บทที่ 57: แฮกเกอร์ระดับเทพ

หลังจากอาบน้ำอาบท่าจนสบายตัว หวังฮ่าวหรานก็เอนกายลงนอนบนเตียงอย่างผ่อนคลาย พลางสั่งการระบบเพื่อตรวจสอบหน้าต่างสถานะ

เมื่อวานเพิ่งใช้แต้มวายร้ายไปจนเกือบเกลี้ยง แต่วันนี้กลับมีแต้มสะสมเพิ่มขึ้นมาถึง 2,800 แต้มแล้ว

นิสัยชอบเสี่ยงดวงของเขาเริ่มกำเริบอีกครั้ง

"ระบบ ใช้ 500 แต้ม สุ่มรางวัล"

[น่าเสียดาย โฮสต์ไม่ได้รับรางวัลใดๆ ต้องการใช้ 500 แต้มวายร้ายเพื่อสุ่มต่อหรือไม่?]

"ต่อ"

[น่าเสียดาย โฮสต์ไม่ได้รับรางวัลใดๆ ต้องการใช้ 500 แต้มวายร้ายเพื่อสุ่มต่อหรือไม่?]

"อีกที!"

[ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์สุ่มได้ "ทักษะการแฮกระดับเทพ" มูลค่า 2,000 แต้มวายร้าย! ต้องการเปิดใช้งานทันทีหรือไม่?]

ไม่ขาดทุนแฮะรอบนี้

หวังฮ่าวหรานตอบตกลงทันที

ฉับพลัน ข้อมูลอันซับซ้อนมหาศาลก็ไหลบ่าเข้ามาในสมองของเขาราวกับน้ำป่า

ความรู้สึกนี้กินเวลาประมาณ 30 วินาทีก่อนจะสงบลง

เพียงชั่วพริบตา จากคนที่ไม่ประสีประสาเรื่องคอมพิวเตอร์ หวังฮ่าวหรานได้กลายร่างเป็นแฮกเกอร์มือพระกาฬไปเรียบร้อยแล้ว

ในยุคที่ข้อมูลข่าวสารเชื่อมถึงกันหมดแบบนี้ ทักษะการแฮกระดับเทพเปรียบเสมือนอาวุธร้ายที่ทำได้สารพัดนึก

สำหรับหวังฮ่าวหราน ทักษะนี้จะช่วยให้เขาจัดการกับพวกตัวเอกได้ง่ายขึ้นเป็นกอง

เขาลุกจากเตียง เปิดโน้ตบุ๊ก แล้วเริ่มรัวนิ้วเขียนโค้ดไวรัสทันที

เสียงเคาะแป้นพิมพ์ดังรัวเป็นจังหวะต่อเนื่องยาวนานถึงหนึ่งชั่วโมงเต็ม ก่อนจะเงียบลง

หวังฮ่าวหรานรู้สึกปวดเมื่อยที่ปลายนิ้วทั้งสิบ แต่เมื่อมองดูผลงานชิ้นเอกบนหน้าจอ เขาก็ยิ้มออกมาด้วยความพอใจ

ไวรัสตัวนี้ออกแบบมาเพื่อเจาะระบบสมาร์ตโฟนโดยเฉพาะ ทันทีที่เครื่องเป้าหมายติดเชื้อ มันจะส่งพิกัดตำแหน่ง ดักฟังเสียงสนทนา

และที่เด็ดที่สุดคือ มันสามารถแอบถ่ายภาพจากกล้องหน้าและกล้องหลัง ส่งตรงมายังเครื่องคอมพิวเตอร์ของเขาได้แบบเรียลไทม์

ไวรัสตัวนี้... เขาเขียนขึ้นมาเพื่อ "ฉินหยุนหาน" โดยเฉพาะ

ตามพล็อตนิยายแนว "บอดี้การ์ดพิทักษ์คุณหนู" ฉินหยุนหานมักจะต้องเจอเหตุการณ์เสี่ยงตายสารพัด แล้วตัวเอกอย่างเซียวอี้เฟิงก็จะโผล่มาช่วยแบบหล่อๆ จนคุณหนูใจอ่อนยอมมอบใจให้ในที่สุด

หวังฮ่าวหรานไม่มีทางยอมให้เรื่องน้ำเน่าแบบนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด

ดังนั้น เขาต้อง "ตัดหน้า" แย่งซีนตัวเอก ชิงช่วยสาวงามก่อนมันซะ

และเพื่อการนั้น เขาจำเป็นต้องรู้ความเคลื่อนไหวทุกฝีก้าวของฉินหยุนหาน

นี่แหละคือกุญแจสำคัญในการชิงความได้เปรียบ

หลังจากสร้างไวรัสเสร็จ

หวังฮ่าวหรานลองทดสอบกับโทรศัพท์ตัวเอง ผลลัพธ์ออกมาเสถียรสุดๆ

แถมยังแนบเนียนจนโปรแกรมสแกนไวรัสในท้องตลาดหาไม่เจอ ไม่ต้องพูดถึงการลบมันออกเลย

เช้าวันต่อมา

เสียงเพลงปลุกอันสดใสจากหอกระจายข่าวของโรงเรียนดังขึ้น

เป็นสัญญาณเตือนให้นักเรียนประจำต้องตื่นนอน

ในห้องพักหญิงห้องหนึ่ง

ฉินหยุนหานและมู่เจาเจาค่อยๆลากสังขารลุกขึ้นมาจากเตียงเดียวกันในสภาพอิดโรย

เห็นได้ชัดว่าเมื่อคืนทั้งคู่หลับไม่สนิท

เคยแต่นอนเตียงนุ่มๆ พอมาเจอเตียงไม้กระดานแข็งๆของโรงเรียน คุณหนูทั้งสองเลยปรับตัวไม่ถูก

"พี่หยุนหาน คืนนี้เรากลับไปนอนที่วิลล่าเถอะนะ นอนที่นี่ปวดหลังจะตายอยู่แล้ว" มู่เจาเจาโอดครวญ

"เธออยากไปอยู่ร่วมกับไอ้บ้านนอกนั่นหรือไง? ไม่กลับ! ยังไงฉันก็ไม่กลับ! จนกว่าไอ้บ้านนอกนั่นจะออกไป" ฉินหยุนหานเองก็ทรมานไม่แพ้กัน แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอ จึงกัดฟันยืนกราน

แต่ในใจลึกๆ เธอก็เริ่มไม่แน่ใจว่าจะทนได้อีกกี่วัน

เตียงในหอพักแคบมาก นอนคนเดียวยังแทบพลิกตัวไม่ได้

แถมห้องนี้เตียงยังไม่พอ พวกเธอต้องมานอนเบียดกันบนเตียงเดียวอีก

เมื่อคืนนอนเบียดไหล่ชนไหล่ จะขยับตัวทีก็ลำบากแสนสาหัส

มู่เจาเจาเห็นฉินหยุนหานใจแข็ง ก็ได้แต่จำยอมทนลำบากเป็นเพื่อนด้วยความรักเพื่อน

"พี่หยุนหาน แล้วแปรงสีฟัน แก้วน้ำ ผ้าขนหนูล่ะ?"

"ฉันจะมีของพวกนั้นได้ยังไง" ฉินหยุนหานทำหน้ามึน

เกิดมาเป็นคุณหนู มีคนคอยประเคนให้ทุกอย่าง เรื่องพวกนี้ไม่เคยอยู่ในหัวเธอหรอก

"พี่ชวนมานอนหอ แต่ไม่เตรียมของพวกนี้มาเลยเนี่ยนะ? แล้วเราจะล้างหน้าแปรงฟันยังไง?" มู่เจาเจาเริ่มหงุดหงิด

"ก็สหกรณ์โรงเรียนไง ไปซื้อเอาสิ"

"ป่านนี้สหกรณ์ยังไม่เปิดหรอก..."

"อะ... อ้าว แล้วจะทำไงดีล่ะ?"

"กลับไปวิลล่าเถอะพี่ นะๆๆ" มู่เจาเจาลองกล่อมอีกรอบ

คราวนี้ฉินหยุนหานไม่ได้ปฏิเสธทันควัน เริ่มมีท่าทีลังเล

หรือจะยอมแพ้แล้วกลับไปดีนะ?

ยังไม่ทันที่เธอจะตอบตกลง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

หวังฮ่าวหรานโทรมา

"ลงมาหน้าหอพักหน่อยสิ ฉันเอาของใช้จำเป็นมาให้"

"จริงเหรอ! จะลงไปเดี๋ยวนี้แหละ!"

ฉินหยุนหานดีใจจนเนื้อเต้น รีบจัดเสื้อผ้าหน้าผม แล้ววิ่งลงไปหน้าหอพักทันที

หวังฮ่าวหรานยืนรออยู่พร้อมถุงพลาสติกใบใหญ่หลายใบในมือ

ถุงใสๆเผยให้เห็นของข้างใน มีทั้งแก้วน้ำใหม่ แปรงสีฟัน ผ้าขนหนู และของใช้อื่นๆครบครัน

ที่สำคัญที่สุดคือ... มีสายชาร์จโทรศัพท์ด้วย!

"นายรู้ได้ไงว่าฉันขาดของพวกนี้?" ฉินหยุนหานยิ้มแก้มปริ

"เดาเอาน่ะ" หวังฮ่าวหรานยิ้มตอบ

คุณหนูจอมเอาแต่ใจอย่างเธอ จู่ๆมานอนหอ จะมีปัญญาเตรียมของพวกนี้เหรอ

ฉันย่อมเดาได้อยู่แล้ว

"นอนไม่สบายล่ะสิ ดูโทรมเชียว" หวังฮ่าวหรานทักเมื่อเห็นสภาพอิดโรยของเธอ

"ก็ใช่น่ะสิ ครั้งแรกเลยที่ต้องมานอนหอรวมแบบนี้ เมื่อคืนแทบไม่ได้นอนเลย นี่มันใช่ที่ที่คนอยู่กันจริงหรอ" ฉินหยุนหานบ่นกระปอดกระแปด

หวังฮ่าวหรานแอบเบ้ปากในใจ

ยัยคุณหนูนี่เรื่องมากจริง ปากก็เสีย พูดออกมาได้ว่าไม่ใช่ที่ที่คนอยู่

แล้วนักเรียนหญิงทั้งตึกนี่ไม่ใช่คนหรือไง?

ถึงจะคิดแบบนั้น แต่ภายนอกเขาก็ยังคงปั้นหน้ายิ้มแย้ม เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ไม่เคยอยู่หอก็แบบนี้แหละ แรกๆก็ไม่ชิน ถ้าทนไม่ไหวจริงๆเดี๋ยวฉันลองหาช่องทางขอเปิดห้องพักครูให้เธออยู่เอาไหม?"

"ห้องพักครูเหรอ? สภาพเป็นยังไงบ้าง?" ฉินหยุนหานตาเป็นประกาย

"ก็ต้องกว้างกว่าหอนักเรียนอยู่แล้ว เป็นห้องชุด มีห้องนอน ห้องนั่งเล่น ห้องน้ำในตัว เตียงก็นุ่มกว่า ที่สำคัญมีแอร์ด้วยนะ เย็นฉ่ำกว่าพัดลมเพดานเยอะ"

"สุดยอด! นายช่วยจัดการให้ฉันหน่อยนะ ฉันต้องอยู่ให้รอดจนสอบเสร็จให้ได้ ถ้าไล่ไอ้เซียวอี้เฟิงไปได้เมื่อไหร่ ฉันจะขอบคุณนายด้วยของขวัญชิ้นใหญ่เลย!"

"ของขวัญอะไรเหรอ?"

"อืม..." ฉินหยุนหานทำท่าคิดหนักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดีดนิ้วเปาะ "ฉันจะยกเจาเจาให้เป็นแฟนนายเลย ของขวัญชิ้นนี้ใหญ่พอไหม?!"

"เอาสิ ฉันจะรอนะ" หวังฮ่าวหรานรับมุกไปส่งๆ

ยัยนี่ไม่มีความจริงใจจะขอบคุณสักนิด

มู่เจาเจาเป็นคนนะเว้ย ไม่ใช่สิ่งของ จะมายกให้กันง่ายๆได้ไง เพ้อเจ้อไปเรื่อย

แต่เอาเถอะ สิ่งที่หวังฮ่าวหรานทำไปทั้งหมด ก็ไม่ได้หวังของขวัญอะไรจากฉินหยุนหานอยู่แล้ว

"นายกลับไปได้แล้ว ถ้ามีอะไรเดี๋ยวฉันโทรหา" ฉินหยุนหานโบกมือไล่ แล้วคว้าถุงของใช้เดินสะบัดก้นจากไปอย่างรวดเร็ว

หวังฮ่าวหรานมองตามหลังเธอไป พลางส่งสายตาขุ่นเคือง

ยัยนี่... เห็นฉันเป็นเบ๊หรือไง ใช้เสร็จก็ไล่

คงชินกับการที่มีพวกหมาตามเลียแข้งเลียขาจนเคยตัว คิดว่าใครๆก็ต้องดีกับตัวเองเป็นเรื่องปกติสินะ

แต่เสียใจด้วย ฉันไม่เหมือนคนพวกนั้น

คอยดูเถอะ แม่เจ้าหญิงจอมเอาแต่ใจ... สักวันฉันจะดัดนิสัยเธอให้เชื่องเหมือนลูกแมวเลย!

*****