บทที่ 28 เจ้าชายเพลงรัก

"ผมจะกอดคุณไว้แนบอก"

"ประคับประคองคุณไว้ในอุ้งมือ"

"ช่วยไม่ได้จริงๆ ก็เพราะคนที่ผมรัก คือคุณ"

"ในโลกแห่งความรักที่บริสุทธิ์"

"คุณคือหนึ่งเดียวของผม"

"อย่าได้สงสัยในรักนี้... ตลอดไป"

หวังฮ่าวหรานขับขานบทเพลงด้วยอารมณ์ซึ้งกินใจ ประสานสายตากับซ่งเจินอวี่ แววตาของเธอเริ่มฉายแววเคลิบเคลิ้ม

ภาพตรงหน้าทำเอาบรรยากาศในห้องเรียนเดือดพล่าน ร้อนระอุยิ่งกว่าเดิม

เสียงโห่ร้องรอบกายดึงสติซ่งเจินอวี่ให้กลับสู่โลกความเป็นจริง

"บิ๊วอารมณ์พอแล้วน่า! ไปร้องตรงนู้นไป อย่ามาร้องใส่หน้าครู"

ซ่งเจินอวี่ที่ได้สติกลับคืนมา แสร้งทำเป็นดุแก้เขิน พลางจับไหล่หวังฮ่าวหรานแล้วดันเขาออกไปทางอื่น

หวังฮ่าวหรานไหลตามน้ำ เดินผละออกมา แล้วไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้า... สวี่มู่เหยียน

เขาจะร้องเพลงรักให้สวี่มู่เหยียนฟังงั้นเหรอ?

แน่นอนว่า... ไม่ใช่

สำหรับแผนการพิชิตใจสวี่มู่เหยียนนั้น หวังฮ่าวหรานวางหมากไว้ชัดเจนแล้วว่าต้องใช้ไม้ตาย "แสร้งเมิน"

ซึ่งความจริงก็พิสูจน์แล้วว่า สวี่มู่เหยียนแพ้ทางมุกนี้เต็มๆ

เธอเป็นผู้หญิงประเภทที่ภายนอกดูเหมือนเข้าถึงง่าย แต่ภายในใจกลับหยิ่งทะนงและปากแข็งสุดๆ

กับผู้หญิงแบบนี้ จะไปยอมลงให้มากไม่ได้

ขืนบุกจีบโต้งๆ เธอคงเมินใส่ไม่ไยดี

แต่ถ้าแกล้งทำเป็นไม่สนใจ เธอจะกลับเป็นฝ่ายกระวนกระวายใจซะเอง

หวังฮ่าวหรานจึงเลื่อนสายตาผ่านสวี่มู่เหยียนไป แล้วไปหยุดอยู่ที่... เหวินจิง

สวี่มู่เหยียนถึงกับหน้าชา

มายืนอยู่ตรงหน้าฉันแท้ๆ แต่กลับมองไปที่เหวินจิง นี่มันหมายความว่ายังไงยะ?

เสียงทุ้มเสน่ห์ของหวังฮ่าวหราน ดังคลอไปกับเสียงดนตรีอีกครั้ง:

"คุณคือลมหายใจของผม"

"เราจะอยู่เคียงคู่กันดั่งเงาตามตัว"

"ผมขอตะโกนก้องฟ้า ว่าคนที่ผมรักคือคุณ"

"ในอาณาจักรแห่งความรักที่แสนสุข"

"คุณคือหนึ่งเดียวในใจผม"

"คนเดียวที่ผมรัก... ก็คือคุณ"

"ผมรักคุณจริงๆ... แค่คุณคนเดียว"

เหวินจิงที่หลงใหลหวังฮ่าวหรานเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอโดนเขามาร้องเพลงรักใส่ซึ่งๆหน้าแบบนี้ ความตื่นเต้นดีใจในอกมันเอ่อล้นจนหาคำมาบรรยายไม่ได้

ในขณะที่สวี่มู่เหยียนที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับมีความรู้สึกปนเปกันไปหมด

หวังฮ่าวหรานไม่ได้มองเธอ แต่เขากลับยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

ความรู้สึกมันก็เหมือนกับเขากำลังร้องให้เธอฟังนั่นแหละ

อย่างน้อยในมุมมองของสายตาและเสียงที่ได้ยิน มันให้ความรู้สึกแบบนั้น

บทเพลงที่เดิมทีก็ไพเราะกินใจอยู่แล้ว พอผ่านการถ่ายทอดระดับเทพเจ้า ยิ่งสั่นสะเทือนอารมณ์คนฟังถึงขีดสุด

และที่สำคัญที่สุด คนร้องดันเป็นหนุ่มหล่อขั้นเทพ

ทั้งภาพและบรรยากาศ... มันชวนให้หวั่นไหวเหลือเกิน

ติดอยู่นิดเดียว... ที่ทำให้สวี่มู่เหยียนรู้สึกน้อยใจลึกๆ ก็คือสายตาของหวังฮ่าวหรานไม่ได้มองมาที่เธอ

เขากำลังร้องเพลงให้เพื่อนสนิทอย่างเหวินจิงฟังต่างหาก

แต่ถึงจะแอบน้อยใจแค่ไหน สวี่มู่เหยียนก็ไม่อาจห้ามหัวใจไม่ให้เต้นแรงได้ แถมแก้มยังเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ

...

"ในอาณาจักรแห่งความรักที่แสนสุข"

"คุณคือหนึ่งเดียวในใจผม"

"คนเดียวที่ผมรัก... ก็คือคุณ"

"ผมรักคุณจริงๆ... แค่คุณคนเดียว"

"คนเดียวที่ผมรัก... ก็คือคุณ"

"ผมรัก... เพียงแค่คุณ"

"คนที่ผมรัก... คือคุณ"

เมื่อท่อนสุดท้ายจบลง...

สายตาอันร้อนแรงของหวังฮ่าวหรานก็เคลื่อนมาสบตากับสวี่มู่เหยียนเข้าอย่างจัง!

กลิ่นอายความหวานซึ้งของเพลงรักที่ยังอบอวล ผสานกับนัยน์ตาดอกท้อคู่นั้นที่จ้องมองมาอย่างมีนัย...

วินาทีนั้น สวี่มู่เหยียนรู้สึกราวกับจิตวิญญาณสั่นสะเทือน

เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่สวี่มู่เหยียนได้สัมผัสกับอาการที่เขาเรียกว่า "หัวใจเต้นโครมครามเหมือนมีกวางน้อยวิ่งชน"

[ติ๊ง! นางเอก 'สวี่มู่เหยียน' เพิ่มค่าความประทับใจต่อโฮสต์ +10, ค่าความประทับใจรวมปัจจุบันอยู่ที่ 50 (เริ่มมีใจ)]

[ติ๊ง! โฮสต์ส่งผลกระทบต่อเส้นเรื่องอย่างรุนแรง ได้รับแต้มวายร้าย 500 แต้ม, ออร่าตัวเอกของฉู่ไป๋ -30, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +30]

เมื่อเห็นแจ้งเตือนจากระบบ หวังฮ่าวหรานก็ยิ้มกริ่มในใจ

กวาดแต้มวายร้ายได้ทีเดียว 500 แต้ม นี่ถือเป็นแจ็กพอตใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยได้มาเลย

แต่คิดไปคิดมาก็สมเหตุสมผล ในเมื่อเขาเป็นตัวร้าย แต่ดันตกนางเอกอย่างสวี่มู่เหยียนให้หวั่นไหวได้ขนาดนี้ ถ้าไม่ให้รางวัลหนักๆก็คงเสียระบบหมด

ไหนๆก็เปิดดูระบบแล้ว หวังฮ่าวหรานเลยถือโอกาสเช็กสเตตัสตัวเองไปด้วย

[โฮสต์: หวังฮ่าวหราน]

[พลังต่อสู้: 289]

[เสน่ห์: 268]

[ออร่าตัวร้าย: 289]

[แต้มวายร้าย: 1300]

[ทักษะ: การคัดลอกระดับปรมาจารย์, เพลงหมัดหย่งชุนสายต่อสู้จริงระดับปรมาจารย์, ทักษะการร้องเพลงระดับเทพเจ้า]

เพลงรักซึ้งๆเพลงเดียว ทำให้เขาโกยคะแนนความประทับใจจากสองนางเอก ทั้งสวี่มู่เหยียนและซ่งเจินอวี่ แถมยังได้รับเสียงปรบมือเกรียวกราวจากเพื่อนทั้งห้อง

จะมีก็แต่ฉู่ไป๋... ที่ยังคงเป็นแกะดำผู้โดดเดี่ยวท่ามกลางฝูงชน

สายตาของเขาจับจ้องไปที่สวี่มู่เหยียน ที่กำลังมองหวังฮ่าวหรานตาเยิ้ม

"สายตาแบบนั้นของสวี่มู่เหยียน... มันแปลกๆอยู่นะ อย่าบอกนะว่าไปหลงชอบไอ้หวังฮ่าวหรานเข้าให้แล้ว?" ฉู่ไป๋รู้สึกเจ็บปวดใจ

เจ็บใจนักที่ตัวเองร้องเพลงไม่เป็น ไม่อย่างนั้นเขาคงขึ้นไปครวญเพลงรักเรียกคะแนนจากสวี่มู่เหยียนบ้างแล้ว

ฉู่ไป๋นั่งซึมอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเริ่มปลงและกลับมาฮึดสู้

รอผลสอบจำลองออกมาก่อนเถอะ นั่นแหละจะเป็นทีของฉัน!

ขอแค่ติดท็อปสิบของห้อง สวี่มู่เหยียนก็ต้องมาเป็นแฟนเขา

ถ้าเธอไม่ยอม? ฉู่ไป๋ก็ไม่สน

เรื่องตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก เขาถนัดนักล่ะ

อีกอย่าง ฉู่ไป๋วางแผนไว้แล้วว่าจะให้เกียรติสวี่มู่เหยียน ช่วงก่อนสอบเกาเข่าเขาจะไม่ไปรบกวนเธอ แต่พอสอบเสร็จเมื่อไหร่ เธอต้องเป็นแฟนตัวจริงของเขาแน่นอน

แถมคุณพ่อตาในอนาคตก็ดูจะชอบเขามากเสียด้วย

คุณพ่ออุตส่าห์รับปากแทนลูกสาวขนาดนี้ คงไม่ขัดขวางหรอก

"หวังฮ่าวหราน... ฉันได้รับการยอมรับจากว่าที่พ่อตาแล้ว แกจะเอาอะไรมาสู้ฉัน?"

ฉู่ไป๋คิดเข้าข้างตัวเองพลางยิ้มเยาะในใจ

วันรุ่งขึ้น (วันเสาร์)

ตามตารางสอบเกาเข่า วิชาแรกของช่วงเช้าคือภาษาจีน

ทันทีที่การสอบเริ่มขึ้น ฉู่ไป๋ก็พลิกไปทำข้อสอบพาร์ตเขียนเรียงความที่หน้าสุดท้ายก่อนทันที

เรียงความมีสไตล์เฉพาะตัว ลอกใครยาก

ฉู่ไป๋ไม่คิดจะโกงในส่วนนี้ เขาตั้งใจจะใช้ฝีมือตัวเองล้วนๆ

เพราะวิชาที่เขาตั้งใจเรียนมาตลอดก็คือการเขียนเรียงความนี่แหละ

ฉู่ไป๋ใช้เวลาประมาณ 40 นาที เขียนเรียงความจนเสร็จ แม้สำนวนอาจจะไม่สละสลวยวิจิตรบรรจงนัก แต่ก็ถือว่าครบถ้วนตามเกณฑ์

คะแนนเต็ม 60 ฉู่ไป๋กะคร่าวๆว่าน่าจะได้สัก 40 กว่า

แค่นี้ก็ถมเถแล้ว

ฉู่ไป๋ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ก่อนจะเตรียมตัวเข้าสู่โหมดโกง

ในระหว่าง 40 นาทีที่เขานั่งปั่นเรียงความ พวกเด็กเก่งๆคงทำข้อสอบพาร์ตแรกๆไปได้เยอะแล้ว

ถึงเวลาลอกแหลกแล้วพวก!

ทว่า... ทันทีที่ฉู่ไป๋เงยหน้าขึ้น ยังไม่ทันจะได้เปิดเนตรวงแหวน... เอ้ย ตาทิพย์ ใบหน้าถมึงทึงของใครบางคนก็โผล่เข้ามาเต็มคลองจักษุ

"นักเรียนคนนั้นน่ะ ตั้งใจทำข้อสอบไป อย่ามองไปทางอื่น มองแค่ข้อสอบตัวเองก็พอ!" ซินเหลียงไฉเตือนเสียงเข้ม

ฉู่ไป๋จะทำอะไรได้?

ก็ต้องก้มหน้าพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายน่ะสิ

เขาแกล้งทำเป็นก้มหน้าทำข้อสอบอยู่ไม่กี่นาที กะว่าซินเหลียงไฉคงเลิกสนใจแล้ว จึงเตรียมจะเริ่มปฏิบัติการโกงอีกรอบ

แต่พอเงยหน้าปุ๊บ ซินเหลียงไฉก็วาร์ปมาอยู่ตรงหน้าปั๊บ!

"จะเงยหน้ามองซ้ายมองขวาทำไม? คิดจะลอกข้อสอบหรือไง! ขืนมองอีกที ฉันจะปรับตกเดี๋ยวนี้แหละ!" ซินเหลียงไฉขู่ฟ่อ

ฉู่ไป๋จำใจต้องก้มหัวกลับไปมองข้อสอบตัวเองอย่างหงอยๆ

ทันใดนั้น เสียงลากเก้าอี้ครูดกับพื้นก็ดังขึ้นข้างหู

ฉู่ไป๋เหลือบตามอง แล้วก็ต้องช็อกตาตั้ง...

ซินเหลียงไฉลากเก้าอี้มาตั้งข้างๆโต๊ะเขา แล้วทิ้งตัวลงนั่งจ้องเขาในระยะประชิด!

"เชี่ยเอ๊ย! ไอ้นี่มันโรคจิตหรือเปล่าวะ?!"

ฉู่ไป๋สบถด่าในใจ อยากจะคว้าเก้าอี้ฟาดกบาลครูพละคนนี้ให้รู้แล้วรู้รอด

โดนจ้องขนาดนี้ จะให้โกงยังไงไหว?

ฉู่ไป๋ทั้งโกรธทั้งแค้น แต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำข้อสอบด้วยตัวเอง พลางภาวนาให้ซินเหลียงไฉลุกเดินไปที่อื่นสักที

แต่คำขอของฉู่ไป๋ส่งไปไม่ถึงสวรรค์...

ซินเหลียงไฉนั่งเฝ้าเขาจนหมดเวลาสอบ!

ฉู่ไป๋ต้องใช้ความรู้หางอึ่งของตัวเองทำข้อสอบภาษาจีนจนจบ

เดิมทีก็เรียนไม่เก่งอยู่แล้ว แถมยังมีอารมณ์หงุดหงิดมารบกวนสมาธิ ผลก็คือ... หมดเวลาแล้วแต่ข้อสอบยังเหลือบานเบอะ

หลังสอบเสร็จ...

ฉู่ไป๋เดินออกจากห้องสอบอย่างคนวิญญาณหลุดจากร่าง แต่ก็พยายามปลุกปลอบใจตัวเอง

วิชาภาษาจีนคงสอบตกแน่ๆ ฉุดคะแนนรวมให้ฮวบฮาบแน่นอน แต่ถ้าช่วงบ่ายวิชาคณิตศาสตร์และวิชาอื่นๆราบรื่น เขาก็น่าจะยังพอมีหวังกู้สถานการณ์คืนมาได้

บ่ายสามโมง วิชาคณิตศาสตร์

ทันทีที่ซินเหลียงไฉแจกข้อสอบเสร็จ เขาก็ลากเก้าอี้มานั่งประกบข้างฉู่ไป๋ทันที ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงและหวาดผวาของเจ้าตัว

"ชิบหายแล้ว..."

สีหน้าของฉู่ไป๋ซีดเผือดราวกับคนตาย ภารกิจกู้ชาติ... จบเห่แล้ว

*****