บทที่ 56: ต่อไปจะไม่กลับมานอนที่นี่แล้ว

ยามราตรีมาเยือน

ณ ห้องทำงานบนตึกระฟ้าใจกลางเมือง

"ท่านประธานถังคะ เรื่องหยกจักรพรรดิเนื้อแก้ว... ท่านประธาน? ท่านประธานคะ! ท่านประธาน!!!"

"หือ? เมื่อกี้เธอว่าไงนะ?"

ถังปิงหยุนนั่งเหม่อลอยอยู่บนเก้าอี้ทำงาน มือเรียวเท้าคางขาวผ่อง จิตใจล่องลอยไปไกล จนกระทั่งผู้ช่วยสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าต้องเรียกซ้ำอยู่หลายรอบ เธอถึงเพิ่งจะได้สติ

"ท่านประธานคะ เงินค่าหยกจักรพรรดิเนื้อแก้วจำนวนหนึ่งร้อยยี่สิบล้านกว่าหยวน ทางฝ่ายบัญชีได้โอนเข้าบัญชีปลายทางเรียบร้อยแล้วค่ะ นี่คือเอกสารหลักฐาน รบกวนท่านประธานตรวจสอบ ถ้าไม่มีปัญหาอะไรช่วยเซ็นอนุมัติด้วยค่ะ ดิฉันจะได้นำกลับไปส่งที่ฝ่ายบัญชี"

ผู้ช่วยสาวรายงานพลางยื่นเอกสารขนาด A4 ที่มีตัวหนังสือพิมพ์ไว้แน่นขนัดให้

ถังปิงหยุนรับมาดูผ่านๆ ก่อนจะจรดปากกาเซ็นชื่อลงไปอย่างรวดเร็ว แล้วส่งคืนให้ผู้ช่วย

ผู้ช่วยสาวรับเอกสารแล้วเดินออกไป พร้อมปิดประตูตามหลังอย่างเบามือ

ภายในห้องทำงาน เหลือเพียงถังปิงหยุนอยู่ตามลำพังอีกครั้ง

เธอกลับเข้าสู่ภวังค์ความคิด ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มคนหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวไม่หยุดหย่อน ใบหน้าที่เคยเย็นชาดุจภูเขาน้ำแข็งค่อยๆเผยรอยยิ้มหวานเชื่อมออกมาโดยไม่รู้ตัว

เธอปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับจินตนาการ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกระชากสติเธอกลับสู่โลกความจริง

เมื่อถูกขัดจังหวะความสุข ใบหน้าของเธอก็กลับมาบึ้งตึงเย็นชาทันควัน เธอคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู อยากจะรู้นักว่าใครบังอาจมารบกวนเวลานี้

แต่ทว่า... ทันทีที่เห็นชื่อบนหน้าจอ น้ำแข็งบนใบหน้าก็ละลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความดีใจจนเนื้อเต้น

"น้าถังครับ ยุ่งอยู่หรือเปล่า?" ปลายสายเอ่ยถาม

"ไม่ยุ่งจ้ะ ไม่ยุ่งเลย น้าว่างพอดี เงินร้อยยี่สิบล้านนั่นน้าให้คนโอนไปให้แล้วนะ เราได้รับหรือยัง?"

"ได้รับแล้วครับ มีข้อความแจ้งเตือนเข้ามาแล้ว"

"ดีแล้ว แล้วนี่ทำอะไรอยู่หรอ?"

"เพิ่งทานมื้อเย็นเสร็จครับ กำลังจะไปเข้าคาบเรียนศึกษาด้วยตนเอง... อ้อ จริงสิครับ ผมมีเรื่องอยากจะรบกวนน้าถังสักหน่อย"

"เรื่องอะไรบอกมาได้เลย ยากแค่ไหนน้าก็จะทำให้!"

"ไม่ยากหรอกครับ แค่น้าถังพูดคำเดียวก็จัดการได้แล้ว"

"หืม? ว่ามาสิ"

......

เวลาสี่ทุ่มตรง

ณ ห้องรับแขกในวิลล่าขนาดย่อม แสงไฟสว่างไสว

บนโซฟาในห้องรับแขก มีคนสองคนนั่งอยู่คือฉินไคและเซียวอี้เฟิง

เซียวอี้เฟิงตื่นตาตื่นใจราวกับบ้านนอกเข้ากรุง มองซ้ายมองขวาสำรวจบ้านด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"อี้เฟิง หยุนหานพักอยู่ที่วิลล่าหลังนี้ ต่อไปเธอก็ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ด้วยนะ จะได้คอยปกป้องหยุนหานได้สะดวก" ฉินไคกล่าว

"คุณอาฉินไว้ใจผมขนาดนั้นเลยเหรอครับ?" เซียวอี้เฟิงถามด้วยความประหลาดใจ

"อาเป็นคนไปตามตัวเธอมาเอง ย่อมต้องเชื่อใจในตัวเธออยู่แล้ว ติดอยู่นิดหน่อยตรงที่วิลล่าหลังนี้มันเล็กไปนิด มีแค่สองชั้น นอกจากหยุนหานแล้ว ยังมีเจาเจาพักอยู่ด้วย อาจจะดูอึดอัดไปบ้าง แต่ห้องพักมีพอแน่นอน"

"เจาเจา?"

"เพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันกับหยุนหานน่ะ ชื่อเต็มว่ามู่เจาเจา เธอยังไม่เคยเจอ ไว้เดี๋ยวพวกเด็กๆเลิกเรียนกลับมาก็จะได้เจอกันเอง"

เซียวอี้เฟิงพยักหน้ารับ

"ส่วนเรื่องเงินเดือน เดือนละห้าหมื่นหยวน ถ้าเธอไม่พอใจยังไง เราคุยกันได้นะ" ฉินไคเสนอ

"ห้าหมื่น!?" เซียวอี้เฟิงตาลุกวาว "ผมพอใจมากครับคุณอา! เมื่อก่อนตาแก่นั่นรับงานให้ผม นายจ้างจ่ายให้แค่เดือนละร้อยหยวนเอง แถมงานยังเสี่ยงตายอีก เทียบกันแล้วคุณอาฉินนี่ป๋ามากเลย!"

"หนึ่งร้อยหยวน? ฮะๆ" คราวนี้เป็นฝ่ายฉินไคที่ต้องตกตะลึง แต่ก็เข้าใจได้ทันทีว่า 'ตาแก่' ที่เซียวอี้เฟิงพูดถึง คงจะหักหัวคิวค่าจ้างไปจนเกลี้ยง

ฉินไคก้มดูนาฬิกา แล้วเอ่ยว่า

"ป่านนี้พวกหยุนหานน่าจะใกล้ถึงแล้วล่ะ"

สิ้นเสียงของฉินไค เสียงกริ่งปลดล็อกประตูด้วยลายนิ้วมือก็ดังขึ้น

เซียวอี้เฟิงรีบหันขวับไปมองทางประตูด้วยความคาดหวัง

เมื่อตอนกลางวันที่ได้เจอฉินหยุนหาน เขาถึงกับตะลึงในความงามของเธอ

เขายังมองไม่จุใจ ตอนนี้แหละจะได้มองใกล้ๆให้เต็มตา

ส่วนคนที่ชื่อมู่เจาเจานั่น ถึงจะยังไม่เคยเห็นหน้า แต่สาวในเมืองคงสวยไม่แพ้กันหรอกมั้ง

พอนึกภาพว่าจะได้อยู่ร่วมชายคากับสาวงามถึงสองคน เซียวอี้เฟิงก็ตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น

ภายนอกเขาอาจดูซื่อๆบื้อๆ แต่ลึกๆในใจก็มีความเจ้าเล่ห์หื่นกามซ่อนอยู่เหมือนกัน

ลุงหลี่ พ่อบ้านประจำตระกูลเดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

"หยุนหานกับเจาเจาล่ะ?" ฉินไคชะเง้อมองหา แต่ไม่เห็นใครตามหลังลุงหลี่มา จึงเอ่ยถาม

"ผมไปรอรับคุณหนูที่โรงเรียน รอตั้งนานก็ไม่เห็นออกมา พอโทรไปถาม คุณหนูบอกว่าคืนนี้จะนอนที่หอพักหญิงของโรงเรียนครับ แถมยังบอกอีกว่า... ต่อไปจะไม่กลับมานอนที่วิลล่านี้แล้ว!" ลุงหลี่รายงานเสียงอ่อย

[ติ๊ง! โฮสต์ขัดขวางไม่ให้ตัวเอก 'เซียวอี้เฟิง' ได้อยู่ร่วมชายคากับนางเอก 'ฉินหยุนหาน' และ 'มู่เจาเจา' ส่งผลกระทบต่อเนื้อเรื่อง ได้รับแต้มวายร้าย 200 แต้ม!]

ณ อีกสถานที่หนึ่ง หวังฮ่าวหรานที่เพิ่งเดินมาถึงหน้าบ้าน ได้รับรางวัลเล็กๆน้อยๆเข้ากระเป๋า

"สงสัยจะงอนพ่อ เลยแกล้งไม่ยอมกลับบ้าน" ฉินไคถอนหายใจ แล้วหยิบโทรศัพท์กดโทรหาลูกสาวทันที

แต่เสียงตอบรับจากปลายสายคือ... 'เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...'

"ปิดเครื่องหนีซะงั้น"

"นายท่านครับ จะเอายังไงต่อดี?" ลุงหลี่ถาม

"หยุนหานถูกตามใจจนเคยตัว จู่ๆจะไปนอนหอรวมกับคนอื่นคงทนได้ไม่กี่วันหรอก เดี๋ยวก็ซมซานกลับมาเอง ปล่อยไปก่อนเถอะ" ฉินไคตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะหันไปพูดกับเซียวอี้เฟิง

"อี้เฟิง พรุ่งนี้อาจะส่งเธอเข้าไปเรียนชั้น ม.6 ห้องเดียวกับหยุนหานนะ จะได้ตามดูแลใกล้ชิดได้สะดวก"

"ผมอยู่บ้านนอกแทบไม่ได้เรียนหนังสือ จะให้ไปเรียน ม.6 เขาจะรับผมเหรอครับ?"

"ไม่เป็นไร โรงเรียนที่หยุนหานเรียนอยู่เป็นโรงเรียนเอกชน อาพอจะรู้จักกับคณะกรรมการบริหารโรงเรียนอยู่บ้าง แค่โทรคุยแป๊บเดียวก็เรียบร้อยแล้ว" ฉินไคพูดอย่างมั่นใจ

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง แล้วกดโทรออกไปยังเบอร์สำคัญ

แต่ทว่า... เสียงตอบรับแบบเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง

'เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...'

สีหน้าของฉินไคเริ่มเปลี่ยนไป ดูแปลกชอบกล

ลูกสาวไม่อยากคุยกับเขาเลยปิดเครื่องหนี อันนี้เข้าใจได้

แต่ 'ถังปิงหยุน' ล่ะ?

เธอเป็นถึงนักธุรกิจใหญ่ ดูแลกิจการตั้งมากมาย โทรศัพท์ต้องเปิดสแตนด์บายตลอด 24 ชั่วโมงสิ จะมาปิดเครื่องได้ยังไง

ถ้าไม่ใช่เพราะปิดเครื่อง แล้วเขาได้ยินเสียงตอบรับแบบนี้...

ฉินไคคิดออกอยู่เหตุผลเดียว

นั่นคือ... เขาโดนถังปิงหยุนบล็อกเบอร์!

"ฉันไปทำอะไรให้เธอไม่พอใจหรือเปล่า?" ฉินไคนั่งเกาหัวแกรกๆด้วยความงุนงง

"คุณอาฉินครับ ตกลงพรุ่งนี้ผมเข้าเรียนได้เลยไหมครับ?" เซียวอี้เฟิงถามย้ำ

"เอ่อ... อาจจะต้องรอไปอีกหน่อยนะ" ฉินไคตอบเสียงอ้อมแอ้ม หน้าแตกหมอไม่รับเย็บ

[ติ๊ง! โฮสต์ชักใยอยู่เบื้องหลัง ขัดขวางไม่ให้ตัวเอก 'เซียวอี้เฟิง' เข้าเรียนเพื่อใกล้ชิดนางเอก 'ฉินหยุนหาน' และ 'มู่เจาเจา' ได้รับแต้มวายร้าย 200 แต้ม!]

"ฟินสุดๆ!"

หวังฮ่าวหรานที่กำลังหย่อนตัวลงแช่ในอ่างอาบน้ำ ร้องอุทานออกมาอย่างมีความสุข

*****