บทที่ 36 มุกเดิมๆ

เมื่อเห็นหวังฮ่าวหรานฟันกำไรไปเป็นกอบเป็นกำ เพื่อนไฮโซของถังปิงหยุนต่างก็ตาร้อนผ่าว เกิดความคันไม้คันมืออยากลองของขึ้นมาบ้าง

ในสายตาพวกเขา หวังฮ่าวหรานเป็นแค่เด็กอายุไม่ถึงยี่สิบ จะไปรู้เรื่องศาสตร์การดูหยกได้อย่างไร

ตอนที่เลือกหิน ก็เห็นๆอยู่ว่าจิ้มเลือกส่งเดชเหมือนเลือกแตงโม ก้อนไหนดูเข้าตาก็เอาอันนั้น

ที่ได้กำไรขนาดนี้ ส่วนหนึ่งคงเพราะดวงดี

แต่อีกส่วนที่สำคัญกว่าคือ หินหยกดิบล็อตนี้น่าจะมีเปอร์เซ็นต์ "ออกของดี" สูงมากแน่ๆ

"ฉันขอลองบ้าง!"

ชายวัยกลางคนแซ่หลี่ที่เพิ่งเสียเงินไป 950,000 หยวนเมื่อครู่ ตัดสินใจเลียนแบบสไตล์ "แล้วแต่บุญแต่กรรม" ของหวังฮ่าวหราน ด้วยการกวาดนิ้วเลือกหินรวดเดียว 5 ก้อน

คราวที่แล้วเปิดทีละก้อนเจ๊งยับ คราวนี้เหมาเข่งมันต้องมีโดนสักก้อนแหละน่า จะซวยซ้ำซวยซ้อนก็ให้มันรู้ไป

คนอื่นๆเห็นดังนั้นก็ทนไม่ไหว เริ่มรุมทึ้งเลือกหินกันบ้าง

เมื่อเลือกเสร็จ ช่างผ่าหินก็เริ่มเดินเครื่อง

เหล่าเศรษฐีเพื่อนถังปิงหยุนยืนล้อมวงหน้าเครื่องผ่าหินด้วยรอยยิ้ม เปี่ยมไปด้วยความหวังว่าจะโกยกำไร

แต่ทว่า... เมื่อหินถูกผ่าออกมาทีละก้อน ถังปิงหยุนและผู้เชี่ยวชาญตีราคาประเมิน ผลลัพธ์ที่ได้คือ...

"ขาดทุน 50,000"

"ขาดทุน 100,000"

"ขาดทุน 250,000"

"ขาดทุน 800,000"

...

รอยยิ้มบนใบหน้าของเหล่าเศรษฐีค่อยๆเลือนหายไป สุดท้ายกลายเป็นหน้าเหมือนญาติเสีย

หินที่พวกเขาเลือกแทบไม่มีกำไรเลย หรือต่อให้มี ก็กำไรแค่ไม่กี่หมื่น ซึ่งไม่พอจะไปโปะส่วนที่ขาดทุนจากก้อนอื่นได้

สรุปคือ... เจ๊งระนาว

คนที่เจ็บตัวน้อยสุดโดนไป 300,000 ส่วนคนที่เจ็บหนักสุดโดนไปถึง 3,300,000 หยวน

หวังฮ่าวหรานยืนกอดอกดูอยู่ข้างๆ กลั้นขำจนปวดท้อง

ก็หินดีๆเขาใช้ตาทิพย์สแกนเก็บไปเกลี้ยงแล้ว ที่เหลืออยู่ก็มีแต่เศษหินเกรดต่ำทั้งนั้น

จะไปเอากำไรมาจากไหน?

เดิมทีความเสี่ยงขาดทุนเหล่านี้ ถังปิงหยุนต้องเป็นคนแบกรับเอง แต่ต้องขอบคุณเหล่า 'หมูสนาม' พวกนี้ ที่มาช่วยรับเคราะห์แทนเธอ

"คุณชายหวัง การเลือกหินมันมีเคล็ดลับอะไรหรือเปล่า? ช่วยสอนผมหน่อยได้ไหม?"

เถ้าแก่หลี่ที่ขาดทุนยับเยินที่สุด เดินเข้ามาขอความรู้จากหวังฮ่าวหรานหน้าเศร้า

"เถ้าแก่เห็นผมเลือกพิถีพิถันที่ไหนล่ะครับ? เคล็ดลับอะไรไม่มีหรอก ดวงล้วนๆ"

คำตอบของหวังฮ่าวหรานทำเอาเุถ้าแก่หลี่พูดไม่ออก

เขาได้แต่สรุปในใจว่า ฮวงจุ้ยสุสานบรรพบุรุษตระกูลหวังคงดีเลิศประเสริฐศรี จนควันธูปเป็นสีรุ้ง บรรพบุรุษคุ้มครองลูกหลานให้ทำมาค้าขึ้น แถมดวงพนันยังพุ่งกระฉูดอีกต่างหาก

ในขณะเดียวกัน รถโบราณคันหนึ่งก็แล่นมาจอดที่หน้าโรงงาน

ผู้อำนวยการและฉู่ไป๋ก้าวลงจากรถ

"พ่อหนุ่มฉู่ไป๋ ฝีมือดูหยกของเธอแน่จริงหรือ? สิบตาได้เก้าแน่นะ?" ผู้อำนวยการถามย้ำ

"พูดตามตรง ผมไม่เคยลงสนามจริงหรอกครับ แต่จากวิชาที่ยอดคนถ่ายทอดให้ผม รับรองว่าไม่มีปัญหาแน่นอน"

จริงๆแล้วฉู่ไป๋แค่อ่านความรู้พื้นฐานเรื่องหยกจากในเน็ตมานิดหน่อยเท่านั้น

แต่ที่มั่นใจขนาดนี้ เพราะเขากำลังวาดฝันว่า ถ้าโกยเงินจากพนันหยกได้เป็นกอบเป็นกำแล้ว จะเอาเงินไปถลุงใช้อะไรดี

"ไม่เคยลงสนามจริง? งั้นก็เป็นแค่เสือกระดาษน่ะสิ?" ผู้อำนวยการเริ่มลังเล

"จะเป็นเสือกระดาษหรือเสือซ่อนเล็บ เดี๋ยวท่านผู้อำนวยการก็จะได้เห็นเองครับ" ฉู่ไป๋ตอบด้วยความมั่นใจเปี่ยมล้น

ถึงจะไม่มีประสบการณ์ แต่มีตาทิพย์ซะอย่าง มันก็เหมือนเดินเก็บเงินตามพื้นนั่นแหละ

"งั้นตาแก่คนนี้จะคอยดูฝีมือเธอก็แล้วกัน" ผู้อำนวยการยิ้มอย่างคาดหวัง

ไม่นาน ทั้งคู่ก็เดินเข้ามาในโกดัง

ฉู่ไป๋และหวังฮ่าวหรานเผชิญหน้ากัน

แววตาของฉู่ไป๋ฉายแววตกใจวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความรังเกียจอย่างปิดไม่มิด

สวี่มู่เหยียนเป็นผู้หญิงที่แสนดีและบริสุทธิ์ มีแค่เขาเท่านั้นที่คู่ควรและจะมอบความสุขให้เธอได้

ไอ้คนตรงหน้านี้มันก็แค่เศษสวะ ไม่คู่ควรให้สวี่มู่เหยียนมาชอบแม้แต่น้อย

เขาต้องหาโอกาสคุยกับสวี่มู่เหยียนให้รู้เรื่อง

ขืนปล่อยไว้ สวี่มู่เหยียนต้องโดนหวังฮ่าวหรานทำลายชีวิตแน่ๆ!

หวังฮ่าวหรานไม่รู้หรอกว่าฉู่ไป๋คิดอะไรอยู่

แต่ถ้ารู้ เขาคงด่ากลับไปชุดใหญ่

สวี่มู่เหยียนคู่กับแกแล้วจะมีความสุขงั้นเหรอ?

ชอบคนอื่นแล้วชีวิตต้องพังพินาศ ตรรกะบ้าบออะไรของแก?

ปากบอกรักสวี่มู่เหยียน แต่ใจก็อยากจะเก็บเธอไว้ในฮาเร็มร่วมกับสาวคนอื่น

แกมันก็ไอ้ผู้ชายเจ้าชู้โลเลเหมือนกันนั่นแหละ!

เออ... ถึงฉันจะเป็นตัวร้ายที่เจ้าชู้เหมือนกันก็เถอะ แต่ฉันรู้ตัวดีไง

หวังฮ่าวหรานสลัดความคิดทิ้ง เดินเข้าไปทักทายผู้อำนวยการ

ถังปิงหยุนก็เดินเข้ามาถามด้วยความสงสัย

"ผู้อำนวยการเหริน ทำไมเพิ่งมาถึงหรอคะ?"

แม้ผู้อำนวยการจะเป็นลูกจ้างในนาม แต่ด้วยบารมีและความอาวุโสในวงการการศึกษา ถังปิงหยุนจึงให้ความเคารพเขามาก

"ตาแก่คนนี้ตาไม่ค่อยดีเลยขับช้า แถมระหว่างทางยางยังระเบิดอีก เสียเวลาไปเยอะเลย" ผู้อำนวยการบ่นอุบ

"ไม่รู้ใครมันมือบอน เอาตะปูไปโรยไว้กลางถนน แย่จริงๆ"

"รถจอดอยู่ข้างทางเหรอคะ? ให้ฉันเรียกคนไปลากมาไหม?" ถังปิงหยุนถามตามมารยาท

"โชคดีได้พ่อหนุ่มคนนี้ช่วยเปลี่ยนยางอะไหล่ให้ เลยขับมาถึงนี่ได้" ผู้อำนวยการพยักหน้าไปทางฉู่ไป๋

หวังฮ่าวหรานมองฉู่ไป๋ด้วยความทึ่ง

เปลี่ยนยางอะไหล่เป็นด้วย? สกิลพระเอกนี่มันครบเครื่องจริงๆ!

พอผู้อำนวยการแนะนำ ถังปิงหยุนก็หันไปมองฉู่ไป๋

ฉู่ไป๋ที่เมื่อกี้ยังเครียดเรื่องสวี่มู่เหยียน พอเห็นหน้าถังปิงหยุนปุ๊บ เรื่องสวี่มู่เหยียนก็ปลิวหายไปจากสมองทันที

ในสายตาเขามีแต่หญิงสาวตรงหน้า

สวย... สวยวัวตายควายล้ม!

ทั้งหน้าตา ทั้งบุคลิกนางพญาแบบนี้ สุดยอดจริงๆ!

เกิดมาเพิ่งเคยเจอผู้หญิงที่น่าตะลึงขนาดนี้

ถ้าได้เป็นแฟนกับผู้หญิงคนนี้ ชีวิตคงฟินตายชัก

"ผู้อำนวยการคะ ทำไมพาคนแปลกหน้ามาด้วยล่ะ?"

สายตาโลมเลียของฉู่ไป๋ทำให้ถังปิงหยุนรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก

"อ๋อ นี่ลูกศิษย์ฉันเอง เขาได้ยินว่าที่นี่มีพนันหยก เลยอยากมาลองเล่นดูบ้าง" ผู้อำนวยการอธิบาย

"เด็กเมื่อวานซืนแบบนี้จะดูหยกเป็นเหรอ?" ถังปิงหยุนมองฉู่ไป๋ด้วยสายตาดูแคลน พร้อมรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก

"คนสวย อย่ามองคนที่ภายนอกสิ เห็นผมเด็กแบบนี้ แต่วิชาดูหยกของผม ทั่วเมืองชิงหลิงผมกล้าพูดเลยว่าผมคือที่หนึ่ง" ฉู่ไป๋เชิดหน้าคุยโว

"ปากเก่งระวังจะกัดลิ้นเอานะ"

"ไม่เชื่อหรอ? งั้นมาพนันกันไหมล่ะ ผมจะเลือกหิน 10 ก้อน ถ้า 8 ก้อนทำกำไรได้ ถือว่าผมชนะ ถ้าต่ำกว่านั้นผมแพ้"

"ถ้าเธอชนะแล้วไง แพ้แล้วไง?" ถังปิงหยุนเพิ่งเคยเจอคนขี้คุยขนาดนี้ รู้สึกหมั่นไส้จนอยากสั่งสอน

"ถ้าคุณชนะ ผมจะทำงานให้คุณฟรีๆตลอดชีวิต แต่ถ้าผมชนะ... คุณต้องมาเป็นแฟนผม" ฉู่ไป๋มั่นใจเต็มร้อย เลยกล้าพูดจาอวดดี

ถังปิงหยุนได้ยินข้อเสนอ คิ้วขมวดเข้าหากันทันที

ข้างๆกันนั้น...

หวังฮ่าวหรานแอบด่าในใจ

ไอ้เวรฉู่ไป๋ เอะอะก็ท้าพนัน คราวก่อนก็สวี่มู่เหยียน คราวนี้ก็ถังปิงหยุน

จะจีบหญิงทั้งที หัดมีมุกใหม่ๆ บ้างได้ไหม มุกพนันแลกเป็นแฟนเนี่ย เลิกใช้เหอะ น่าเบื่อ!

*****