บทที่ 35 พ่อพระมาโปรดแท้ๆ

"พี่ช่างครับ เร็วๆหน่อย!" หวังฮ่าวหรานเร่งยิก

"ดะ... ได้ครับ" ช่างตอบเสียงสั่น

ถึงจะผ่ามาเยอะ แต่ก้อนละ 3 ล้านนี่มือไม้สั่นเหมือนกัน

ไม่กี่นาทีต่อมา หินถูกผ่าออก

หน้าตัดเรียบสนิท... ไม่มีสีเขียวสักนิด

ลางร้ายมาเยือน ก้อนนี้อาจจะเป็น 'หินเน่า'

จีนมุงรอบข้างมองหวังฮ่าวหรานด้วยความเสียดายแทน

กำไรอยู่ดีๆเกือบสามล้านไม่ชอบ ดันหาเรื่องเอามาละลายแม่น้ำ แถมยังต้องควักเนื้อเพิ่มอีกแสน

"ฮ่าวหราน ถึงจะเป็นหินเน่า น้าก็ไม่ยอมให้เธอขาดทุนหรอกนะ ส่วนต่างหนึ่งแสนนั่นเดี๋ยวน้าออกให้" ถังปิงหยุนแสดงสปิริตผู้ใหญ่ใจดี

"หินเน่าเหรอครับ? เยี่ยมไปเลย! แบบนี้ผมขาดทุน แต่น้าถังก็ไม่ขาดทุนแล้วสิครับ" หวังฮ่าวหรานยิ้มร่า ไม่มีท่าทีเสียดายเงินสักนิด

แถมดูจะดีใจจริงๆด้วยซ้ำ

จะให้ไม่ดีใจได้ไง ก็เขาเตรียมจะกวาดรางวัลใหญ่แล้วนี่นา!

ถังปิงหยุนไม่รู้ความคิดชั่วร้ายในใจเขา เห็นแค่รอยยิ้มจริงใจนั้นก็ปักใจเชื่อทันที

เด็กคนนี้จิตใจดีงามจริงๆ ยอมเจ็บตัวเพื่อช่วยเธอ

หัวใจที่เย็นชาดั่งน้ำแข็งของถังปิงหยุนเริ่มสัมผัสได้ถึงไออุ่น

เพิ่งเจอกันครั้งแรกแท้ๆ แต่เขากลับดีกับเธอขนาดนี้

เจิ้นหลี่ช่างโชคดีจริงๆที่มีลูกชายประเสริฐแบบนี้

[ติ๊ง! นางเอก 'ถังปิงหยุน' เพิ่มค่าความประทับใจต่อโฮสต์ +10, ค่าความประทับใจรวม 20 (เป็นมิตร)]

[ติ๊ง! โฮสต์ส่งผลกระทบต่อเนื้อเรื่อง ได้รับแต้มวายร้าย 200 แต้ม]

"ฮ่าวหราน แม่เธอเล่าว่าเธอเรียนที่สุ่ยเจ๋อ น้าเป็นกรรมการบริหารที่นั่น ต่อไปถ้าใครรังแกเธอที่โรงเรียน มาบอกน้าได้เลย เดี๋ยวน้าจัดการให้!" ถังปิงหยุนให้คำมั่นสัญญา

"ขอบคุณครับพี่ถัง"

"เรียกว่า 'น้าถัง' สิ" เธอแก้ให้

"ครับๆ ขอบคุณครับน้าถัง" หวังฮ่าวหรานยิ้มรับ

แต่ในใจกระดากปากจะแย่

ชอบให้เรียกน้าจริงๆนะแม่คุณ เดี๋ยวปั๊ด...

ช่างเปลี่ยนมุมตัดหิน แล้วเดินเครื่องอีกครั้ง

ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงฮือฮาดังลั่นโรงงาน

"นี่มัน... หยกจักรพรรดิเขียวมรกตเนื้อแก้ว!"

ช่างผ่าหินร้องเสียงหลง

ทำงานมาสี่สิบกว่าปี เคยเจอหยกเกรดเทพเจ้าแบบนี้แค่ครั้งเดียว นี่เป็นครั้งที่สอง!

ช่างบรรจงเจียระไนอย่างระมัดระวัง จนเผยให้เห็นเนื้อหยกทั้งหมด

ขนาดมหึมากว่าที่เคยเจอถึงสองเท่า!

"หยกจักรพรรดิเนื้อแก้วก้อนนี้... มูลค่าไม่ต่ำกว่า 60 ล้าน!" ถังปิงหยุนประเมินราคาด้วยเสียงสั่นเครือ

แอบเสียดายลึกๆ ก้อนนี้ต้นทุนแค่ 3 ล้าน

ถ้าหวังฮ่าวหรานไม่ซื้อไป เธอคงรวยเละ

แต่พอนึกถึงความดีของเด็กหนุ่มที่ยอมขาดทุนเพื่อเธอเมื่อกี้ ความเสียดายก็มลายไป

เธอควรยินดีกับเขาถึงจะถูก

ถังปิงหยุนเอ่ยแสดงความยินดีจากใจ

คนรอบข้างได้แต่อิจฉาตาร้อนผ่าว

เกิดมาเป็นลูกคนรวยไม่พอ ดวงพนันยังเฮงระเบิดระเบ้ออีก!

แป๊บเดียวฟันกำไรไปหกสิบล้าน!

"กำไรอีกแล้วเหรอเนี่ย?!" หวังฮ่าวหรานแกล้งดีใจเวอร์วัง

"ดวงกำลังขึ้น แบบนี้ต้องลุยต่อ! ผมจะเล่นอีก!"

"การพนันเล่นนานๆมีแต่เสียกับเสียนะ เธอโชคดีสองรอบติดแล้ว พอเถอะ ขืนเล่นต่อเดี๋ยวจะเสียคืนหมด" ถังปิงหยุนเตือนด้วยความหวังดี

"ถ้าเป็นงั้นก็ดีสิครับ ถือว่าช่วยน้าถังลดความเสี่ยงไง"

พูดจบ หวังฮ่าวหรานก็ไม่รอช้า วิ่งไปชี้หินรัวๆ

คราวนี้ไม่ใช่ก้อนเดียว แต่เหมาไป 30 กว่าก้อน!

"เดี๋ยวก่อน! เยอะไปแล้วนะ ทั้งหมดนี่ราคารวม 30 กว่าล้านเลยนะ เดี๋ยวก็เจ๊งหมดตัวหรอก!" ถังปิงหยุนร้องห้าม

"เจ๊งก็เจ๊งสิครับ เพื่อช่วยน้าถัง ผมยอม!"

เรื่องอะไรจะหยุด มีของดีต้องกวาดให้เรียบ จะเหลือไว้ให้ไอ้ฉู่ไป๋มันชุบมือเปิบหรือไง?

ฝันไปเถอะ!

ช่างคนเดียวทำไม่ทัน ถังปิงหยุนต้องเรียกช่างมาเพิ่มอีก 8 คน ระดมผ่าหินพร้อมกัน

เสียงเครื่องจักรดังสนั่นโรงงาน

และเสียงอุทานด้วยความตกตะลึงก็ดังตามมาติดๆ

ช่าง 8 คน... ผ่าออกมาเจอหยก 7 คน!

กำไรอีกแล้ว!

ดวงบ้าอะไรจะขนาดนี้!

คนมุงยืนอึ้งจนพูดไม่ออก

ความจริงคือ หวังฮ่าวหรานจงใจปนหินเน่าไปบ้างเพื่อไม่ให้ดูน่าสงสัยเกินไป

ผ่านไปร่วมชั่วโมง หินทุกลูกถูกผ่าจนครบ

สรุปผลประกอบการ:

ซื้อ 39 ก้อน... กำไร 33 ก้อน

มูลค่ารวมจากการประเมินของถังปิงหยุนและผู้เชี่ยวชาญ... 123,600,000 หยวน!

ชั่วโมงเดียว ฟันเงินร้อยกว่าล้าน!

เพื่อนๆของถังปิงหยุนตาร้อนจนแทบจะลุกเป็นไฟ

"ยินดีด้วยนะฮ่าวหราน!" ถังปิงหยุนยิ้มกว้าง

ถึงหวังฮ่าวหรานจะโกยเงินไป แต่เธอก็ไม่ขาดทุน

เพราะเธอจะรับซื้อหยกพวกนี้ไว้แปรรูปเป็นเครื่องประดับขายต่อ มูลค่าจะเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัว

โดยเฉพาะเจ้าหยกจักรพรรดิก้อนนั้น เศรษฐีกระเป๋าหนักพร้อมจะทุ่มเงินซื้อไม่อั้นอยู่แล้ว

ยังไงเธอก็กำไร แค่กำไรน้อยลงหน่อยเท่านั้นเอง

"น้าถังครับ หินพวกนี้น้าเป็นคนคัดมากับมือ แสดงว่าตาถึงจริงๆ ผมแค่โชคดีที่ได้อานิสงส์จากน้าแค่นั้นเอง" หวังฮ่าวหรานยกความดีความชอบให้

ถังปิงหยุนปลื้มปริ่มจนแทบละลาย

ความจริงเธอคัดตัวท็อปๆแยกไว้ต่างหากแล้ว ส่วนกองนี้คือตัวรองๆที่คิดว่าโอกาสเจอหยกน้อยกว่า

เพื่อนๆเธอยังแอบนินทาเลยว่าเอาหินห่วยๆมาหลอกขายหรือเปล่า

แต่คำพูดของหวังฮ่าวหราน กู้หน้าเธอได้แบบเต็มๆ

"ฮ่าวหราน หยกพวกนี้น้าขอรับซื้อไว้หมดเลยนะ น้าจะให้ราคาที่ยุติธรรมที่สุด"

"ขายให้น้าถัง ผมลดราคาให้พิเศษเลยครับ น้าอยากให้เท่าไหร่ว่ามาได้เลย" หวังฮ่าวหรานตอบอย่างใจป้ำ

ถังปิงหยุนสูดหายใจลึก

เสียดายจริงๆที่ฉันไม่มีหลานสาววัยขบเผาะ ไม่งั้นจะจับใส่พานถวายให้เดี๋ยวนี้เลย

ผู้ชายแสนดีใจป้ำขนาดนี้... จะหาที่ไหนได้อีก!

*****