฉินหยุนหานก็จะหมดไป

และนั่นหมายความว่าเซียวอี้เฟิงก็จะตกงาน หมดข้ออ้างที่จะมาป้วนเปี้ยนใกล้ๆฉินหยุนหานอีกต่อไป

พอได้ยินลูกชายพูดแบบนั้น หวังเซียงก็เข้าใจไปเองว่าที่ลูกชายให้พาบอดี้การ์ดมาวันนี้ก็เพราะเรื่องจดหมายขู่นี่เอง

"ไอ้สารเลวตัวไหนบังอาจมาแตะต้องลูกชายข้า! มันไม่อยากแก่ตายใช่ไหม!"

หวังเซียงโกรธจนควันออกหู เขาไม่สงสัยในคำพูดของลูกชายเลยสักนิด

ในวงการธุรกิจ การสร้างศัตรูเป็นเรื่องปกติ

เล่นงานคู่แข่งไม่ได้ ก็อาจจะหันมาเล่นงานลูกชายแทน เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้เสมอ

"จดหมายขู่นั่นยังอยู่ไหม?" หลิงตวนย่าถามด้วยความสนใจ หวังจะใช้เป็นหลักฐานหาเบาะแส

"ผมอ่านจบก็ทิ้งไปแล้วครับ" หวังฮ่าวหรานตอบหน้าตาย ก็มันเรื่องแต่งนี่นา จะเอาของจริงมาจากไหน

หลิงตวนย่าเสียดายเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ เธอพาฉินไคและหวังเซียงออกไปจากห้องจัดเลี้ยง

งานเลี้ยงวันเกิดที่ควรจะมีความสุข จบลงด้วยความแตกตื่นและหวาดผวา

แขกเหรื่อต่างแยกย้ายกันกลับบ้านใครบ้านมัน

ช่วงพักเบรกตอนบ่าย

หวังฮ่าวหรานได้รับข้อความ WeChat จากฟางเหิง

เป็นรูปแจกันลายครามใบหนึ่ง พร้อมข้อความสั้นๆ

"แจกันลายครามสมัยราชวงศ์ถัง สนใจไหม?"

ชัดเจนว่าฟางเหิงใช้นิ้วทองคำไปตกของดีมาได้อีกแล้ว

หวังฮ่าวหรานดูของเก่าไม่เป็นหรอก แต่ของสมัยราชวงศ์ถัง ยังไงก็ต้องราคาแพงระยับแน่ๆ

"สนใจสิ" มีคนเอาเงินมาประเคนให้ถึงที่ ใครจะปฏิเสธลง

"งั้นนัดเจอกันเลย วันเวลาสถานที่ว่ามา" ฟางเหิงตอบกลับทันควัน

"หกโมงเย็น เจอกันที่หน้าโรงเรียนมัธยมสุ่ยเจ๋อ"

"โอเค"

หลังจากคุยกับฟางเหิงจบ หวังฮ่าวหรานก็โทรออกไปอีกสาย

สำนักงานใหญ่กั๋วเสี้ยเทียนเซียง

เมื่อคืนฟางเสวียนหลับสนิท วันนี้จึงมาทำงานด้วยความสดชื่นกระปรี้กระเปร่า

"ท่านประธานคะ นี่เป็นแผนการตลาดสำหรับครีมบำรุงผิวตัวใหม่ที่ฝ่ายวางแผนเพิ่งส่งมาค่ะ รบกวนท่านประธานตรวจสอบด้วย" ฟางเสวียนยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ยื่นแฟ้มเอกสารให้เจิ้นหลี่

"ดีกว่ารอบที่แล้วเยอะ" เจิ้นหลี่เปิดดูคร่าวๆ พยักหน้าพอใจ แต่ยังไม่ถึงที่สุด

เธอชี้จุดแก้สองสามจุดในแผนงาน "ตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้ ให้ฝ่ายวางแผนไปแก้มาใหม่"

"รับทราบค่ะ" ฟางเสวียนจดบันทึกตามคำสั่ง

เจิ้นหลี่ยังคงก้มหน้าอ่านเอกสารต่อเพื่อหาจุดบกพร่องอื่นๆ

ฟางเสวียนยืนโค้งตัวรออย่างอดทน

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นครืดคราด

พอเห็นชื่อคนโทรเข้า หัวใจของเธอก็เต้นรัวด้วยความประหม่า

"ท่านประธานคะ ขออนุญาตออกไปรับสายส่วนตัวสักครู่ได้ไหมคะ" ฟางเสวียนขออนุญาตเสียงเบา

"เธอเพิ่งมาทำงานวันแรกหรือไง?" เจิ้นหลี่ขมวดคิ้วตำหนิ

เวลางานห้ามรับโทรศัพท์ส่วนตัว นี่คือกฎเหล็ก

แต่สายนี้ไม่รับไม่ได้ ฟางเสวียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจบอกความจริง

"คือ... ลูกชายท่านประธานโทรมาค่ะ"

"อ้าวเหรอ! งั้นรีบไปรับสิ งานการช่างมันก่อน ไม่ต้องรีบ" สีหน้าของเจิ้นหลี่เปลี่ยนจากยักษ์มารเป็นนางฟ้าทันที

"ขอบคุณค่ะท่านประธาน" ฟางเสวียนโค้งขอบคุณ แล้วรีบวิ่งออกไปรับโทรศัพท์นอกห้อง

"น้องชายเธอหาของดีมาได้อีกแล้ว ฉันนัดเขาไว้ที่หน้าโรงเรียนตอนหกโมงเย็น" ปลายสายพูดเข้าประเด็นทันที

"ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะขอลางานกับท่านประธาน แต่ไม่รู้ท่านจะอนุญาตไหม" ฟางเสวียนกังวล งานเธอยุ่งมาก แถมเพิ่งลาไปเมื่อวาน

"ถ้าแม่ไม่อนุญาตก็บอกไปเลยว่าฉันสั่งให้เธอลา"

"โอเคค่ะ"

ฟางเสวียนโล่งใจทันที

ด้วยความรักลูกแบบสุดโต่งของเจิ้นหลี่ เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก

"หกโมงเย็น หน้าโรงเรียนนะ" หวังฮ่าวหรานนัดแนะเวลาสถานที่ ก่อนจะกำชับเพิ่มเติม

"อ้อ ตอนมาถึง เพื่อไม่ให้น้องชายสงสัย เธอหาข้ออ้างดีๆหน่อยนะ ทำให้ดูเหมือนบังเอิญผ่านมาเจอ"

"งั้นแกล้งบอกว่ามาทำธุระให้บริษัทแถวนี้ดีไหมคะ?"

"เอาเป็นว่าตอนมาเธอแวะโรงแรมห้าดาว ซื้อกับข้าวมาเยอะๆหน่อยก็แล้วกัน" หวังฮ่าวหรานเสนอไอเดีย

เมื่อตอนเที่ยงเกิดเรื่องวุ่นวายในงานเลี้ยง เขาแทบไม่ได้กินอะไรเลย ตอนนี้หิวจนไส้กิ่วแล้ว

"ได้ค่ะ นายน้อยอยากทานอะไรคะ?"

"เลือกมาเถอะ เดี๋ยวฉันโอนเงินไปให้ แค่นี้นะ"

พูดจบหวังฮ่าวหรานก็วางสาย

ไม่กี่วินาทีต่อมา มีแจ้งเตือนเงินเข้าบัญชี WeChat ของฟางเสวียน

ยอดเงิน 30,000 หยวน

ฟางเสวียนอ้าปากค้าง

นี่คือชีวิตคนรวยสินะ? มื้อเย็นมื้อเดียวล่อไปสามหมื่น?!

*****