บทที่ 59: ดาวโรงเรียนตามจีบ

"คนสวย นี่คนสวย! ดาวโรงเรียนสวี่? สวี่มู่เหยียน?!" ฉินหยุนหานจนปัญญาที่จะเรียกความสนใจจากหวังฮ่าวหราน จึงหันไปตะโกนเรียกนักเรียนหญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่ใกล้ประตูห้องเรียนแทน

สวี่มู่เหยียนที่กำลังตั้งใจอ่านหนังสือเรียนเงยหน้าขึ้นมา เห็นฉินหยุนหานกำลังกวักมือเรียกเธออยู่

สวี่มู่เหยียนลุกจากที่นั่ง เดินไปที่หน้าประตู

"สวัสดี มีธุระอะไรเหรอ?"

ถึงพวกเธอจะรู้จักชื่อเสียงเรียงนามกันดี แต่ครั้งนี้ถือเป็นครั้งแรกที่ได้คุยกันจริงๆจังๆ

"รบกวนช่วยเรียกหวังฮ่าวหรานให้หน่อยสิ บอกว่าฉันมาหา ให้เขาออกมาหน่อย"

สิ้นเสียงฉินหยุนหาน

อีกฟากหนึ่งของห้องเรียน

หวังฮ่าวหรานที่แกล้งทำเป็นตั้งใจอ่านหนังสืออยู่ ได้รับข้อความแจ้งเตือนจากระบบทันที

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้หนึ่งในนางเอก 'สวี่มู่เหยียน' เกิดอาการหึงหวง ได้รับแต้มวายร้าย 100 แต้ม!]

รางวัลนี้ถือเป็นลาภลอยที่คาดไม่ถึง

ตอนแรกหวังฮ่าวหรานแค่หมั่นไส้ฉินหยุนหานที่ชอบใช้คนอื่น ก็เลยแกล้งทำหูทวนลมให้เธอลำบากเล่นๆ

ไม่นึกว่าฉินหยุนหานจะไปขอให้สวี่มู่เหยียนช่วยเรียกเขา

ไม่นานนัก หางตาของหวังฮ่าวหรานก็เหลือบไปเห็นสวี่มู่เหยียนเดินตรงดิ่งมาจากหน้าประตู มุ่งหน้ามายังโต๊ะของเขา

"มีสาวสวยกำลังตามหานาย!"

น้ำเสียงของสวี่มู่เหยียนเจือกลิ่นอายความหึงหวงลอยคลุ้งจนหวังฮ่าวหรานแทบสำลัก

"จริงเหรอ?!" หวังฮ่าวหรานฉีกยิ้มกว้าง ดีดตัวลุกจากเก้าอี้ด้วยท่าทางดีใจออกนอกหน้า

เมื่อเห็นท่าทีดี๊ด๊าของเขา ปากเล็กๆของสวี่มู่เหยียนก็เผลอเบะออกอย่างไม่พอใจ

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้หนึ่งในนางเอก 'สวี่มู่เหยียน' เกิดอาการหึงหวง ได้รับแต้มวายร้าย 100 แต้ม!]

"สวี่มู่เหยียนนี่เจ้าแม่ขี้หึงตัวจริงเลยแฮะ เอะอะก็หึง..." หวังฮ่าวหรานแอบชื่นชมในใจ

แต่นี่แหละเข้าทางเขาเลย ปั๊มแต้มวายร้ายได้รัวๆ

หวังฮ่าวหรานเดินออกมานอกห้องเรียน

"ช่วยไปสั่งสอนเจิ้นเหว่ยให้หน่อยสิ หมอนั่นน่ารำคาญชะมัด!" ฉินหยุนหานบ่นให้่ฟังทันทีที่เจอหน้า

"ได้สิ" หวังฮ่าวหรานรับคำโดยไม่อิดออด

เรื่องนี้เขารับปากเธอไว้แล้วนี่นา

หวังฮ่าวหรานเดินไปที่ห้องเรียนของเจิ้นเหว่ย ตะโกนเรียกสั้นๆสองคำ

"ออกมา!"

เจิ้นเหว่ยที่กำลังชะเง้อรอคอยปาฏิหาริย์จากฉินหยุนหาน พอเห็นลูกพี่ลูกน้องมาเรียกก็งงเป็นไก่ตาแตก แต่ก็ยอมเดินออกมาแต่โดยดี

"ต่อไปอยู่ให้ห่างจากฉินหยุนหาน อย่าไปรังควานเธออีก" หวังฮ่าวหรานเข้าประเด็นทันที ขี้เกียจอ้อมค้อม

"พี่ใหญ่ ผมไม่ได้รังควานนะ ผมชอบเธอ กำลังจีบเธออยู่ ถ้าผมตื๊อต่อไป สักวันเธอต้องใจอ่อนแน่ๆ" เจิ้นเหว่ยเถียงกลับ

หวังฮ่าวหรานตอกกลับอย่างไร้เยื่อใย

"ดูสารรูปตัวเองบ้างสิวะ ส่องกระจกดูเงาหัวตัวเองมั่ง หน้าตาดูไม่ได้แบบนี้ยังกล้าฝันเฟื่องจะจีบคนสวยระดับฉินหยุนหาน สมองกลับหรือไง?"

"แล้วดูฐานะทางบ้านด้วย บ้านแกมีสมบัติแค่ไม่กี่สิบล้าน แต่ฉินหยุนหานเป็นลูกสาวคนเดียวของประธานฉิน อนาคตต้องรับมรดกเป็นหมื่นล้าน แกไปหิ้วรองเท้าให้เขายังไม่คู่ควรเลย!"

เจิ้นเหว่ยถึงกับจุก เถียงไม่ออกสักคำ

"แกไม่มีทางจีบฉินหยุนหานติดหรอก ตัดใจซะ แกเองก็พอมีตังค์ เป็นนายน้อยเกรดบี จีบสาวสวยธรรมดาๆก็ง่ายเหมือนปอกกล้วย จะไปเป็นทาสรับใช้ให้เขาโขกสับทำซากอะไร?" หวังฮ่าวหรานร่ายยาว

"พี่ใหญ่... ที่พูดมาตั้งเยอะเนี่ย สรุปคือพี่ใหญ่ก็เล็งฉินหยุนหานไว้เหมือนกันใช่มั้ยล่ะ" เจิ้นเหว่ยสวนกลับอย่างรู้ทัน

ไอ้หมอนี่มันฉลาดกว่าที่คิดแฮะ!

หวังฮ่าวหรานสบถในใจ แต่ปากก็ยอมรับหน้าตาย

"เออ ใช่ ฉันเล็งไว้แล้ว แกอย่ามาขวางทาง ไม่งั้นฉันเอาตายแน่!"

"พี่ใหญ่ ผมผิดไปแล้ว เชื่อผมเถอะ ต่อไปผมจะไม่ไปยุ่งกับฉินหยุนหานอีก แต่ขออะไรพี่ใหญ่สักอย่างได้ไหม?" เจิ้นเหว่ยทำเสียงอ่อย

"เรื่องมากจริงวะ ว่ามา?"

เจิ้นเหว่ยหันซ้ายแลขวา ก่อนจะกระซิบเสียงเบา "ถ้าพี่ใหญ่จีบฉินหยุนหานติดแล้ว... ช่วยถ่ายคลิปเด็ดๆมาให้ผมดูเป็นขวัญตาหน่อยได้ไหม?"

"ไปตายซะ!"

หวังฮ่าวหรานถีบก้นเจิ้นเหว่ยเข้าเต็มตีน

อย่าว่าแต่เขาไม่มีรสนิยมแบบนั้นเลย ต่อให้มี ของดีแบบนั้นใครจะเอาไปแบ่งคนอื่นดูกัน

"ไม่ถ่ายก็บอกดีๆสิ เตะผมทำไมเนี่ย"

เจิ้นเหว่ยบ่นอุบอิบ เดินกุมก้นกลับเข้าห้องเรียนไปอย่างน่าสงสาร

[ติ๊ง! โฮสต์ตัดหน้าตัวเอก 'เซียวอี้เฟิง' จัดการแมลงหวี่แมลงวันที่มาตามตื๊อฉินหยุนหานสำเร็จ ได้รับแต้มวายร้าย 100 แต้ม!]

รางวัลน้อยไปหน่อยแฮะ

แต่เจิ้นเหว่ยน่าจะเป็นแค่ตัวประกอบดาดๆ ได้ 100 แต้มก็ถือว่าสมเหตุสมผลแล้ว

ช่วงพักกลางวัน

หวังฮ่าวหรานนั่งอ่านหนังสือไปพลาง ใส่หูฟังบลูทูธดักฟังความเคลื่อนไหวทางฝั่งฉินหยุนหานไปพลาง

ทันใดนั้น สวี่มู่เหยียนก็เดินเข้ามาหา

หวังฮ่าวหรานเงยหน้าขึ้นมอง เห็นสวี่มู่เหยียนถือกระดาษข้อสอบมาด้วย สายตาจ้องมองเขาเขม็ง

"ฉันทำข้อนี้ไม่ได้ นายช่วยสอนหน่อยได้ไหม?" สวี่มู่เหยียนกางกระดาษข้อสอบ ชี้ไปที่โจทย์เลขข้อหนึ่ง

หวังฮ่าวหรานปรายตามองแวบเดียว ก็รู้ทันทีว่าเป็นโจทย์พื้นฐานง่ายๆ

ระดับหัวกะทิอย่างสวี่มู่เหยียน ไม่มีทางทำไม่ได้แน่นอน

ชัดเจนเลยว่า... เจตนาที่แท้จริงไม่ใช่เรื่องเรียนแน่ๆ

คิดได้ดังนั้น หวังฮ่าวหรานก็รู้สึกฟินไปทั้งตัว

โลกมันหมุนเร็วจริงๆ เมื่อก่อนฉันต้องหาข้ออ้างเรื่องเรียนไปคุยกับเธอ

แต่ตอนนี้สถานการณ์กลับตาลปัตร

ความรู้สึกที่ถูกดาวโรงเรียนตามจีบนี่มันดีต่อใจสุดๆ

"ข้อนี้ง่ายนิดเดียว เดี๋ยวฉันสอนให้" หวังฮ่าวหรานไม่คิดจะฉีกหน้าเธอ

สวี่มู่เหยียนยิ้มแก้มปริ รีบนั่งลงที่เก้าอี้ว่างข้างๆ เอียงศีรษะมาทางไหล่ของเขาเล็กน้อย รอฟังคำอธิบายอย่างตั้งใจ

ในขณะเดียวกัน เสียงสนทนาจากอีกฟากฝั่งหนึ่งก็ดังลอดเข้ามาในหูฟังของหวังฮ่าวหราน

"พี่หยุนหาน เรากลับไปเอาเสื้อผ้าที่วิลล่ากันไหม?"

"ไม่รู้ว่าเซียวอี้เฟิงอยู่ที่นั่นหรือเปล่า อย่าเสี่ยงดีกว่า"

"แล้วเราจะเอาชุดที่ไหนเปลี่ยนล่ะ ให้ลุงหลี่เอามาให้ดีไหม?"

"จะบ้าเหรอ ลุงหลี่เป็นผู้ชายนะ ถึงจะเป็นผู้ใหญ่ที่เคารพ แต่จะให้มาหยิบจับชุดชั้นในพวกเรา มันน่าอายจะตาย"

"จริงด้วย แล้วถ้าไม่กลับไปเอา เราจะใส่อะไรล่ะ?"

"ร้านค้ามีเยอะแยะ เดี๋ยวช่วงพักเที่ยงเราออกไปซื้อใหม่กันเถอะ!"

"พี่ออกตังค์นะ ฉันถังแตกอ่ะ"

"ยัยขี้งก บ้านเธอก็รวยจะตาย... เฮ้อ ช่างเถอะๆ ฉันเลี้ยงเองก็ได้"

"พี่หยุนหานใจดีที่สุดเลย!"

......

"ทำไมเงียบไปล่ะ?" สวี่มู่เหยียนเห็นหวังฮ่าวหรานเงียบไปนานผิดปกติ จึงถามด้วยความสงสัย

"พอดีฉันนึกขึ้นได้ว่ามีธุระด่วน ขอโทษทีนะ วันนี้คงติวให้ไม่ได้แล้ว"

หวังฮ่าวหรานลุกพรวด รีบเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องเรียนไปทันที

สวี่มู่เหยียนย่นจมูก รู้สึกน้อยใจนิดๆที่โดนทิ้ง

หวังฮ่าวหรานเดินออกมานอกโรงเรียน เข้าไปนั่งในร้านอาหารตามสั่งเล็กๆตรงข้ามโรงเรียน แสร้งทำเป็นสั่งอาหารมากิน

แต่สายตาคอยจับจ้องอยู่ที่ประตูโรงเรียนตลอดเวลา

ผ่านไปประมาณห้านาที เขาก็เห็นฉินหยุนหานกับมู่เจาเจาเดินออกมา

ทั้งสองโบกแท็กซี่แล้วนั่งออกไป

หวังฮ่าวหรานรีบลุกขึ้น เตรียมจะโบกรถตามไปบ้าง

แต่ทันใดนั้น เขาก็สังเกตเห็นรถตู้คันหนึ่งกับรถโฟล์คสวาเกนลาวิด้าที่จอดซุ่มอยู่ข้างทางรีบขับตามแท็กซี่คันนั้นไปติดๆ เหมือนหมาล่าเนื้อเจอเหยื่อ

หวังฮ่าวหรานเปิดใช้งานตาทิพย์โดยสัญชาตญาณ

ภายในเวลาไม่ถึงห้าวินาที รถตู้และรถลาวิด้าก็เลี้ยวลับมุมตึกหายไป

แต่เวลาเพียงเสี้ยววินาทีนั้นก็เพียงพอแล้วที่หวังฮ่าวหรานจะมองเห็นคนในรถทั้งสองคันได้อย่างชัดเจน

*****