บทที่ 71: วีรกรรมช่วยคน

"มัวยืนบื้ออะไรอยู่? เร็วเข้า!" หวังฮ่าวหรานเร่งเร้า

"คะ? อ๋อ... ค่ะๆ" ฟางเสวียนได้สติ รีบโถมตัวขึ้นขี่หลังหวังฮ่าวหรานทันที

หวังฮ่าวหรานแบกฟางเสวียนวิ่งลงบันไดรวดเดียวหกชั้นจนถึงชั้นล่าง วางเธอลงที่ลานโล่งด้านหน้าตึกอย่างปลอดภัย

มองจากตรงนี้เห็นได้ชัดว่าต้นเพลิงมาจากชั้นสอง

และตอนนี้ไฟก็โหมแรงกว่าเดิมมาก

หวังฮ่าวหรานสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วพุ่งตัวกลับเข้าไปในตึกอีกครั้ง

"คุณจะกลับเข้าไปทำไมอีก?!" ฟางเสวียนตะโกนถามด้วยความเป็นห่วง

แต่หวังฮ่าวหรานไม่มีเวลาตอบ เขาพุ่งทะยานขึ้นบันได

ที่ชั้นห้า เขาเห็นฉินหยุนหานและมู่เจาเจาที่กำลังเคลื่อนที่ช้าเป็นเต่าคลาน

ช้าขนาดนี้ กว่าจะลงไปถึงชั้นสอง ทางหนีไฟคงโดนทั้งไฟทั้งควันปิดตายไปแล้ว

รอบข้างไร้ผู้คน สองสาวต่างตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก

พอเห็นหวังฮ่าวหรานวิ่งสวนขึ้นมา ทั้งคู่ก็ประหลาดใจระคนดีใจ

"ฉินหยุนหาน ขาเธอไม่เจ็บ เธอเดินเองนะ ส่วนมู่เจาเจา มาขึ้นหลังฉัน เร็วเข้า!" หวังฮ่าวหรานย่อตัวลง

[ติ๊ง! นางเอก 'มู่เจาเจา' เพิ่มค่าความประทับใจที่มีต่อโฮสต์ +20 ปัจจุบันค่าความประทับใจรวมคือ 20 (เป็นมิตร)]

[ติ๊ง! นางเอก 'ฉินหยุนหาน' เพิ่มค่าความประทับใจที่มีต่อโฮสต์ +10 ปัจจุบันค่าความประทับใจรวมคือ 45 (สนิทสนมมาก)]

[ติ๊ง! โฮสต์เปลี่ยนแปลงทิศทางของเนื้อเรื่อง ได้รับแต้มวายร้าย 500 แต้ม!]

"ขอบคุณนะ!" มู่เจาเจาเอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจ ให้ฉินหยุนหานช่วยพยุงขึ้นหลังหวังฮ่าวหราน

ทันทีที่สัมผัส หวังฮ่าวหรานรู้สึกเหมือนมีภูเขานุ่มนิ่มสองลูกกดทับแผ่นหลัง

แม่เจ้าโว้ย! กินอะไรเข้าไปเนี่ย?

เท่าที่เจอมา มู่เจาเจานี่แหละ 'เบิ้ม' สุดในบรรดานางเอกทั้งหมดแล้ว

เมื่อมู่เจาเจาอยู่บนหลังหวังฮ่าวหราน ฉินหยุนหานก็คล่องตัวขึ้น

ทั้งสามคนรีบลงมาถึงชั้นสามอย่างรวดเร็ว

แต่ไฟลุกลามจากชั้นสองขึ้นมาเกือบถึงชั้นสามแล้ว

ห้องเรียนชั้นสามขึ้นไปมีเหล็กดัดแน่นหนา จะโดดหน้าต่างหนีก็จนปัญญา

บันไดคือทางรอดเดียว

แต่การจะฝ่ากองเพลิงที่ชั้นสองลงไปตอนนี้อันตรายสุดขีด อุณหภูมิร้อนระอุขนาดนั้น ต่อให้ไม่โดนไฟคลอกก็ต้องโดนลวกจนสุก

จะหนีกลับขึ้นไปดาดฟ้าชั้นหกก็เสี่ยงพอกัน

ไฟว่าน่ากลัวแล้ว ควันไฟน่ากลัวยิ่งกว่า

สูดเข้าไปมากๆก็ตายได้

คนส่วนใหญ่ที่ตายในกองเพลิงก็เพราะสำลักควันตายนี่แหละ ก่อนจะโดนไฟเผาซะอีก

"ทะ... ทำยังไงดี?"

อากาศรอบตัวเริ่มร้อนระอุ แต่ฉินหยุนหานและมู่เจาเจาตัวเย็นเฉียบ หน้าซีดเผือดด้วยความกลัว

ผู้หญิงรักสวยรักงาม โดยเฉพาะคนสวยระดับนี้

ถ้าต้องเสียโฉมเพราะไฟคลอก มันทรมานยิ่งกว่าความตายเสียอีก

"รออยู่ตรงนี้ ห้ามไปไหนนะ!"

หวังฮ่าวหรานวางมู่เจาเจาลง แล้ววิ่งหน้าตั้งกลับขึ้นไปที่ห้องประชุมชั้นหก เขากระชากผ้าม่านหน้าต่างทั้งหมดลงมา

ม้วนผ้าม่านเป็นก้อนใหญ่ แล้ววิ่งกลับลงมาที่ชั้นสาม

"มู่เจาเจา เธอเดินลำบาก ฉันจะพาเธอออกไปก่อน ส่วนฉินหยุนหาน อย่าทะเล่อทะล่าออกไปล่ะ รอฉันกลับมารับ!"

ในสถานการณ์คับขัน สองสาวที่สติแตกไปแล้วย่อมเชื่อฟังคำสั่งของหวังฮ่าวหรานอย่างว่าง่าย

มู่เจาเจาขึ้นขี่หลังหวังฮ่าวหรานอีกครั้ง

สัมผัสอันน่าตื่นเต้นกลับมาอีกหน

แต่คราวนี้หวังฮ่าวหรานไม่มีอารมณ์จะมาเคลิบเคลิ้ม

เขาเอาผ้าม่านหนาเตอะคลุมร่างตัวเองและมู่เจาเจาไว้จนมิดชิด

และที่สำคัญที่สุด เขาเดินลมปราณแผ่พุ่งกำลังภายในออกมาสร้างเกราะป้องกันอีกชั้นหนึ่ง

โชคดีชะมัดที่เมื่อคืนเขาเลือกแลกเปลี่ยนกำลังภายในแทนที่จะอัปเกรดวิชาพิษ ไม่อย่างนั้นวันนี้คงได้กลายเป็นหมูหันแน่ๆ

ด้วยเกราะลมปราณคุ้มกาย หวังฮ่าวหรานแบกมู่เจาเจาฝ่าทะเลเพลิงบริเวณบันไดชั้นสอง ออกมาสู่อากาศบริสุทธิ์นอกตึกได้อย่างปลอดภัย

เขาวางมู่เจาเจาลง แล้วหันหลังวิ่งกลับเข้าไปในกองเพลิงทันที

เขาใช้วิธีเดิมพาฉินหยุนหานออกมา

เมื่อภารกิจสำเร็จ หวังฮ่าวหรานก็คลายลมปราณออก

ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้าใส่จนเขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น

การใช้กำลังภายในสร้างเกราะป้องกันกินพลังงานมหาศาล

ลำพังกำลังภายในแค่ 6 ปีถือว่าน้อยนิดนัก

ถ้ามีสัก 10 ปี การพาคนฝ่ากองเพลิงคงง่ายเหมือนเดินเล่นในสวน

[ติ๊ง! โฮสต์ตัดหน้าตัวเอก ช่วยชีวิตฉินหยุนหานและมู่เจาเจาจากกองเพลิงสำเร็จ ได้รับแต้มวายร้าย 500 แต้ม! ออร่าตัวเอกของเซียวอี้เฟิง -25, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +25!]

หวังฮ่าวหรานยิ้มรับรางวัลที่คุ้มค่าเหนื่อย

"ฮ่าวหราน! เป็นยังไงบ้าง บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" ถังปิงหยุนวิ่งเข้ามาถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

"ไม่เป็นไรครับ แค่เหนื่อยนิดหน่อย" หวังฮ่าวหรานโบกมือ

"เธอเก่งมาก! ในฐานะครูประจำชั้น ครูภูมิใจในตัวเธอจริงๆ!" ซ่งเจินอวี่เดินเข้ามาสมทบ เอ่ยชมด้วยความตื่นเต้น

"อย่าไปนั่งกับพื้นเลย มันสกปรก... มา... ให้ฉันช่วยพยุงนะ" ฟางเสวียนรีบเข้ามาประคองให้เขาลุกขึ้น

หวังฮ่าวหรานที่หมดแรงจริงๆ เลยทิ้งน้ำหนักตัวพิงไหล่ฟางเสวียนไปครึ่งหนึ่ง

ฟางเสวียนที่ร่างกายไม่ค่อยสมบูรณ์อยู่แล้วเซไปนิดหน่อย แต่ก็กัดฟันพยุงเขาไว้

เพราะสิ่งที่เขาทำลงไป มันยิ่งใหญ่และสมควรได้รับการดูแล

สวี่มู่เหยียนที่ยืนอยู่กับแม่ ทนเก็บความรู้สึกไม่ไหว วิ่งเข้ามาหาเขาด้วยความเป็นห่วง

เธอรวบรวมความกล้า เข้ามาช่วยพยุงแขนอีกข้างของเขา เลียนแบบฟางเสวียน

หวังฮ่าวหรานปรายตามองเธอ แล้วกระซิบเบาๆ

"ไหนว่าฉันลามก โรคจิตไง แล้วทำไมถึงเข้ามาใกล้ขนาดนี้ล่ะ?"

สวี่มู่เหยียนที่กำลังกังวลใจ พอได้ยินคำแซวก็ถึงกับยิ้มทั้งน้ำตา

"ฉันเห็นนายดูน่าสงสารหรอกย่ะเลยมาช่วยพยุง อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย" สวี่มู่เหยียนปากแข็ง

หวังฮ่าวหรานยิ้มขำ ไม่คิดจะแฉความในใจเธอ

เอ๊ะ ทำไมเหวินจิงไม่เห็นโผล่มาเลย?

หวังฮ่าวหรานสงสัย แต่ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็สั่น

ข้อความจากเหวินจิง

"คืนนี้ฉันไม่อยากกลับบ้าน!"

หวังฮ่าวหรานอ่านผ่านๆ แล้วรีบกดล็อกหน้าจอ กลัวคนอื่นจะเห็น

แม่เจ้าโว้ย สาวน้อยคลั่งรักคนนี้ร้อนแรงที่สุดจริงๆ

"พ่อหนุ่ม ขอบคุณมากนะที่ช่วยชีวิตเจาเจาหลานสาวของฉันไว้ โปรดรับการคารวะจากฉันด้วย" ชายชราในชุดบัณฑิตจีนโบราณเดินเข้ามาโค้งคำนับหวังฮ่าวหราน

การแต่งกายของชายชราดูแปลกตาเมื่ออยู่ท่ามกลางฝูงชนในยุคปัจจุบัน แต่บุคลิกอันสุขุมนุ่มลึกของเขากลับทำให้ชุดนั้นดูเข้ากันได้อย่างน่าประหลาด

ดูจากราศีแล้ว ชายชราคนนี้ไม่ธรรมดาแน่

"เป็นสิ่งที่ผมควรทำอยู่แล้วครับคุณปู่ อย่าเกรงใจเลยครับ" หวังฮ่าวหรานรีบยื่นมือไปประคอง

"โฮ่ๆ พ่อหนุ่มช่างมีน้ำใจเสียสละ แถมยังอ่อนน้อมถ่อมตน หาได้ยากจริงๆ!" ชายชราเอ่ยชมไม่ขาดปาก

[ติ๊ง! โฮสต์สร้างความประทับใจให้ตัวละครสมทบ 'มู่ฉง' ได้รับแต้มวายร้าย 200 แต้ม!]

หือ? คนนี้ก็เป็นตัวละครสมทบเหรอ?

หวังฮ่าวหรานแปลกใจเล็กน้อย

รางวัลนี้ถือเป็นโบนัสที่คาดไม่ถึง

หลังจากมู่ฉง ก็มีบรรดาครูอาจารย์และผู้ปกครองคนอื่นๆเข้ามาแสดงความชื่นชมหวังฮ่าวหรานกันยกใหญ่

คำสรรเสริญเยินยอดังเซ็งแซ่ไปทั่ว

หวังฮ่าวหรานแม้จะเหนื่อยล้า แต่ก็รู้สึกว่าคุ้มค่าสุดๆ

ถ้าเขาไม่ไล่เซียวอี้เฟิงออกไปก่อนหน้านี้ คนที่จะได้รับคำชมพวกนี้คงเป็นเซียวอี้เฟิงไปแล้ว

อย่าลืมว่าที่นี่มีนางเอกรวมตัวกันอยู่ตั้งหกคน! (ฉินหยุนหาน, มู่เจาเจา, ฟางเสวียน, สวี่มู่เหยียน, ถังปิงหยุน, ซ่งเจินอวี่)

ขืนปล่อยให้เซียวอี้เฟิงได้หน้าไป มีหวังหมอนั่นได้เดินยืดอกคับโรงเรียนแน่ ซึ่งนั่นจะเป็นฝันร้ายของเขาชัดๆ

*****