บทที่ 76: ตัดหน้าตัวเอก

แม่ฟางมีสติรู้ตัวดีอยู่ แต่สภาพจิตใจค่อนข้างย่ำแย่

คนขับรถโรลส์รอยซ์คัลลิแนนนำกระเช้าผลไม้ไปวางไว้ที่หัวเตียง

แม่ฟางมองดูผู้มาเยือนแปลกหน้าทั้งสองคนด้วยความประหลาดใจ

"สวัสดีครับคุณน้า ผมเป็นเพื่อนของฟางเสวียนลูกสาวคุณน้าครับ ตั้งใจมาเยี่ยมคุณน้าโดยเฉพาะเลย" หวังฮ่าวหรานทักทายอย่างสุภาพ

"ขอบใจมากนะจ๊ะ เชิญนั่งจ้ะเชิญนั่ง... แต่ต้องรบกวนยกเก้าอี้เองหน่อยนะ น้าลุกไม่ไหวจริงๆ"

แม่ฟางป่วยหนักจนลุกนั่งลำบาก จึงต้องเอ่ยขอโทษขอโพยที่ไม่อาจลุกมาต้อนรับได้

แต่เรื่องแค่นี้หวังฮ่าวหรานไม่ต้องลงมือเองหรอก

คนขับรถรีบไปหยิบเก้าอี้จากมุมห้องมาวาง แล้วใช้กระดาษทิชชูเช็ดทำความสะอาดอย่างประณีต ก่อนจะเลื่อนให้หวังฮ่าวหรานนั่ง

"โอ๊ย! เหม็นอะไรเนี่ย เหม็นจะตายชัก!"

เสียงบ่นด้วยความรังเกียจดังมาจากหน้าประตูห้อง จากนั้นหญิงวัยกลางคนอายุราวห้าสิบปีก็เดินเข้ามา

เธอชี้หน้าด่าแม่ฟางอย่างหยาบคาย

"อีแก่หนังเหนียว! จะตายก็ไม่ตาย ทำตัวเป็นภาระคนอื่นอยู่ได้ รีบๆตายไปซะทีสิ! ทำห้องเหม็นคลุ้งไปหมดแบบนี้ฉันจะอยู่ยังไงฮะ!"

"ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ" แม่ฟางได้แต่ก้มหน้าขอโทษอย่างเจียมตัว

"รู้ตัวว่าเป็นภาระก็รีบไปตายซะสิ ตายๆไปซะจะได้จบเรื่อง ลูกเต้าจะได้สบายขึ้นด้วย" ป้าปากร้ายยังคงสาดคำพูดเสียดแทงไม่หยุด

แม่ฟางได้แต่เงียบกริบ

การรักษาโรคไตวายเรื้อรังต้องใช้เงินมหาศาล เงินเก็บของครอบครัวละลายหายไปกับค่ารักษาจนเกลี้ยง

แถมยังเป็นหนี้เป็นสินท่วมหัว

เธอรู้ดีว่าตัวเองเป็นภาระลูกๆ บางที... ความตายน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดจริงๆ

"คนจนๆอย่างแกต่อให้หาไตที่เข้ากันได้ก็ไม่มีปัญญาจ่ายค่าผ่าตัดหรอก ไม่เหมือนฉัน ลูกชายฉันเก่ง มีเส้นสายหาไตได้แล้ว อีกไม่นานฉันก็จะได้เปลี่ยนไตแล้ว" ป้าปากร้ายเห็นแม่ฟางทำหน้าเศร้า แทนที่จะเห็นใจ กลับยิ่งซ้ำเติมอย่างสะใจ

"โยนมันออกไปข้างนอก" หวังฮ่าวหรานในฐานะตัวร้ายยังทนฟังไม่ได้ สั่งคนขับรถเสียงเรียบ

แม่ของฟางเสวียนป่วยหนักขนาดนี้ ยัยป้านี่ก็ป่วยโรคเดียวกันแท้ๆ แทนที่จะเห็นอกเห็นใจกัน ดันมาซ้ำเติมกันได้ลงคอ

จิตใจทำด้วยอะไร เลวบัดซบจริงๆ

คนขับรถรับคำสั่งทันที ปรี่เข้าไปหิ้วปีกป้าปากเสียแล้วลากออกไปโยนนอกห้องเหมือนถุงขยะ

ไม่ใช่แค่หวังฮ่าวหรานที่ทนไม่ได้ คนขับรถเองก็หมั่นไส้ยัยป้านี่เต็มทนแล้ว

"แม่!" ชายหนุ่มอายุไม่ถึงสามสิบวิ่งถลาเข้ามา ตวาดใส่คนขับรถ

"ทำอะไรน่ะ! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"

ชายหนุ่มพุ่งเข้ามาจะปล่อยหมัดใส่หน้าคนขับรถ

แต่น่าเสียดายที่เขาตัวบางร่างน้อย สู้แรงคนขับรถตัวล่ำบึ้กไม่ได้ โดนผลักทีเดียวล้มกลิ้งไม่เป็นท่า

"แก... แกกล้าดียังไง! รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?! ฉันเป็นถึงรองผู้จัดการใหญ่บริษัทเทียนเฉิง เงินเดือนรวมปีนึงเป็นล้าน! กล้ามีเรื่องกับฉัน แกเตรียมตัวซวยได้เลย!" ชายหนุ่มลุกขึ้นมาโวยวายด้วยความโกรธจัด

คนขับรถยืนนิ่งไม่สะทกสะท้าน หันไปมองหน้าหวังฮ่าวหรานเพื่อรอคำสั่ง

"ฮัลโหลพ่อ บริษัทเทียนเฉิงนี่ใหญ่มากไหมครับ?" หวังฮ่าวหรานโทรหาหวังเซียง

"บริษัทกระจอกนั่นมูลค่าไม่ถึงร้อยล้านด้วยซ้ำ" หวังเซียงตอบอย่างดูแคลน ก่อนจะถามต่อด้วยความเป็นห่วง

"ลูกรัก บริษัทเทียนเฉิงไปทำอะไรให้ลูกโกรธหรือเปล่า? ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง! ขอเวลาพ่อสามวัน พ่อจะถล่มให้มันเจ๊งไปเลย!"

"ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกครับ ผมแค่เหม็นขี้หน้ารองผู้จัดการใหญ่ของที่นั่น สั่งให้เขาไล่ไอ้หมอนั่นออกก็พอแล้วครับ"

"จัดไป! เดี๋ยวพ่อจัดการให้เดี๋ยวนี้แหละ!"

"แค่นี้ก่อนนะครับ ผมมีธุระ"

หวังฮ่าวหรานวางสาย

"ไอ้เด็กนี่เล่นละครเก่งนะเนี่ย? ลูกชายฉันเป็นถึงรองผู้จัดการใหญ่ จะมาสั่งปลดกันง่ายๆได้ยังไง" ป้าปากร้ายยังคงปากดีไม่เลิก

"แม่! หุบปากเดี๋ยวนี้! พอได้แล้ว!" ลูกชายกัดฟันกระซิบบอกแม่เสียงสั่น

พอยัยป้าเห็นสีหน้าซีดเผือดของลูกชาย รอยยิ้มเยาะเย้ยก็แข็งค้าง

ตอนนี้ลูกชายตัวสั่นเทิ้มไปทั้งตัว

เมื่อกี้มัวแต่โมโหเลยไม่ได้สังเกตหวังฮ่าวหรานกับคนขับรถให้ดี

พอตั้งสติได้ เขาก็รู้ทันทีว่าหวังฮ่าวหรานไม่ใช่คนธรรมดา

ทั้งบุคลิก หน้าตา ท่าทาง และน้ำเสียงล้วนแผ่รังสีความรวยระดับมหาเศรษฐีออกมา

โดยเฉพาะคนขับรถที่ยืนอยู่ข้างๆ สวมสูทใส่ถุงมือขาวแบบนี้

คนขับรถที่มีพิธีรีตองขนาดนี้ รถที่ขับต้องไม่ใช่รถธรรมดาแน่

อย่างต่ำก็ต้องเบนซ์ มายบัค หรือไม่ก็โรลส์รอยซ์!

"คุณชายครับ... ให้โอกาสผมสักครั้งนะครับ... ผมผิดไปแล้ว" ลูกชายป้าทรุดตัวลงคุกเข่าอ้อนวอนน้ำตานองหน้า

"ถ้ายังพล่ามอีกคำเดียวฉันจะฆ่าแกซะ" หวังฮ่าวหรานตวาดอย่างหงุดหงิด

ชายหนุ่มรีบหุบปากฉับ ลากแม่ตัวเองหนีไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว กลัวจะทำให้หวังฮ่าวหรานโกรธไปมากกว่านี้

[ติ๊ง! โฮสต์ตัดหน้าตัวเอก 'ฟางเหิง' โชว์ความเทพได้สำเร็จ ได้รับแต้มวายร้าย 200 แต้ม, ออร่าตัวเอกของฟางเหิง -10, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +10!]

อ้าว...

ที่แท้สองแม่ลูกคู่นี้คือตัวประกอบที่ถูกวางบทไว้ให้ฟางเหิงมาตบหน้าโชว์เทพซะงั้น?

พอเห็นข้อความแจ้งเตือน หวังฮ่าวหรานก็เข้าใจสถานการณ์ทันที

"แม่..."

เสียงเรียกดังมาก่อนตัว

ฟางเสวียนเดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย พอเห็นหวังฮ่าวหราน เธอก็ชะงักด้วยความตกใจ

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมหวังฮ่าวหรานถึงมาอยู่ที่นี่ได้

"เสวียนเอ๋อร์มาแล้วเหรอ เพื่อนลูกซื้อผลไม้มาเยี่ยมแม่ด้วยนะ" แม่ฟางยิ้มบอกลูกสาว

อ๋อ... มาในฐานะเพื่อนนี่เอง...

ฟางเสวียนตั้งสติได้ก็โล่งใจไปเปราะหนึ่ง หันไปพูดกับหวังฮ่าวหรานว่า

"ขอบคุณนะที่มาเยี่ยมคุณแม่"

"ไม่เป็นไร" หวังฮ่าวหรานยิ้มตอบ

ฟางเสวียนสะดุ้งเฮือกโดยอัตโนมัติ

ตอนนี้พอได้ยินคำว่า "ไม่เป็นไร" เธอก็รู้สึกใจสั่นระรัวด้วยความหวาดหวั่น

ยิ่งถ้ารวมกับเสียงล็อกประตูดัง แกร๊ก ด้วยแล้วล่ะก็ เธอคงเข่าอ่อนยืนไม่อยู่แน่ๆ

"ที่นี่ไม่มีอะไรรับรองแขกเลย น้องชายฉันลงไปซื้อของข้างล่าง คุณอยากทานอะไรไหม? เดี๋ยวฉันโทรบอกน้องให้ซื้อขึ้นมา" ฟางเสวียนถามตามมารยาท

"ไม่เป็นไรหรอก ผมไม่หิว"

"อื้อ"

ฟางเสวียนยังคงประหม่า ไม่กล้าคุยกับหวังฮ่าวหรานมากนัก จึงเบนความสนใจไปเรื่องอื่น

"แม่ เมื่อกี้ตอนหนูเดินมา เห็นสองแม่ลูกเตียงข้างๆหน้าตาบูดบึ้งเชียว เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?" ฟางเสวียนถามแม่

สองแม่ลูกคู่นั้นนิสัยแย่มาก ปากร้ายใจดำสุดๆ

แม่เธอต้องทนอยู่ร่วมห้องกับสองคนนี้มาหลายเดือน ไม่รู้ต้องรองรับอารมณ์ไปมากแค่ไหนแล้ว

ฟางเสวียนเกลียดขี้หน้าสองคนนั้นเข้าไส้

"อ๋อ คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้..." แม่ฟางเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้ฟัง

พอฟังจบ ฟางเสวียนก็หันไปมองหวังฮ่าวหรานด้วยความตะลึงงัน

[ติ๊ง! หนึ่งในนางเอก 'ฟางเสวียน' เพิ่มค่าความประทับใจที่มีต่อโฮสต์ +15 ปัจจุบันค่าความประทับใจรวมคือ 45 (สนิทสนมมาก)]

[ติ๊ง! โฮสต์เปลี่ยนแปลงทิศทางของเนื้อเรื่อง ได้รับแต้มวายร้าย 200 แต้ม!]

*****