บทที่ 34 ปากหวานจริงนะเรา

ถังปิงหยุนมองเด็กหนุ่มท่าทางขี้เกรงใจตรงหน้า แล้วจู่ๆก็รู้สึกผิดขึ้นมา

ยังไงเขาก็เป็นแค่เด็กนักเรียนมัธยมอายุ 18

เด็กที่ยังเรียนหนังสืออยู่ จะเลวร้ายไปได้สักแค่ไหนเชียว

เธอจะไปเหมารวมเขากับพวกคุณชายเพลย์บอยไร้สาระพวกนั้นไม่ได้

อีกอย่าง เธอสนิทกับแม่เขา เขาเองก็ยอมเรียกเธอว่า "น้า" อย่างว่านอนสอนง่าย

เป็นผู้ใหญ่แต่กลับทำตัวปั้นปึ่งใส่เด็กแบบนี้ มันใช้ได้เสียที่ไหน

"ลืมถามไปเลย เธอชื่ออะไรนะ?" สีหน้าเย็นชาของถังปิงหยุนอ่อนลง น้ำเสียงก็นุ่มนวลขึ้น

"ผมชื่อหวังฮ่าวหรานครับ"

"หวังฮ่าวหราน? ชื่อดีนี่ 'ฮ่าวหราน' (กว้างใหญ่/เที่ยงธรรม) ฟังดูมีพลังดี" ถังปิงหยุนเอ่ยชม

"น้าจะรีบเคลียร์ธุระให้เสร็จ รับรองว่าไม่ทำให้เธอไปเรียนสายแน่นอน"

"ขอบคุณครับน้าถัง" หวังฮ่าวหรานยกมือไหว้ขอบคุณ ส่งสายตาใสซื่อไปให้

แต่ในใจกลับกรีดร้อง: โอ้โห! ผู้หญิงคนนี้นี่สุดจริง ทั้งหุ่นทั้งหน้า!

ใจเย็นไอ้เสือ...

วันนี้มาปาดหน้าเค้ก ไม่ได้มาส่องสาว

หวังฮ่าวหรานเรียกสติตัวเองกลับมา แล้วแกล้งถามสิ่งที่รู้อยู่แล้ว

"น้าถังครับ ทำไมที่พื้นมีก้อนหินวางเต็มไปหมดเลยครับ? แล้วตัวเลขที่แปะอยู่นั่นคืออะไรเหรอ?"

ถังปิงหยุนมองเขาในแง่ดีขึ้นแล้ว พอเขาถาม เธอก็เต็มใจอธิบาย

"นี่ไม่ใช่หินธรรมดานะ มันคือ 'หินหยกดิบ' ดูภายนอกเหมือนก้อนกรวดก้อนดินไร้ค่า แต่ข้างในอาจจะมีหยกเนื้อดีมูลค่ามหาศาลซ่อนอยู่ก็ได้"

"ป้ายที่แปะอยู่คือราคา หน่วยเป็น 'หมื่นหยวน' อย่างก้อนนั้นเขียนว่า 10 ก็คือราคา 100,000 หยวน"

"สมมติมีคนซื้อก้อนนี้ไปผ่า ถ้าเจอหยกดีก็กำไร แต่ถ้าไม่เจอก็ขาดทุน เขาเรียกการเล่นแบบนี้ว่า 'พนันหยก' น่ะ"

"อ๋อ... เข้าใจแล้วครับ" หวังฮ่าวหรานพยักหน้าหงึกหงักทั้งที่รู้ดีอยู่แล้ว

"แล้วหยกแบบไหนถึงเรียกว่าดีหรอครับ?" เขาแกล้งถามต่อ

ถังปิงหยุนให้ผู้ช่วยหยิบสมุดภาพคู่มือดูหยกมาให้ แล้วอธิบายให้เขาฟังอย่างใจเย็น

หวังฮ่าวหรานหัวไว ฟังรอบเดียวก็จำแนกประเภทหยกพื้นฐานได้หมดแล้ว

"เอาก้อนนี้ ราคา 200,000! ผ่าเลย!"

จู่ๆชายวัยกลางคนคนหนึ่งในวงก็ตะโกนขึ้นมา

ช่างผ่าหินเริ่มลงมือ

ทุกคนมุงดูด้วยความลุ้นระทึก

ไม่นาน หินถูกผ่าออก เผยให้เห็นเนื้อใน

"เนื้อพอใช้ได้ สีก็โอเค แต่ตำหนิเยอะไปหน่อย ประเมินราคาได้แค่ 150,000" ถังปิงหยุนวิเคราะห์ให้ฟัง แล้วหันไปบอกลูกค้า "เสียใจด้วยนะคะคุณหลี่ ขาดทุนนิดหน่อย"

"เล่นพนันมีได้มีเสีย ขาดทุนห้าหมื่นจิ๊บจ๊อยน่า" ชายวัยกลางคนทำใจดีสู้เสือ

เขาเลือกก้อนใหม่ราคา 500,000

ผ่าออกมา ขาดทุนไปอีก 100,000

คราวนี้เริ่มหน้ามืด อยากถอนทุนคืน เลยชี้ก้อนใหญ่ราคา 800,000

ผลปรากฏว่าเป็น... 'หินเน่า'

ข้างในไม่มีหยกเลย มีแต่หินล้วนๆ มูลค่าเป็นศูนย์

สรุปสั้นๆ ตาคนนี้ขาดทุนไปเกือบล้านหยวนภายในไม่กี่นาที

เขายอมแพ้ เดินคอตกออกไป

บรรยากาศเริ่มกร่อย คนอื่นที่ดูก็เริ่มไม่กล้าเล่น

พวกเขารวยก็จริง แต่เงินทองหามายาก จะให้มาละลายเล่นเป็นล้านในพริบตาแบบนี้ก็ทำใจลำบาก

เห็นคนเริ่มถอดใจ ถังปิงหยุนก็ไม่ได้เดือดร้อน

เธอไม่ได้เปิดบ่อนพนันหยกเป็นอาชีพ หินพวกนี้เธอซื้อมาผ่าเองอยู่แล้ว ถ้าไม่มีคนซื้อเธอก็ผ่าเอง

แต่บรรยากาศมันเงียบเกินไป เธอเลยกะว่าจะเลือกผ่าเองสักก้อนสองก้อนแก้เซ็ง

"น้าถังครับ ผมขอเล่นบ้างได้ไหม? ผมจะเอาก้อนราคา 600,000 นั่น" หวังฮ่าวหรานที่เล็งอยู่นานเอ่ยขึ้น

"เธอจะเล่นเหรอ? เอ่อ..." ถังปิงหยุนลังเล

"ผมมีเงินครับ โอนให้เดี๋ยวนี้เลยก็ได้"

"น้าไม่ได้กลัวเธอไม่มีเงินจ่าย แต่กลัวเธอขาดทุน แล้วน้าจะไปตอบแม่เธอยังไง"

"ไม่เป็นไรครับ นี่เงินค่าขนมผมเอง ต่อให้หมดแม่ก็ไม่ว่าหรอก" หวังฮ่าวหรานไม่รอช้า ยกก้อนหินที่เล็งไว้ไปวางตรงหน้าช่าง

"ท่านประธาน?" ช่างหันมาขอคำสั่ง

"ผ่าเลย" ถังปิงหยุนพยักหน้า

เธอมองดูหินก้อนนั้นแล้ว ลักษณะภายนอกดูดีใช้ได้ ต่อให้ขาดทุนก็น่าจะไม่เจ็บตัวมาก ถ้าขาดทุนจริงๆเดี๋ยวเธอควักเนื้อคืนเงินให้เขาก็ได้

ไม่อยากโดนเจิ้นหลี่บ่นว่าหลอกเงินค่าขนมลูกชาย

จีนมุงกลับมารุมล้อมอีกครั้ง

"เงินค่าขนมหลักแสน? เด็กนี่ลูกเต้าเหล่าใครเนี่ย?" มีคนกระซิบถาม

"ลูกชายคุณหวังเซียงกับคุณเจิ้นหลี่แห่งกั๋วเสี้ยเทียนเซียงค่ะ" ถังปิงหยุนตอบ

"โอ้โห! ทายาทมหาเศรษฐีหมื่นล้านนี่เอง!"

ทุกคนตะลึง

แต่สักพักก็เริ่มมองด้วยสายตาสังเวช

สงสัยจะเป็นพวกลูกคนรวยล้างผลาญ เมื่อกี้มีคนเจ๊งไปเกือบล้านยังไม่เข็ด เด็กอายุแค่นี้ริอ่านมาเล่นพนันหยก

ต่อให้มีสมบัติหมื่นล้าน อีกหน่อยก็คงผลาญจนหมด

ระหว่างที่ทุกคนกำลังนินทาในใจ เครื่องตัดหินก็ทำงานเสร็จสิ้น เนื้อในของหินปรากฏแก่สายตา

รอยตัดเผยให้เห็นเนื้อหยกสีเขียวสดใส โปร่งแสงไร้ตำหนิ!

"ประธานถัง หยกนี่สวยจัง ก้อนนี้ถึง 600,000 ไหมครับ?"

"หกแสน? ก้อนนี้อย่างต่ำ 3 ล้าน!" ถังปิงหยุนตาโต จ้องมองหน้าตัดของหินตาไม่กะพริบ

ถึงจะยังไม่เห็นเนื้อทั้งหมด แต่จากประสบการณ์ของเธอ ก้อนนี้กำไรเละเทะ!

สิ้นเสียงถังปิงหยุน ทั้งวงฮือฮาแตกตื่น

ทุกคนมองหวังฮ่าวหรานด้วยสายตาเหลือเชื่อ

หวังฮ่าวหรานรู้อยู่แล้ว แต่ต้องแกล้งทำเป็นตกใจ

"ผม... ผมกำไรเหรอครับ?"

"กำไรบานเลยล่ะ!"

ช่างเจียระไนส่วนเกินออกจนเห็นเนื้อหยกทั้งก้อน

ถังปิงหยุนให้คนชั่งน้ำหนักและประเมินราคา สรุปมูลค่าอยู่ที่ 3,500,000 หยวน

"ว้าว! ผมกำไรตั้ง 2.9 ล้านแน่ะ!" หวังฮ่าวหรานกระโดดโลดเต้นเหมือนเด็กๆ

"สนุกจังเลย! ผมจะเล่นอีก!"

เขาแกล้งทำเป็นวิ่งไปหยิบหินมาอีกก้อนแบบมั่วๆ

"ก้อนนี้ 3 ล้านนะ ถ้าเปิดมาเจอหินเน่าเธอจะเสียเงินที่กำไรมาเกือบหมด แถมเข้าเนื้ออีกแสนนึงนะ เปลี่ยนก้อนดีไหม?" ถังปิงหยุนรีบเตือน

"ไม่เป็นไรครับน้าถัง หินพวกนี้ถ้าผมไม่ซื้อ น้าก็ต้องผ่าเองอยู่แล้ว ถ้าผมผ่าแล้วเจ๊ง ก็ถือว่าผมช่วยน้าประหยัดเงินไง ผมยอมขาดทุนเพื่อน้า ผมมีความสุขครับ"

หวังฮ่าวหรานส่งยิ้มพิมพ์ใจ หน้าตาซื่อใสไร้มารยา

"ปากหวานจริงนะเรา..." ถังปิงหยุนซึ้งใจจนพูดไม่ออก

*****