บทที่ 52: ตัวเอกคนใหม่

พอพูดถึงเรื่องนี้ ฉินหยุนหานก็หน้ามุ่ยด้วยความหงุดหงิด

"ฉันก็แค่ตกใจนิดหน่อยเอง จิตแพทย์ก็ยืนยันแล้วว่าไม่มีปัญหาอะไรเลย แต่กว่าจะได้กลับบ้านก็ปาเข้าไปเกือบเช้า นอนก็ไม่เต็มอิ่ม น่ารำคาญชะมัด พ่อนะพ่อ ทำเรื่องเล็กเป็นเรื่องใหญ่ไปได้!"

น้ำเสียงและท่าทางของเธอฉายแวว 'เจ้าหญิงเอาแต่ใจ' ออกมาชัดเจน

ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

ฉินหยุนหานเกิดมาบนกองเงินกองทอง เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ของแท้

แถมฉินไคผู้เป็นพ่อก็ตามใจจนเสียคน นานวันเข้าจึงหล่อหลอมให้เธอกลายเป็นคนนิสัยแบบนี้

เอาจริงๆ หวังฮ่าวหรานไม่ได้อยากเสวนากับผู้หญิงประเภทเจ้าหญิงเอาแต่ใจสักเท่าไหร่

แต่เพื่อจะตกปลาตัวใหญ่อย่างสวี่มู่เหยียน เขาจำต้องฝืนใจคุยต่อ

"คุณอาฉินเขาก็เป็นห่วงเธอนะ อย่าไปโทษเขาเลย"

"เฮอะ ห่วงเหิ่งอะไรกัน ฉันว่าพ่อจงใจแกล้งฉันมากกว่า นายไม่รู้หรอกว่าพ่อฉันน่ะเกินเบอร์ขนาดไหน เอะอะก็หาบอดี้การ์ดมาเฝ้าฉันอยู่นั่นแหละ!" ฉินหยุนหานบ่นกระปอดกระแปด

"อยู่ดีๆทำไมต้องจ้างบอดี้การ์ดด้วยล่ะ?" หวังฮ่าวหรานแกล้งถาม

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน พ่อหามาให้เป็นสิบคนแล้ว ฉันก็ไล่ตะเพิดไปได้หมดทุกที แต่พ่อก็ยังไม่เข็ด คราวนี้ถึงขั้นไปขุดเอาหนุ่มบ้านนอกอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเรามาจากในหุบเขา บอกว่าจะจับยัดเข้ามาเรียนห้องเดียวกับฉัน ให้มาเป็นเพื่อนเรียนพ่วงบอดี้การ์ด ฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว!" ฉินหยุนหานระบายความอัดอั้น

ยิ่งฟัง คิ้วของหวังฮ่าวหรานก็ยิ่งขมวดมุ่น เขาอดถามไม่ได้ว่า

"คุณอาฉินเคยบอกเธอไหมว่าบอดี้การ์ดคนนี้เก่งกาจมาก?"

"ใช่! นายรู้ได้ไง? แอบฟังพวกเราคุยกันเหรอ?" ฉินหยุนหานมองหน้าหวังฮ่าวหรานด้วยความแปลกใจ

หวังฮ่าวหรานไม่ได้ตอบในทันที

เพราะตอนนี้ในใจเขากำลังสบถคำหยาบเป็นชุด

บอดี้การ์ดหนุ่มบ้านนอกอายุยี่สิบ... คุณหนูเอาแต่ใจ...

นี่มันพล็อตนิยายแนว "ยอดบอดี้การ์ดพิทักษ์คุณหนู" ชัดๆ!

หวังฮ่าวหรานเหลือแต้มวายร้ายอยู่อีก 100 แต้ม จึงตัดสินใจใช้มันตรวจสอบข้อมูลตัวละครของฉินหยุนหานทันที

[นางเอก: ฉินหยุนหาน]

[พลังต่อสู้: 19]

[เสน่ห์: 199]

[ออร่านางเอก: 532]

[ทักษะ: ไม่มี]

[ความประทับใจที่มีต่อโฮสต์: 10 (คนรู้จักทั่วไป)]

นั่นไง...

เขาเดาถูกเผง

น่าจะเอะใจตั้งแต่แรกแล้ว ดาวโรงเรียนสวยรวยเวอร์วังอย่างฉินหยุนหานจะเป็นแค่ตัวประกอบได้ยังไง

บทนางเอกนี่แหละที่คู่ควรกับเธอที่สุด

จากประสบการณ์การอ่านนิยายแนวนี้มาอย่างโชกโชน หวังฮ่าวหรานฟันธงได้เลยว่า:

ไอ้หนุ่มบ้านนอกคนนั้นต้องเป็นยอดฝีมือระดับพระกาฬ มีสกิลเทพติดตัวเพียบ ไม่ใช่ตัวเอกกากๆอย่างฉู่ไป๋แน่นอน

แค่เรื่องฝีมือการต่อสู้ก็น่าจะโหดระดับปีศาจ ไม่อย่างนั้นคงมาเป็นบอดี้การ์ดไม่ได้

แต่เดี๋ยวนะ... เขาเป็นตัวร้ายในเรื่องของฉู่ไป๋ แล้วเขาจะเกี่ยวอะไรกับไอ้ตัวเอก "ยอดบอดี้การ์ด" คนนั้นด้วยหรือเปล่า?

หวังฮ่าวหรานเริ่มไม่แน่ใจ แต่ตอนนี้ฉินหยุนหานยืนอยู่ตรงหน้า เขาไม่สะดวกจะถามระบบ

"เงียบทำไมล่ะ นายยังไม่ตอบคำถามฉันเลยนะ" ฉินหยุนหานทวงคำตอบเมื่อเห็นหวังฮ่าวหรานยืนนิ่ง

"เปล่า ฉันไม่ได้แอบฟังหรอก แต่คิดว่าการที่คุณอาฉินอุตส่าห์ไปตามหาคนจากในป่าในเขามาปกป้องเธอ แสดงว่าคนคนนั้นต้องมีดีอะไรสักอย่าง ฉันเลยลองเดาดู"

"มีดีอะไรฉันไม่รู้หรอก แต่ที่แน่ๆต้องเชยระเบิดระเบ้อแน่ ขืนให้คนแบบนั้นมาเดินตามต้อยๆ เพื่อนล้อตายเลย" ฉินหยุนหานทำหน้าเครียด

"ถ้าไม่อยากให้เขาตาม ก็อย่าให้เขามาสิ" หวังฮ่าวหรานยุยงทันที

ไม่ว่าไอ้ตัวเอกยอดฝีมือคนนั้นจะเกี่ยวข้องกับเขาหรือไม่ แต่ในเมื่อเขาขึ้นชื่อว่าเป็น 'ตัวร้าย' มันย่อมเป็นอริกับเขาโดยสัญชาตญาณ กันไว้ดีกว่าแก้

"พ่อฉันตกลงกับทางโน้นไว้แล้ว อีกไม่กี่วันก็มาถึง แถมยังจะยัดเข้าห้องเรียนฉันเลยด้วย" ฉินหยุนหานถอนหายใจอย่างหมดหวัง

"ยัดเข้าห้องเรียนเลยเหรอ? งั้นเธอก็เล่นงานตรงจุดนี้สิ ทำให้เขาเข้าเรียนไม่ได้" หวังฮ่าวหรานเสนอแนะ

"ฉันจะไปทำอะไรได้ พ่อฉันรู้จักกับคณะกรรมการบริหารโรงเรียน จะฝากเด็กสักคนเข้าเรียนมันง่ายนิดเดียว"

"เรื่องนี้ฉันพอจะมีวิธีนะ"

"จริงเหรอ? งั้นนายช่วยฉันหน่อยสิ!" ฉินหยุนหานตาเป็นประกาย รีบเขย่าแขนหวังฮ่าวหรานอย่างตื่นเต้น

"แต่ถ้าคุณอาฉินรู้เข้า คงจะโกรธฉันแย่... อย่าดีกว่ามั้ง" หวังฮ่าวหรานแกล้งเล่นตัว

"ฉันไม่พูด นายไม่พูด ใครจะไปรู้ล่ะ? น้าา... ขอร้องล่ะ ช่วยฉันหน่อยนะ" ฉินหยุนหานทำเสียงอ้อน

"ก็ได้ๆ แต่ฉันต้องรู้ข้อมูลมากกว่านี้หน่อย และเธอต้องทำตามที่ฉันบอกด้วย..." หวังฮ่าวหรานแกล้งลดเสียงลงจนกลายเป็นการกระซิบ

ฉินหยุนหานได้ยินไม่ถนัด จึงต้องยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนแก้มแทบจะชนกัน

ภาพบาดตานี้อยู่ในสายตาของสวี่มู่เหยียนที่แอบมองอยู่ไม่ไกล ความรู้สึกในใจเธอตีรวนจนปั่นป่วนไปหมด

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้หนึ่งในนางเอก 'สวี่มู่เหยียน' เกิดอาการหึงหวง ได้รับแต้มวายร้าย 100 แต้ม!]

หลังจากกระซิบเสร็จ หวังฮ่าวหรานก็ผละตัวออกมา

ฉินหยุนหานยิ้มแก้มปริ รีบแลกเบอร์โทรศัพท์กับหวังฮ่าวหราน แล้วเดินกลับห้องเรียนไปอย่างมีความสุข

หวังฮ่าวหรานรอจนฉินหยุนหานลับสายตาไปแล้ว จึงค่อยเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาจงใจไม่หันไปมองสวี่มู่เหยียนเลยแม้แต่นิดเดียว

แต่เขามั่นใจว่าตอนนี้ ในใจของสวี่มู่เหยียนคงกำลังร้อนรุ่มเหมือนไฟสุมทรวง

ตอนนี้ สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่รอเวลาเท่านั้น

ระหว่างรอ หวังฮ่าวหรานถือโอกาสคุยกับระบบในใจ

"ถ้ารอบนี้ฉันจัดการฉู่ไป๋ได้แล้ว ต่อไปจะไม่มีใครมาคุกคามฉันได้อีกใช่ไหม?"

[ตอบโฮสต์: แม้ฉู่ไป๋จะสูญเสียสถานะตัวเอก แต่ตราบใดที่ท่านยังเป็นตัวร้าย ท่านก็จะยังคงมีความขัดแย้งกับตัวเอกคนอื่นๆต่อไป]

"งั้นฉันหนีไปซ่อนตัวใช้ชีวิตสงบๆได้ไหม?"

[ตอบโฮสต์: ออร่าตัวร้ายจะดึงดูดความเกลียดชังจากตัวเอกโดยธรรมชาติ ต่อให้ท่านหนีไปสุดขอบฟ้าก็เปล่าประโยชน์]

"แล้วมีวิธีไหนที่จะเลี่ยงการปะทะกับตัวเอกได้บ้าง?"

[การฆ่าตัวตายคือวิธีเดียวที่จะยุติความขัดแย้งกับตัวเอก]

ไอ้บ้าเอ๊ย! นึกว่าระบบอัจฉริยะ ที่แท้ก็ปัญญาอ่อน!

หวังฮ่าวหรานสบถในใจ ก่อนจะถามต่อ

"งั้นบอกมาซิว่าโลกนี้มีตัวเอกกี่คน?"

[ตอบโฮสต์: ระบบไม่มีข้อมูลส่วนนี้ ขอให้โฮสต์โปรดสำรวจด้วยตนเอง]

เวร!

โลกกว้างขนาดนี้ ใครจะไปตรัสรู้ว่ามีตัวเอกกี่หน่อ!

หรือว่าฉันต้องไล่ฆ่าตัวเอกให้หมดโลก ถึงจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข?

หวังฮ่าวหรานกุมขมับ รู้สึกปวดหัวตุบๆ

ผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงเริ่มปลงได้

ในเมื่อเปลี่ยนอะไรไม่ได้ ก็เดินหน้าเป็นสุดยอดวายร้ายให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย

เจอตัวเอกที่ไหน ก็ทุบให้เละที่นั่น จบ!

ช่วงพักกลางวัน

หวังฮ่าวหรานนั่งอ่านหนังสือเล่นอยู่ที่โต๊ะ

โทรศัพท์สั่นเตือนว่ามีข้อความเข้า

เป็นข้อความจากเบอร์ของเหวินจิง:

ฉัน(สวี่มู่เหยียน)รออยู่ที่สวนหย่อม มีเรื่องอยากจะคุยกับนาย

เห็นข้อความนี้แล้ว หวังฮ่าวหรานก็ไม่ได้แปลกใจอะไร

เพราะเขาสังเกตเห็นมาทั้งเช้าแล้วว่าสวี่มู่เหยียนดูใจลอย ไม่มีสมาธิเลย

ดูท่าเธอคงทนเก็บความรู้สึกไม่ไหวแล้ว ถึงได้ตัดสินใจนัดเขาออกมาเปิดใจ

หวังฮ่าวหรานไม่รีบร้อน เขาอ่านหนังสือต่ออีกสักพัก แล้วค่อยลุกเดินเนิบนาบออกจากห้องเรียน มุ่งหน้าไปยังจุดนัดพบ

*****