บทที่ 13 ออร่าตัวเอกที่แสนจะไร้เหตุผล

หลังจากผ่านช่วงเวลาแห่งความวาบหวาม...

"ฉันเป็นแฟนคนที่เท่าไหร่ของคุณเหรอ?" เหวินจิงที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดเอ่ยถามด้วยแววตาเปี่ยมรัก

"คนแรก"

เหวินจิงได้ฟังก็ยิ้มแก้มปริ หัวใจพองโต

เธอเป็นเด็กสาวใสซื่อบริสุทธิ์ โตมาป่านนี้ก็เพิ่งเคยมีหวังฮ่าวหรานเป็นความรักครั้งแรก

ก่อนหน้านี้อย่าว่าแต่มีแฟนเลย แค่จับมือผู้ชายเธอยังไม่เคยด้วยซ้ำ

"เธอรู้ไหมว่าเฉินจื่อสือแอบชอบเธออยู่?" จู่ๆหวังฮ่าวหรานก็ถามขึ้น

"จริงเหรอ? มิน่าล่ะเขาถึงชอบมาถามการบ้านฉันบ่อยๆ น่ารำคาญจะตาย พรุ่งนี้ถ้าเขามาถามอีกฉันจะไม่คุยด้วยแล้ว" เหวินจิงบ่นอุบ

"ไม่ต้องทำแบบนั้น ให้เธอตอบคำถามเขาตามปกติ ทำเหมือนเพื่อนร่วมห้องทั่วไปนั่นแหละ

แต่... ตอนที่กำลังคุยกับเขา อาจจะมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาทวงเงินเธอหนึ่งพันหยวน

ถึงตอนนั้น ให้เธอแกล้งทำหน้าเศร้าๆน่าสงสาร บอกไปว่ายังไม่มีเงินคืน ขอผลัดไปก่อน เข้าใจไหม?" หวังฮ่าวหรานกำชับด้วยท่าทางมีเลศนัย

"ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะ?" เหวินจิงถามด้วยความสงสัย

หวังฮ่าวหรานขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ฉันชอบแฟนที่ว่านอนสอนง่าย ไม่ชอบคนที่ชอบตั้งคำถาม"

"ฉันจะเป็นเด็กดี จะเชื่อฟังเหมือนลูกแมวตัวน้อยเลย" เหวินจิงรีบอ้อน มองเขาด้วยสายตาหวานหยาดเยิ้ม

"ลูกแมว?"

"ใช่... เมี๊ยว..."

ท่าทางนั้นน่ารักน่าชังจนใจละลาย

ปกติเหวินจิงดูเป็นเด็กเรียนเรียบร้อยเหมือนหนอนหนังสือ ไม่นึกเลยว่าจะมีมุมอ้อนที่น่ารักขนาดนี้

หวังฮ่าวหรานรู้สึกว่างานนี้เขากำไรเห็นๆ

พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปเรียน

ต้องรีบตักตวงความสุขซะแล้วสิ...

วันรุ่งขึ้น

หลังจากทานมื้อเช้าที่โรงแรมห้าดาว หวังฮ่าวหรานกับเหวินจิงก็นั่งรถโรลส์รอยซ์คัลลิแนนมุ่งหน้าไปโรงเรียน

พอก่อนถึงโรงเรียนเล็กน้อย เขาให้เหวินจิงลงเดินก่อน

ทั้งสองเดินเข้าโรงเรียนทิ้งระยะห่างกันเหมือนคนไม่รู้จัก

เมื่อเจอกันในห้องเรียน เหวินจิงก็ทำตัวเป็น 'เด็กดี' ตามคำสั่งเป๊ะ

เธอวางตัวกับเขาเหมือนเพื่อนร่วมห้องปกติ

ราวกับเรื่องเมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้น

ช่วงพักเบรก

สวี่มู่เหยียนกับเหวินจิงเดินควงแขนกันไปเข้าห้องน้ำ

"จิงจิง ทำไมวันนี้ท่าเดินดูแปลกๆชอบกลล่ะ" สวี่มู่เหยียนถามด้วยความสงสัย

"อ๋อ... เมื่อคืนตอนกลับจากเรียนพิเศษฉันเดินสะดุดขาพลิกนิดหน่อยน่ะ เลยเดินไม่ค่อยถนัด" เหวินจิงโกหกคำโตพร้อมรอยยิ้ม

"ตายจริง! เป็นอะไรมากไหม ให้ฉันช่วยดูให้ไหม?" สวี่มู่เหยียนรีบถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรหรอก แค่เรื่องเล็กน้อย ทายาแล้ว เดี๋ยวก็คงหาย"

"งั้นฉันช่วยพยุงนะ"

พักเที่ยง

เฉินจื่อสือเดินยิ้มร่าเข้ามาถามการบ้านเหวินจิงตามสเต็ปเดิม

ใจจริงเธอไม่อยากจะเสวนาด้วย แต่พอนึกถึงคำสั่งของหวังฮ่าวหราน เธอก็จำใจต้องอธิบายโจทย์ให้ฟัง

สักพักก็มีนักเรียนหญิงต่างห้องเดินเข้ามาทวงเงินเหวินจิงหนึ่งพันหยวน

เหวินจิงแสดงละครตามบทเป๊ะ ทำหน้าตาน่าสงสาร บีบน้ำตาคลอเบ้า ขอร้องให้เจ้าหนี้ผ่อนผันไปก่อน

ฝ่ายเจ้าหนี้ทำท่าฮึดฮัด ทิ้งคำขู่ไว้หนึ่งดอกก่อนจะเดินจากไป

เฉินจื่อสือเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ก็รู้สึกปวดใจแทนหญิงสาวที่ตนแอบรัก

เขาเดือดดาลจนทนไม่ไหว รีบเรียกฉู่ไป๋ออกไปคุยที่ระเบียงทางเดิน

ทวงเงินหนึ่งพันหยวนที่ฉู่ไป๋ยืมไปคืนเดี๋ยวนี้!

แต่ฉู่ไป๋จะเอาเงินที่ไหนมาคืน...

เฉินจื่อสือที่ร้อนใจอยากช่วยเหวินจิงจนแทบขาดสติ ทะเลาะกับฉู่ไป๋เสียงดังลั่นจนเกือบจะวางมวยกัน

จุดที่ทั้งคู่ยืนเถียงกันอยู่ไม่ไกลจากห้องพักครูเท่าไหร่นัก

หวังฮ่าวหรานกับสวี่มู่เหยียน สองหัวกะทิของห้องกำลังยืนถามโจทย์เลขยากๆกับครูอยู่พอดี

เสียงโวยวายดังเล็ดลอดเข้ามาให้ได้ยินแว่วๆ

หวังฮ่าวหรานจำเสียงฉู่ไป๋ได้แม่นยำ

ชัดเจน... แผนยุแยงความสัมพันธ์ของเขาสัมฤทธิ์ผลแล้ว

[ติ๊ง! โฮสต์ทำลายความสัมพันธ์ระหว่างพระเอก 'ฉู่ไป๋' กับตัวละครสมทบสำคัญ 'เฉินจื่อสือ' สำเร็จ... ได้รับแต้มวายร้าย 200 แต้ม, ออร่าตัวเอก -10, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +10]

กอบโกยผลประโยชน์เข้ากระเป๋าไปอีกหนึ่งยก

หวังฮ่าวหรานเช็คสเตตัสด้วยความพอใจ

【โฮสต์: หวังฮ่าวหราน】

【พลังต่อสู้: 89】

【เสน่ห์: 268】

【ออร่าตัวร้าย: 179】

【แต้มวายร้าย: 600】

【สกิล: ไม่มี】

ตอนนี้ฉู่ไป๋กำลังตกที่นั่งลำบาก

หวังฮ่าวหรานตัดสินใจ 'กระทืบซ้ำ' ด้วยการราดน้ำมันลงกองไฟอีกสองกอง

กองไฟกองที่หนึ่ง:

เขาเอาคลิปวิดีโอที่นักสืบแอบถ่ายฉู่ไป๋เดินเข้าบ่อนพนันไปโพสต์ประจานลงในเว็บบอร์ดของโรงเรียน

เป็นถึงเด็ก ม.6 เตรียมสอบ แต่ริอ่านเข้าบ่อนเล่นการพนัน

เรื่องนี้ผิดกฎโรงเรียนร้ายแรงไม่แพ้เรื่องชกต่อย

ก่อนหน้านี้เพิ่งโดนทัณฑ์บนไปหมาดๆ เจอเรื่องนี้เข้าไปอีก...

จะมีที่ยืนในโรงเรียนต่อไหม ก็ต้องลุ้นกันเหงื่อตก

กองไฟกองที่สอง:

ลูกสมุนของ 'ซางคุน' ยังคงตามล่าตัวฉู่ไป๋อยู่

แต่พวกนั้นไม่รู้ประวัติฉู่ไป๋ การจะตามหาตัวในเมืองกว้างใหญ่ไม่ใช่เรื่องง่าย

งานนี้หวังฮ่าวหรานยินดีเป็นพลเมืองดี 'ชี้เป้า' ให้

ในโรงเรียนก็อยู่ยาก นอกโรงเรียนก็มีนักเลงไล่กระทืบ

ฉู่ไป๋คงหัวหมุนจนทำอะไรไม่ถูกแน่

หวังฮ่าวหรานวาดภาพในหัว... คืนนี้หลังเลิกเรียน ฉู่ไป๋คงต้องวิ่งหนีจ้าละหวั่น เป็นฉากแอคชั่นสุดมันส์แน่นอน

ยามเย็น

หวังฮ่าวหรานลงมาเล่นบาสเกตบอลกับเพื่อนๆ

รอบสนามเต็มไปด้วยแฟนคลับสาวๆที่มากรี๊ดกร๊าดเชียร์เขาจนคอแหบแห้ง

ในขณะนั้นเอง รถตำรวจคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดเทียบข้างทางเดิน

เจ้าหน้าที่ตำรวจหนุ่มมาดเท่สองนายก้าวลงจากรถ

ในมือถือ 'ธงเกียรติยศ' มาด้วย

หวังฮ่าวหรานเหลือบมองแวบหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร

ไม่นาน เสียงประกาศตามสายของผู้อำนวยการโรงเรียนก็ดังขึ้น

ใจความประมาณว่า...

มีนักเรียนพลเมืองดีของโรงเรียนเราได้แจ้งเบาะแสทลายบ่อนพนันผิดกฎหมาย

ทำให้เจ้าหน้าที่ตำรวจสามารถบุกจับกุมแก๊งคนร้ายได้ยกแก๊ง

ทางสถานีตำรวจจึงมอบธงเกียรติยศพร้อมเงินรางวัลนำจับสี่หมื่นหยวนมาให้

ผู้อำนวยการยังกล่าวชื่นชมและสนับสนุนให้นักเรียนทุกคนกล้าทำความดี แจ้งเบาะแสสิ่งผิดกฎหมาย (โดยคำนึงถึงความปลอดภัยเป็นหลัก)

ฟังจบ... หวังฮ่าวหรานแทบอยากจะสบถคำหยาบออกมาดังๆ

ถึงผู้อำนวยการจะไม่เอ่ยชื่อนักเรียนคนนั้น แต่เขาฟันธงได้ล้านเปอร์เซ็นต์ว่าคือไอ้ฉู่ไป๋!

บ่อนของซางคุนเปิดมาตั้งกี่ปี เส้นใหญ่แค่ไหนใครๆก็รู้

อยู่ดีๆโดนฉู่ไป๋แจ้งจับทีเดียว เกมโอเวอร์ยกแก๊ง?

แถมฉู่ไป๋ยังได้เงินรางวัลสี่หมื่น!

สามหมื่นเอาไปจ่ายค่าเสียหายพวกฟ่านเจี้ยน...

อีกหนึ่งพันเอาไปคืนเฉินจื่อสือ...

เงินเหลือใช้อีกต่างหาก!

แถมความดีความชอบครั้งนี้ยังล้างทัณฑ์บนที่มีอยู่จนสะอาดเอี่ยม

แผนการที่เขาวางมาอย่างดิบดี... พังพินาศในพริบตา!

ออร่าตัวเอก... เอ็งจะโกงเกินไปแล้วโว้ย!!!

*****