บทที่ 75: แผนจีบสาวของตัวเอกล้มเหลว

ณ ห้องสอบสวน

"ชื่อ?"

"เซียวอี้เฟิง"

"เพศ?"

"ชัดขนาดนี้ดูไม่ออกหรือไง?"

"เพศ?!!!"

"หญิงมั้ง"

ปัง!

"กรุณาให้ความร่วมมือด้วย! ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!" หลิงตวนย่าตบโต๊ะเสียงดังลั่น

"คนสวย โกรธมากไปเดี๋ยวแก่ไวนะ"

"ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง แค่ตอบคำถามฉันมาก็พอ" หลิงตวนย่าทำหน้าตึง แผ่รังสีเย็นชา

"ก็ได้ๆ แต่ช่วยบอกให้เพื่อนร่วมงานคุณออกไปก่อนได้ไหม ผมอยากให้คุณสอบสวนผมแค่คนเดียว"

หลิงตวนย่ามั่นใจในฝีมือตัวเอง จึงไม่เกรงกลัวเซียวอี้เฟิงแม้แต่น้อย เธอยอมตามใจสั่งให้เพื่อนร่วมงานออกไป

"ตอนนี้ไม่มีคนอื่นแล้ว คงจะให้ความร่วมมือดีๆได้แล้วใช่ไหม?" หลิงตวนย่าหยิบปากกาขึ้นมาจดบันทึกต่อ วกกลับมาที่คำถามเดิม

"เพศ?"

"คุณกำลังป่วย!" เซียวอี้เฟิงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

ปัง!

เสียงตบโต๊ะดังขึ้นอีกครั้ง

"อย่ามาเล่นลิ้น! ฉันเตือนแล้วนะ ถ้ายังไม่หยุดเล่น เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน!" หลิงตวนย่าเริ่มหมดความอดทน

"ผมพูดเรื่องจริง คุณกำลังป่วยจริงๆ" เซียวอี้เฟิงยืนยันด้วยสีหน้าขึงขัง

"เข่าขวาของคุณเคยได้รับบาดเจ็บสาหัส ปกติก็ดูเหมือนไม่เป็นอะไร แต่พอมันกำเริบขึ้นมาเมื่อไหร่จะเจ็บปวดรวดร้าวถึงกระดูก ทรมานจนแทบทนไม่ไหว"

พูดจบ เซียวอี้เฟิงก็ทำท่าสบายๆ รอคอยสีหน้าตกตะลึงจากหลิงตวนย่า

แต่ผิดคาด หลิงตวนย่าเพียงแค่เลิกคิ้วนิดๆด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ไม่ได้ตกใจอะไรมากมายอย่างที่เขาคิด

ปฏิกิริยานี้ทำให้เซียวอี้เฟิงงุนงง

"อาการป่วยของคุณ ถ้าไม่รีบรักษา ภายในครึ่งปีคุณอาจต้องตัดขาทิ้งเพื่อรักษาชีวิตนะ" เซียวอี้เฟิงแกล้งพูดให้ดูร้ายแรงเกินจริง หวังจะขู่ให้เธอกลัว

"อ้อ แล้วไงต่อ?" หลิงตวนย่าถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ผมรักษาให้คุณได้ ไม่เกินครึ่งเดือน หายขาดแน่นอน!" เซียวอี้เฟิงคุยโวอย่างมั่นใจ

"แล้วต้องรักษายังไงล่ะ?" หลิงตวนย่าแค่นหัวเราะ

"ไม่ต้องกินยา แค่ฝังเข็มควบคู่กับการนวดก็หายแล้ว" เซียวอี้เฟิงพูดไปพลางเผลอกลืนน้ำลายไปพลาง

"ฝังเข็มอย่างเดียวไม่ได้?" หลิงตวนย่าแกล้งถาม

"ฝังเข็มอย่างเดียวขับพิษออกไม่หมดหรอก" เซียวอี้เฟิงโกหกหน้าตาย

ด้วยวิชาแพทย์ระดับเขา แค่ฝังเข็มอย่างเดียวก็หายขาดแล้ว แต่เขาอยากเพิ่มออปชั่น 'นวด' เข้าไปเพื่อหวังผลกำไรส่วนตัว

"งั้นนวดอย่างเดียวล่ะ?" หลิงตวนย่าเริ่มแสดงสีหน้ารังเกียจออกมาอย่างชัดเจน

"อ๋อ คุณกลัวเข็มนี่เอง นวดอย่างเดียวก็ได้ครับ แต่นานหน่อยนะ ต้องใช้เวลาสองเดือนขึ้นไป" เซียวอี้เฟิงตอบอย่างกระตือรือร้น

"เหอะๆ..." หลิงตวนย่าหัวเราะเย็นยะเยือก

ปัง!

เสียงตบโต๊ะดังสนั่นอีกครั้ง คราวนี้แรงจนโต๊ะโลหะยุบเป็นรอยฝ่ามือจางๆ

เซียวอี้เฟิงสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจและไม่เข้าใจ

เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหลิงตวนย่าต้องโกรธขนาดนี้

ถึงการนวดจะดูถึงเนื้อถึงตัวไปหน่อย แต่เทียบกับการต้องนั่งรถเข็นไปตลอดชีวิต มันก็คุ้มไม่ใช่เหรอ?

แค่โดนแตะเนื้อต้องตัวนิดหน่อย ทำไมหลิงตวนย่าถึงไม่ยอม?

อีกด้านหนึ่ง หวังฮ่าวหรานได้รับข้อความจากระบบอีกครั้ง

[ติ๊ง! โฮสต์ชักใยเบื้องหลัง ทำให้แผนการใช้ทักษะการแพทย์จีบสาวของตัวเอก 'เซียวอี้เฟิง' ล้มเหลว ได้รับแต้มวายร้าย 200 แต้ม!]

......

"ไอ้เด็กแก่แดด! อายุก็แค่นี้ ในหัวมีแต่เรื่องอกุศล!" หลิงตวนย่าด่าด้วยความขยะแขยง แล้วจับเซียวอี้เฟิงใส่กุญแจมือทันที

"ในเมื่อเธอไม่ให้ความร่วมมือ ก็โทษฉันไม่ได้นะ งั้นขอกักขังหน่วงเหนี่ยวไว้ก่อนสัก 47 ชั่วโมง ครบชั่วโมงที่ 48 เมื่อไหร่ฉันจะมาสอบสวนเธอใหม่"

พูดจบ หลิงตวนย่าก็ปรับอุณหภูมิแอร์ลงต่ำสุด แล้วเดินออกจากห้องสอบสวนไป ล็อกประตูปิดตายทันที

"เฮ้ย! เดี๋ยวสิคนสวย! ผมพูดเรื่องจริงนะ คุณป่วยจริงๆ ทำไมไม่เชื่อกันบ้างล่ะ? เฮ้ย?! กลับมาก่อน!"

เซียวอี้เฟิงตะโกนเรียกสุดเสียง แต่ไม่มีสัญญาณตอบรับใดๆ

เขามองกุญแจมือที่ข้อมือ และสภาพห้องสอบสวนที่ปิดทึบ

ความรู้สึกคับข้องใจพุ่งขึ้นมาจุกอก

ถึงระบบรักษาความปลอดภัยที่นี่จะแน่นหนา แต่ถ้าเขาคิดจะหนีจริงๆไม่มีใครขวางเขาได้หรอก

แต่พอนึกถึงคำกำชับของฉินไค เขาจำต้องข่มใจอดทนไว้

เวลาผ่านไปทีละวินาที อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงเรื่อยๆ

"ซี๊ดด......"

แอร์เย็นจัดจนเซียวอี้เฟิงตัวสั่นสะท้าน

เขาจำต้องเดินลมปราณเร่งการไหลเวียนของเลือดเพื่อต้านทานความหนาวเหน็บ

"บัดซบ! กำลังภายในของพ่อต้านได้เต็มที่ก็แค่ 20 ชั่วโมง นังผู้หญิงใจดำ! หน้าตาก็สวยแท้ๆแต่จิตใจอำมหิตชะมัด กะจะแช่แข็งพ่อให้ตายเลยหรือไง"

เซียวอี้เฟิงประเมินการใช้พลังแล้วสบถออกมาอย่างหัวเสีย โยนความผิดทั้งหมดไปที่หลิงตวนย่า

โดยหารู้ไม่ว่าตัวเองนั่นแหละที่ผิดเต็มประตู

อาศัยเรื่องเจ็บป่วยมาบังหน้าเพื่อหวังแต๊ะอั๋ง หลิงตวนย่าอดทนไม่ตบหน้าเขาก็ถือว่าปรานีมากแล้ว

แต่ด้วยความเป็นตัวเอกผู้หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี เซียวอี้เฟิงจึงไม่สนใจความรู้สึกของผู้หญิง

เขาคิดเข้าข้างตัวเองว่าหลิงตวนย่าช่างโง่เขลา เขาอุตส่าห์หวังดีจะรักษาให้ ไม่ขอบคุณไม่ว่า ดันมากลั่นแกล้งกันซะได้

ช่างน่ารังเกียจจริงๆ!

หลังเลิกเรียนภาคค่ำ

หวังฮ่าวหรานไปส่งซ่งเจินอวี่ที่บ้านพัก แล้วเตรียมจะกลับโรงแรม

แต่จู่ๆนักสืบเอกชนก็ส่งข่าวมา

เป็นเรื่องของฟางเหิง

หมอนั่นไปที่ถนนกู่เหออีกแล้ว และได้ภาพวาดโบราณมาอีกชิ้น มีคนขอซื้อหน้างานราคาสามสี่ล้าน แต่ฟางเหิงไม่ขาย กลับถือของขึ้นแท็กซี่ไป

ส่วนจะไปที่ไหน นักสืบยังไม่ระบุ

แสดงว่าฟางเหิงยังอยู่ระหว่างเดินทาง ต้องรอให้ถึงเป้าหมายก่อนถึงจะรู้พิกัดที่แน่นอน

"ฮัลโหล อาเหิง มีอะไรเหรอ?"

เสียงฟางเสวียนคุยโทรศัพท์ดังลอดเข้ามาในหูฟังบลูทูธของหวังฮ่าวหราน

"พี่ เลิกงานหรือยัง?"

"เพิ่งเสร็จเลย กำลังจะไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาล มีอะไรหรือเปล่า?"

"ผมมีเซอร์ไพรส์จะบอกพี่ พี่รออยู่หน้าบริษัทนะ เดี๋ยวผมนั่งแท็กซี่ไปรับ แล้วไปโรงพยาบาลพร้อมกัน"

"ได้ เดี๋ยวพี่รอ"

...

"ไม่ไปโรงแรมแล้ว ไปโรงพยาบาลคังหมินแทน" หวังฮ่าวหรานสั่งคนขับรถ

โรงพยาบาลคังหมินเป็นโรงพยาบาลทั่วไป

ข้อมูลจากนักสืบระบุว่าแม่ของฟางเสวียนพักรักษาตัวอยู่ที่นั่น

"ครับนายน้อย"

คนขับรถรับคำสั่ง แล้วหักพวงมาลัยกลับรถทันที

ราวสิบนาทีต่อมา หวังฮ่าวหรานก็มาถึงหน้าโรงพยาบาล

หน้าโรงพยาบาลมีแผงขายผลไม้ เขาจึงแวะซื้อกระเช้าผลไม้ชุดใหญ่ติดมือไปด้วย

จากนั้นเขาเดินเข้าไปในโรงพยาบาล และหาเตียงคนไข้ของแม่ฟางเสวียนเจอได้อย่างง่ายดาย

ตอนนี้ฟางเสวียนและฟางเหิงยังมาไม่ถึง

บนเตียงคนไข้ มีหญิงวัยกลางคนนอนอยู่ ผิวพรรณหมองคล้ำและมีแผลเปื่อยเน่าบางจุด

แม้จะยืนอยู่ห่างๆก็ยังได้กลิ่นไม่พึงประสงค์โชยมาแตะจมูก

ด้วยความรู้จากคัมภีร์พิษบรรพกาล หวังฮ่าวหรานประเมินได้ทันทีว่าต่อให้ฟอกไตสม่ำเสมอ ผู้หญิงคนนี้ก็อยู่ได้อีกไม่เกินสามเดือน

ทางรอดเดียวคือต้องได้รับการปลูกถ่ายไตใหม่ที่เข้ากันได้เท่านั้น

*****