บทที่ 70: เป็นเรื่องจริงๆด้วย

วันนี้เซียวอี้เฟิงไม่ได้สวมชุดมอซอตัวเก่า แต่กลับอยู่ในชุดเครื่องแบบนักเรียน

ด้วยความที่อายุยังน้อย เมื่อเขาแฝงตัวอยู่ในกลุ่มนักเรียน จึงดูกลมกลืนจนแยกไม่ออก

บวกกับวันนี้เป็นวันประชุมผู้ปกครอง ผู้คนเดินขวักไขว่มากมาย เขาจึงอาศัยจังหวะนี้ลักลอบเข้ามาได้อย่างแนบเนียน

ขณะนี้เซียวอี้เฟิงกำลังสอดส่ายสายตา หรี่ตามองสาวสวยรอบกายอย่างพินิจพิเคราะห์

ไม่นาน สายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับหญิงสาวผู้เลอโฉมคนหนึ่ง

เธอคือสวี่มู่เหยียน

ทั้งหน้าตาและรูปร่าง ความงามของเธอไม่ด้อยไปกว่าฉินหยุนหานเลยแม้แต่น้อย

ตอนที่เซียวอี้เฟิงเจอฉินหยุนหานครั้งแรก เขาตกตะลึงในความงามของเธอ

และวินาทีนี้ เมื่อได้เห็นสวี่มู่เหยียน ความรู้สึกนั้นก็หวนกลับมาอีกครั้ง

เซียวอี้เฟิงตาลุกวาว รีบตรงเข้าไปทำความรู้จักทันที

หวังฮ่าวหรานยืนมองอยู่ไกลๆโดยไม่แปลกใจเลยสักนิด

ตัวเอกก็เหมือนหมา นางเอกก็เหมือนซาลาเปา หมาเห็นซาลาเปาจะไม่น้ำลายไหลได้ยังไง?

เดิมทีสวี่มู่เหยียนเป็นนางเอกในเส้นเรื่องของฉู่ไป๋ แต่พอฉู่ไป๋ตกกระป๋อง เส้นเรื่องเดิมก็พังทลาย แต่สถานะนางเอกของเธอยังคงอยู่

ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ โลกคงกำลังปรับสมดุล ดึงสวี่มู่เหยียนเข้าไปอยู่ในฮาเร็มของเซียวอี้เฟิงโดยอัตโนมัติ

แต่หวังฮ่าวหรานไม่เดือดเนื้อร้อนใจ

เขาไม่คิดจะเข้าไปขัดขวางการจีบสาวของเซียวอี้เฟิงด้วยซ้ำ

เพราะขี้เกียจทำเรื่องไร้สาระ

สวี่มู่เหยียนต่างจากฉินหยุนหานและมู่เจาเจา เพราะเธอมอบหัวใจให้เขาไปหมดแล้ว

ต่อให้เป็นตัวเอก การจะพิชิตใจเธอตอนนี้ก็ยากยิ่งกว่าเข็นครกขึ้นภูเขา

และก็เป็นไปตามคาด

เซียวอี้เฟิงยังไม่ทันจะได้พูดจีบจบประโยค สวี่มู่เหยียนก็เดินหนีด้วยความรังเกียจ

เซียวอี้เฟิงหน้าแตกยับเยิน แต่ก็ฟื้นตัวเร็ว หันไปมองทางอื่นด้วยสายตาหื่นกระหายเหมือนเดิม

เพราะเขาเหลือบไปเห็นคุณหนูของเขาแล้ว

"สาวน้อยโลลิหุ่นระเบิดข้างๆคุณหนูนั่นต้องเป็นมู่เจาเจาแน่ๆ สวยชะมัด!"

เซียวอี้เฟิงกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ จินตนาการบรรเจิดไปไกล

อีกฟากหนึ่ง

หวังฮ่าวหรานจับตามองเซียวอี้เฟิงด้วยความสงสัย

ไม่ใช่สงสัยเรื่องที่หมอนั่นเป็นพวกบ้ากาม

แต่เขานึกขึ้นได้ถึงกฎเหล็กของนิยายแนวนี้

ตัวเอกสายบู๊ไปที่ไหน ความฉิบหายมักจะตามไปที่นั่น!

เหมือนโคนันเปี๊ยบ ไปไหนมีคนตายที่นั่น!

หวังฮ่าวหรานมั่นใจว่าการปรากฏตัวของเซียวอี้เฟิงที่นี่ต้องมีเหตุการณ์ไม่ปกติเกิดขึ้นแน่

และเหตุการณ์นั้นน่าจะเกี่ยวข้องกับฉินหยุนหานและมู่เจาเจา

จะปล่อยเซียวอี้เฟิงไว้ที่นี่ไม่ได้

การไล่เซียวอี้เฟิงที่ไม่ใช่นักเรียนโรงเรียนนี้ออกไปไม่ใช่เรื่องยาก

แต่เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้ หวังฮ่าวหรานขี้เกียจลงมือเอง

เขาเรียกสามหน่อ ฟ่านเจี้ยน ฟ่านทง และฉินโซ่วเซิงเข้ามาสั่งงาน

พอได้รับคำสั่ง สามสหายก็รีบปรี่เข้าไปหาเซียวอี้เฟิงทันที

ไม่นานเสียงโวยวายของทั้งสามก็ดังขึ้นกลางฝูงชน

"เฮ้ย! แกเป็นใครวะ ไม่ใช่เด็กโรงเรียนเรานี่หว่า มาจากไหน?"

"ดูท่าทางลับๆล่อๆ หน้าตาไม่น่าไว้ใจ สงสัยจะมาขโมยของแน่ๆ!"

"รปภ.! รปภ.อยู่ไหน มาจับขโมยเร็ว!"

สิ้นเสียงตะโกน รปภ.เจ็ดแปดนายก็วิ่งกรูเข้ามา ขอดูบัตรนักเรียนจากเซียวอี้เฟิง

กลุ่มการศึกษาสุ่ยเจ๋อขึ้นชื่อเรื่องความมั่งคั่ง

และโรงเรียนมัธยมสุ่ยเจ๋อก็เป็นหน้าเป็นตาของกลุ่ม

ระบบรักษาความปลอดภัยที่นี่จึงเข้มงวดมาก

รปภ.ทุกคนผ่านการฝึกมาอย่างดี ฝีมือเกือบเทียบเท่าบอดี้การ์ดมืออาชีพ

ไม่อย่างนั้นพวกโจรที่จ้องจะลักพาตัวฉินหยุนหานคราวก่อน คงไม่ทำได้แค่เฝ้ารออยู่นอกรั้วโรงเรียนหรอก

บัตรนักเรียน? เซียวอี้เฟิงย่อมไม่มีมัน

รปภ.เห็นพิรุธจึงพยายามจะคุมตัว

แต่เซียวอี้เฟิงมีวรยุทธ์สูงส่ง แถมยังหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี มีหรือจะยอมให้จับง่ายๆ เขาแหวกวงล้อมของรปภ.หนีไปได้อย่างง่ายดาย

เหล่ารปภ.วิ่งไล่ตาม แต่ก็คว้าได้แค่อากาศ

ถึงจะฝึกมาดี แต่เซียวอี้เฟิงนั้นเหนือชั้นเกินไป ด้วยกำลังภายใน 15 ปี แค่ผลักเบาๆ คนตัวโตๆก็กระเด็นไปไกลกว่าห้าเมตร

ไม่มีทางที่รปภ.พวกนี้จะจับเขาได้

หวังฮ่าวหรานไม่แปลกใจกับผลลัพธ์

เขาแค่ต้องการไล่เซียวอี้เฟิงไปให้พ้นๆ ซึ่งตอนนี้ก็บรรลุเป้าหมายแล้ว

เรื่องวุ่นวายเล็กๆน้อยๆจบลงอย่างรวดเร็ว

การประชุมผู้ปกครองดำเนินต่อไปตามปกติ

ครูประจำชั้นแต่ละห้องผลัดกันขึ้นเวทีกล่าวรายงาน ทั้งชมเชยและตักเตือนนักเรียนในความดูแล

หวังฮ่าวหรานผู้มีผลการเรียนดีเยี่ยมได้รับคำชมเชยเป็นพิเศษจากซ่งเจินอวี่

สายตาอิจฉาริษยาจากรอบข้างพุ่งตรงมาที่เขา ถ้าเป็นเด็กทั่วไปคงยืดอกหน้าบานไปแล้ว

แต่หวังฮ่าวหรานไม่มีกะจิตกะใจจะมาชื่นชมความสำเร็จ

สมาธิของเขาจดจ่ออยู่กับฉินหยุนหานและมู่เจาเจา

แต่ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ก็ยังไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น

"หรือว่าพอไล่เซียวอี้เฟิงไปได้เรื่องร้ายๆก็เลยไม่เกิด?"

หวังฮ่าวหรานตั้งข้อสังเกต

"ไฟไหม้!"

ทันทีที่ความคิดนั้นผุดขึ้นในหัว เสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกก็ดังมาจากด้านนอก

ผู้คนในห้องประชุมต่างตกตะลึง

แต่เมื่อควันดำเริ่มลอยโขมงเข้ามาทางหน้าต่าง สีหน้าของทุกคนก็ซีดเผือด

เชี่ยเอ๊ย!

เป็นเรื่องจริงๆด้วย!

หวังฮ่าวหรานสบถในใจ

"หนีเร็ว!"

เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว เสียงเก้าอี้ล้มระเนระนาดดังระงมไปทั่วห้องประชุม

"ใจเย็นๆ อย่าแตกตื่น ค่อยๆทยอยออกไป!"

ถังปิงหยุนตะโกนแข่งกับความวุ่นวาย พยายามควบคุมสถานการณ์

แต่ควันไฟหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนไฟจะลุกลามเร็วมาก

ห้องประชุมนี้อยู่บนชั้น 6 ซึ่งเป็นชั้นบนสุด

ขืนชักช้า มีหวังโดนย่างสดกันหมดแน่!

จะไม่ให้รีบได้ยังไงไหว?!

สถานการณ์โกลาหลจนควบคุมไม่อยู่

พ่อแม่จูงลูกหลานเบียดเสียดแย่งกันหนีตายไปที่ประตู

คนกว่าห้าร้อยชีวิตแย่งกันออกทางประตูที่มีแค่สองบาน

การเบียดเสียดเหยียบย่ำกันจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ และก็มีคนโชคร้ายโดนเหยียบเข้าจนได้

ถึงจะไม่เจ็บหนัก แต่ข้อเท้าแพลงจนเดินไม่ไหวก็มี

และผู้โชคร้ายคนนั้นคือ... มู่เจาเจา

หวังฮ่าวหรานเห็นเหตุการณ์แล้วก็ได้แต่ส่ายหัว

สมเป็นนางเอกที่มีออร่าดึงดูดปัญหาจริงๆ

แต่นี่แหละเข้าทางเขาพอดี

ฉินหยุนหานแสดงน้ำใจเพื่อนแท้ บอกให้ปู่ของมู่เจาเจาหนีไปก่อน ส่วนตัวเองพยายามจะแบกเพื่อนรักหนี

แต่คุณหนูผู้บอบบางอย่างเธอ แบกมู่เจาเจาไปได้ไม่กี่ก้าวก็หมดแรง ต้องเปลี่ยนมาใช้วิธีพยุงเดินแทน

ถึงจะขี้วีนและเอาแต่ใจ แต่เนื้อแท้ของฉินหยุนหานก็นิสัยดีใช้ได้ อย่างน้อยในนาทีวิกฤตก็ไม่ทิ้งเพื่อน

ใจจริงหวังฮ่าวหรานอยากจะเข้าไปช่วยทางนั้น

แต่ฟางเสวียนเองก็เดินเหินไม่สะดวก วิ่งหนีไม่ไหวเหมือนกัน

ในฐานะนางเอกเหมือนกัน หวังฮ่าวหรานจะทิ้งฟางเสวียนไปช่วยอีกฝั่งก็กระไรอยู่

"ผมแบกคุณเอง!" หวังฮ่าวหรานย่อตัวลงตรงหน้าฟางเสวียน

ฟางเสวียนชะงักไป

เธอนึกว่าเขาจะทิ้งเธอไว้แล้วหนีเอาตัวรอดคนเดียวเสียอีก

[ติ๊ง! หนึ่งในนางเอก 'ฟางเสวียน' เพิ่มค่าความประทับใจที่มีต่อโฮสต์ +10 ปัจจุบันค่าความประทับใจรวมคือ 30 (สนิทสนม)]

[ติ๊ง! โฮสต์เปลี่ยนแปลงทิศทางของเนื้อเรื่อง ได้รับแต้มวายร้าย 200 แต้ม!]

*****