บทที่ 31 โฉมงามสะท้านแผ่นดิน

หวังฮ่าวหรานเดินทางออกจากโรงเรียน

จากนั้นเขาก็นั่งรถหรูโรลส์รอยซ์คัลลิแนนตรงไปยังอาคารสำนักงานสูงตระหง่านแห่งหนึ่ง

ตึกระฟ้าทั้งตึกนี้เป็นทรัพย์สินของบริษัทเครื่องสำอางที่มีชื่อว่า "กั๋วเสี้ยเทียนเซียง" (โฉมงามสะท้านแผ่นดิน)

และเจ้าของบริษัทเครื่องสำอางแห่งนี้ก็คือ "คุณแม่" ของหวังฮ่าวหรานนั่นเอง

คนขับรถนำรถไปจอด ส่วนหวังฮ่าวหรานเดินตรงเข้าไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ที่โถงชั้นหนึ่ง

พนักงานต้อนรับสาวสวยที่ยืนประจำเคาน์เตอร์นั้น หน้าตาจัดว่าโดดเด่นสะดุดตามาก

หากคะแนนเต็ม 100 สาวประชาสัมพันธ์คนนี้ก็น่าจะได้สัก 90 คะแนน

สำหรับบริษัทเครื่องสำอางแล้ว หน้าตาถือเป็นด่านแรก พนักงานต้อนรับจึงเปรียบเสมือนหน้าตาของบริษัท ย่อมต้องคัดคนที่สวยเช้งวับมาอยู่แล้ว

ในความทรงจำของหวังฮ่าวหราน เขาเคยมาที่นี่ไม่เกินสามครั้ง และครั้งล่าสุดที่มาก็ยังเด็กมาก

ดังนั้นคนในบริษัทจึงไม่มีทางจำเขาได้แน่นอน

ครั้นจะบุกฝ่าเข้าไปดื้อๆก็คงโดน รปภ. ขวางเอาได้ ถึงหวังฮ่าวหรานจะมีฝีมือการต่อสู้ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องลงไม้ลงมือให้เหนื่อย

เขาจึงเลือกทำตามขั้นตอนปกติ เดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์

เตรียมจะแจ้งให้พนักงานช่วยประสานงานบอกแม่ของเขาว่าลูกชายมาหา

ทว่า...

ที่หน้าเคาน์เตอร์มีคนยืนต่อคิวอยู่ 5-6 คน

หวังฮ่าวหรานขี้เกียจรอ จึงเดินแซงคิวทุกคนไปยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์เป็นคนแรกหน้าตาเฉย

ในฐานะ "รัชทายาท" ของที่นี่ การต้องมาต่อคิวในบริษัทตัวเองมันตลกสิ้นดี

การแซงคิวของเขาทำให้ระเบียบเสียไปเล็กน้อย สาวสวยประชาสัมพันธ์จึงหยุดมือจากงานที่ทำ แล้วเงยหน้าขึ้นมองหวังฮ่าวหรานด้วยดวงตากลมโต แววตาดูเคร่งขรึมจริงจัง

หวังฮ่าวหรานชะงักไปเล็กน้อย

พล็อตแบบนี้มันคุ้นๆแฮะ?

เดี๋ยวต่อไปยัยนี่ต้องตะโกนด่า แล้วเรียก รปภ. มาลากตัวเขาออกไปแน่ๆ

จากนั้นแม่เขาก็จะลงมาพอดี สถานะนายน้อยถูกเปิดเผย แล้วยัยพนักงานนี่ก็จะร้องห่มร้องไห้ขอโทษยกใหญ่?

"อ้าว! คุณชายหวังนี่เอง ตัวจริงหล่อกว่าในรูปตั้งเยอะเลยนะคะเนี่ย"

ผิดคาด! สาวประชาสัมพันธ์ที่จ้องเขาเขม็งเมื่อครู่ จู่ๆก็ยิ้มหวานหยาดเยิ้มพูดขึ้นมา

"คุณ... เคยเห็นรูปผมด้วยเหรอ?" หวังฮ่าวหรานแปลกใจ

"เคยสิคะ ในห้องทำงานของประธานเจิ้น แล้วก็ตามทางเดินในตึกบริษัท มีรูปคุณชายติดไว้เต็มไปหมดเลยค่ะ" พนักงานสาวอธิบาย

"หา?!" หวังฮ่าวหรานอึ้ง

แต่ก็เข้าใจได้ทันที คงเป็นฝีมือแม่จอมเห่อลูกของเขาแน่ๆ

จุดประสงค์ก็คงเพื่อให้ได้เห็นหน้าลูกชายสุดที่รักบ่อยๆนั่นแหละ

นั่นสินะ... ไอ้พล็อตประเภทที่พระเอกเข้าบริษัทตัวเองแล้วโดนยามดูถูก ก่อนจะตบหน้ากลับด้วยการโชว์ฐานะ มันเป็นบทของ 'พระเอก' นี่นา

ตัวร้ายอย่างเราไม่มีวันเจอเรื่องแบบนั้นหรอก

หวังฮ่าวหรานแอบบ่นในใจ ก่อนจะบอกพนักงานสาวว่า

"ผมต้องการพบประธานเจิ้น รบกวนช่วยแจ้งให้หน่อยครับ"

"ได้เลยค่ะคุณชาย!" พนักงานสาวรีบยกหูโทรศัพท์ภายในทันที สักพักก็วางสายแล้วแจ้งว่า

"คุณชายคะ ทางเลขาฯแจ้งว่าตอนนี้ประธานเจิ้นกำลังติดประชุมอยู่ค่ะ เดี๋ยวฉันพาคุณชายขึ้นไปรอที่ห้องทำงานท่านประธานก่อนนะคะ"

สาวประชาสัมพันธ์ทิ้งคิวคนที่รออยู่ข้างหลังแบบไม่ไยดี แล้วเดินนำทางเขาไปอย่างกระตือรือร้น

ไม่นานทั้งคู่ก็เข้ามาอยู่ในลิฟต์

เธอกดปุ่มชั้น 28 ประตูลิฟต์ปิดลง แล้วค่อยๆเคลื่อนตัวขึ้นสู่ด้านบน

"ในลิฟต์นี่อึดอัดจังเลยนะคะ ร้อนด้วย" จู่ๆพนักงานสาวก็บ่นพึมพำ

"เหรอ?"

ลิฟต์มีแอร์เย็นเฉียบ แถมระบบระบายอากาศก็ดีเยี่ยม หวังฮ่าวหรานไม่เห็นจะรู้สึกร้อนตรงไหน

แต่ไม่นานเขาก็เข้าใจสาเหตุความ "ร้อน" ของเธอ

แม่สาวประชาสัมพันธ์ปลดกระดุมคอเสื้อออกเล็กน้อย เผยให้เห็นเนินอกขาวเนียน มือไม้พัดวีไปมา แล้วหันหน้าไปทางอื่นไม่กล้าสบตาเขา

แต่ทว่า... ขาของเธอกลับขยับเขยื้อนเข้ามาเบียดแนบชิดกับตัวเขามากขึ้นเรื่อยๆ

วิวทิวทัศน์อันงดงามอยู่ใกล้แค่เอื้อม...

จะดู หรือไม่ดูดีนะ?

ออกจากลิฟต์มาถึงทางเดิน

บนผนังทางเดินทั้งสองฝั่ง มีรูปถ่ายปัจจุบันของหวังฮ่าวหรานติดอยู่เป็นระยะๆจริงด้วย

แบบนี้ใครเห็นก็ต้องจำได้ทันทีว่าเขาคือลูกชายเจ้าของบริษัท

ทางเดินค่อนข้างยาว

ระหว่างทางมีพนักงานสาวสวยเดินสวนกันขวักไขว่ เรียวขายาวสวยเหล่านั้นทำเอาตาลายไปหมด

บริษัทเครื่องสำอางแห่งนี้คัดพนักงานหญิงเป็นหลัก แถมยังเน้นคนที่บุคลิกหน้าตาดีเป็นพิเศษ

พวกหน้าตาธรรมดาหรือหุ่นไม่ดี หมดสิทธิ์ทำงานที่นี่

แอร์ในตึกเย็นฉ่ำไปทั่วทั้งตึก

แต่แม่สาวออฟฟิศพวกนี้ดูเหมือนจะขี้ร้อนกันเหลือเกิน บ้างก็ปลดกระดุมเสื้อ บ้างก็ดึงกระโปรงขึ้นสูง

เสน่ห์ของสาววัยทำงานพวกนี้ ร้อนแรงกว่าพวกเด็กมัธยมในโรงเรียนคนละเรื่องเลย

หวังฮ่าวหรานนึกขอบคุณที่ตัวเองผ่านสมรภูมิกับเหวินจิงมาแล้ว ทำให้พอจะมีภูมิคุ้มกันกับฉาก "วาบหวิว" พวกนี้อยู่บ้าง

ไม่งั้นคงได้เดินทำหน้าหื่นกามขายขี้หน้าแย่

ฝ่าด่านสาวงามมาได้อย่างยากลำบาก ในที่สุดก็มาถึงหน้าห้องท่านประธาน

"ถึงแล้วค่ะคุณชาย" พนักงานสาวบอก

"ขอบคุณครับ" หวังฮ่าวหรานพยักหน้า

"เอ่อ... คุณชายคะ ขอวีแชทไว้หน่อยได้ไหมคะ?" พนักงานสาวรวบรวมความกล้าเอ่ยถาม

หวังฮ่าวหรานเลิกคิ้วมองเธอด้วยความแปลกใจ

เธอกลัวเขาจะเข้าใจผิด รีบแก้ตัวพัลวัน

"คือฉันหมายความว่า ถ้าคุณชายแอดวีแชทฉันไว้ ครั้งหน้าจะมาเมื่อไหร่ก็ทักบอกก่อนได้ ฉันจะได้เตรียมตัวต้อนรับได้ทันท่วงทีไงคะ"

"เอาสิ" หวังฮ่าวหรานรู้ทันเจตนาที่แท้จริงของเธอ แต่ก็ไม่คิดจะหักหน้า หยิบมือถือขึ้นมาเปิดคิวอาร์โค้ดให้

พนักงานสาวรีบสแกนแอดเฟรนด์ทันทีด้วยความไวแสง

"ฉันชื่อตู้หนิงนะคะ" เธอกอดมือถือไว้แนบอก ทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มกว้างก่อนจะเดินจากไปอย่างมีความสุข

หวังฮ่าวหรานผลักประตูเดินเข้าห้องทำงาน

"สวัสดีค่ะคุณชาย ดิฉันเป็นเลขาฯของประธานเจิ้นค่ะ" หญิงสาวที่นั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะรีบลุกขึ้นยืนทักทายอย่างนอบน้อม

หวังฮ่าวหรานชะงักไปชั่วขณะ เผลอกวาดตามองสำรวจเธอโดยอัตโนมัติ

ความสวยสูสีกับตู้หนิงเมื่อกี้เลย

แต่ที่เหนือกว่าคือ 'หุ่น'

เธอใส่ส้นสูงทำให้ดูสูงกว่า 180 ซม. ส่วนสูงจริงน่าจะไม่ต่ำกว่า 172 ซม. ส่วนเว้าส่วนโค้งหน้าหลังจัดว่า 'บึ้ม' เกินมาตรฐานไปหน่อย

ถ้าตู้หนิงได้ 90 คะแนน แม่เลขาฯคนนี้ต้องบวกค่าหุ่นเพิ่มอีก 3 รวมเป็น 93 คะแนน!

บริษัทของแม่นี่แหล่งรวมสาวงามชัดๆ...

หวังฮ่าวหรานแอบทึ่งในใจ

"รับเครื่องดื่มอะไรดีคะ?" เลขาฯสาวถาม

"ขอน้ำเปล่าแก้วหนึ่งก็พอครับ" หวังฮ่าวหรานนั่งลงที่โซฟารับแขก

เลขาฯสาวรีบนำน้ำมาเสิร์ฟ แล้วโค้งตัวลงเล็กน้อยกล่าวว่า

"คุณชายรอสักครู่นะคะ ประธานเจิ้นกำลังติดประชุม เดี๋ยวฉันจะไปเช็กให้ว่าต้องใช้อีกนานไหม แล้วจะมารายงานค่ะ"

หวังฮ่าวหรานพยักหน้า สายตาเหลือบไปเห็นป้ายชื่อที่ติดอยู่บน 'เทือกเขา' อันอวบอิ่มนั้นโดยบังเอิญ

เลขาฯประธาน... ฟางเสวียน

ในห้องประชุม

เจิ้นหลี่ คุณแม่ของหวังฮ่าวหรานกำลังสนทนาอย่างเข้มข้นกับเหล่าผู้บริหารระดับสูง

การประชุมยืดเยื้อมาตั้งแต่เช้า แต่พวกผู้บริหารกลับเสนอแผนงานไม่ได้ดั่งใจเธอสักคน

เจิ้นหลี่จึงเริ่มหงุดหงิดงุ่นง่าน

ฟางเสวียนค่อยๆผลักประตูเข้ามา ส่งสัญญาณว่ามีเรื่องด่วน

"บอกแล้วไงว่าก่อนประชุมเสร็จห้ามรบกวน ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง?" เจิ้นหลี่ตวาดเสียงเย็น

"ท่านประธานคะ มีคนมาขอพบค่ะ คือ..." ฟางเสวียนพยายามอธิบาย

"ต่อให้เป็นใครก็ไม่พบ! ไล่กลับไป บอกว่าฉันไม่ว่าง ตอนนี้ฉันไม่อยากเจอใครทั้งนั้น!" เจิ้นหลี่เริ่มระเบิดอารมณ์

พวกผู้บริหารนั่งเงียบกริบเป็นเป่าสาก ไม่มีใครกล้าหายใจแรง

ยิ่งเห็นคนเงียบ เจิ้นหลี่ยิ่งโมโห ตบโต๊ะดังปัง

"เป็นใบ้กันหมดแล้วหรือไง? ประชุมต่อสิ! ใครมีแผนดีกว่านี้เสนอมา!"

ฟางเสวียนเห็นท่าไม่ดี ไม่กล้ากระตุกหนวดเสือ

"ค่ะประธาน งั้นเดี๋ยวฉันจะไปบอกลูกชายท่านให้เขากลับไปก่อน..."

"ไปซะ" เจิ้นหลี่โบกมือไล่ส่งๆ แต่แล้วสมองก็ประมวลผลทัน "เดี๋ยว! เมื่อกี้เธอว่าไงนะ? ลูกชายฉันมาเหรอ?!"

*****