บทที่ 14 ครูสาวสวยกับหนุ่มตามจีบ

ใกล้จะถึงเวลาเริ่มเรียนคาบเรียนภาคค่ำแล้ว นักเรียนส่วนใหญ่จึงทยอยกลับเข้ามาในห้องเรียน

สีหน้าอึมครึมอมทุกข์ของฉู่ไป๋ก่อนหน้านี้หายไปจนหมดสิ้น กลับมามีราศีจับ ดูมั่นอกมั่นใจอีกครั้ง

จู่ๆซ่งเจินอวี่ ครูประจำชั้นก็เดินเข้ามาในห้อง แล้วเรียกให้ฉู่ไป๋ตามไปพบที่ห้องพักครู

แม้ผู้อำนวยการจะไม่ได้ประกาศชื่อนักเรียนพลเมืองดีออกไมค์เพื่อความปลอดภัย

แต่ในฐานะครูประจำชั้น ซ่งเจินอวี่ย่อมรู้ตื้นลึกหนาบางของเรื่องนี้เป็นอย่างดี

การเรียกตัวไปพบกะทันหันแบบนี้คงไม่พ้นเรื่องเรียกไปชมเชย

หวังฮ่าวหรานนั่งไม่ติดที่ทันที

ซ่งเจินอวี่เป็นถึงหนึ่งในนางเอก ตามสูตรนิยายแล้ว ถ้าพระเอกกับนางเอกได้อยู่กันสองต่อสองในห้องปิดตายแบบนั้น ร้อยทั้งร้อยต้องมี 'อีเวนต์' เกิดขึ้นชัวร์!

คิดได้ดังนั้น เขาจึงคว้ากระดาษข้อสอบภาษาอังกฤษติดมือ แล้วรีบเดินตามออกไป

เมื่อมาถึงห้องพักครู...

ซ่งเจินอวี่เพิ่งจะนั่งลงและเริ่มเอ่ยปากชมฉู่ไป๋ไปได้ไม่กี่คำ ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นผู้มาใหม่

หวังฮ่าวหรานกวาดสายตาไปรอบห้อง ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของ 'พล็อตสำเร็จรูป' ที่ลอยคลุ้ง

ห้องพักครูขนาดใหญ่นี้ปกติมีโต๊ะทำงานของครูเป็นสิบท่าน

แต่นาทีนี้... กลับมีซ่งเจินอวี่นั่งอยู่เพียงลำพัง!

ถ้าเขาไม่โผล่เข้ามา ตอนนี้ซ่งเจินอวี่กับฉู่ไป๋ก็คงได้สวีท... เอ้ย ได้คุยกันตามลำพังสองต่อสองไปแล้ว

ออร่าตัวเอกนี่มันร้ายกาจจริงๆ

ขนาดบรรยากาศรอบตัวยังเป็นใจ สร้างสถานการณ์ให้พระเอกจีบสาวได้เนียนๆ

เมื่อเห็นลูกศิษย์คนโปรดอย่างหวังฮ่าวหรานเดินเข้ามาถามการบ้าน ซ่งเจินอวี่ที่เพิ่งชมฉู่ไป๋เสร็จพอดีย่อมยินดีที่จะไขข้อข้องใจให้

ฉู่ไป๋ยืนหัวโด่ดูอยู่ข้างๆ

ถ้าสายตาเป็นอาวุธได้ ป่านนี้หวังฮ่าวหรานคงพรุนจนไม่เหลือซากไปแล้ว

เมื่อเทียบกับสวี่มู่เหยียนที่ยังดูเป็นสาวน้อยวัยใส ซ่งเจินอวี่ที่มีความสวยแบบผู้ใหญ่และหุ่นสะบึ้มกว่าย่อมมีเสน่ห์ดึงดูดใจไปอีกแบบ

ฉู่ไป๋เองก็แอบจินตนาการถึงครูสาวสวยคนนี้อยู่บ่อยครั้ง

โอกาสทองที่จะได้อยู่กันสองต่อสองลอยมาถึงมือแล้วแท้ๆ

แต่ดันโดนไอ้ก้างขวางคออย่างหวังฮ่าวหรานเข้ามาขัดจังหวะ!

จะไม่ให้เขาแค้นได้ยังไงไหว?

หวังฮ่าวหรานแกล้งถามนู่นถามนี่ดึงเวลาไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเสียงออดเข้าเรียนดังขึ้น

เขาก็ยังถามไม่เลิก

ก็แหม... คาบค่ำก็คือเวลาเรียน การถามครูเรื่องเรียนก็ถือเป็นการเรียนอย่างหนึ่งนี่นา ใครจะว่าอะไรได้?

แต่สำหรับฉู่ไป๋ การจะมายืนเสนอหน้าอยู่ตรงนี้ต่อมันดูไม่เข้าท่าแล้ว

เขาจำใจต้องเดินคอตกกลับห้องเรียนไปก่อน

แต่ผ่านไปไม่กี่นาที ฉู่ไป๋ก็เดินถือกระดาษข้อสอบภาษาอังกฤษกลับมาที่ห้องพักครูอีกครั้ง

ชัดเจนว่ามันยังไม่ตัดใจ

มันยังหวังจะหาช่องว่างอยู่กับซ่งเจินอวี่สองต่อสองให้ได้

ปกติช่วงคาบค่ำ นักเรียนมีอิสระที่จะอ่านหนังสือทบทวนเอง หรือจะมาถามครูที่ห้องพักครูก็ได้

แต่ส่วนใหญ่คนที่มาถามก็มีแต่พวกหัวกะทิเท่านั้นแหละ

พวกผลการเรียนกลางๆหรือห่วยๆไม่ค่อยกล้าโผล่หน้ามาหรอก

ฉู่ไป๋ที่ครั้งก่อนโกงข้อสอบจนได้คะแนนเกือบโหล่ ยังกล้าแบกหน้ามาถามครู

ต้องยอมรับว่า 'หน้าด้าน' ใช้ได้เลยทีเดียว

ข้อสอบภาษาอังกฤษแผ่นเดียว คำถามมันก็มีจำกัด

สักพักหวังฮ่าวหรานก็หมดมุกจะถาม จำต้องหยุด

ฉู่ไป๋เห็นสบช่อง รีบแทรกตัวเข้ามาทันที

"ครูซ่งครับ ผมมีข้อนี้ที่ไม่เข้าใจ..."

"ฉู่ไป๋ เพื่อน... ครูซ่งสอนฉันมาตั้งนาน เขาคงเหนื่อยแย่แล้ว ข้อสอบชุดนี้ฉันเข้าใจทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว นายไม่เข้าใจตรงไหนเดี๋ยวฉันติวให้เอง" หวังฮ่าวหรานเสนอตัวด้วยความหวังดี(?)

ฉู่ไป๋หน้าตึงทันที กำลังจะอ้าปากปฏิเสธว่า 'ไม่ต้องเสือก'

แต่ยังไม่ทันได้พูด ซ่งเจินอวี่ก็ชิงพูดขึ้นก่อน

"หวังฮ่าวหรานพูดถูก ครูพูดมาตั้งยี่สิบนาทีคอแห้งไปหมดแล้ว... ฉู่ไป๋ ไหนๆหวังฮ่าวหรานเขาก็อาสาแล้ว ให้เขาช่วยสอนเถอะ"

ซ่งเจินอวี่พูดไปก็นวดขมับไป เธอเหนื่อยและอยากพักจริงๆ

มีเด็กเรียนเก่งมาช่วยแบ่งเบาภาระ เธอก็ยินดีอยู่แล้ว

ฉู่ไป๋กลืนคำด่าลงคออย่างยากลำบาก ต่อหน้าสาวสวยเขาจะแสดงอาการก้าวร้าวไม่ได้

จำต้องกัดฟันพูดกับหวังฮ่าวหรานว่า

"ขอบ-ใจ-มาก-นะ!"

"ไม่เป็นไร เพื่อนกันน่า!" หวังฮ่าวหรานยิ้มกวนกลับไป

ในมุมที่ซ่งเจินอวี่มองไม่เห็น สายตาของทั้งคู่ปะทะกันจนแทบเกิดประกายไฟ

สุดท้าย ทั้งสองก็เดินออกจากห้องพักครูมาพร้อมกัน

ฉู่ไป๋เดินจ้ำอ้าวกลับห้องเรียนด้วยความหงุดหงิด

ท่าทางแบบนั้น คงไม่มาให้หวังฮ่าวหรานติวให้หรอก

ซึ่งก็ดี... หวังฮ่าวหรานเองก็ไม่มีอารมณ์จะสอนมันเหมือนกัน

[ติ๊ง! โฮสต์ขัดขวางโอกาสที่พระเอก 'ฉู่ไป๋' จะได้อยู่ตามลำพังกับนางเอก 'ซ่งเจินอวี่' สำเร็จ... ได้รับแต้มวายร้าย 200 แต้ม]

เสียงสวรรค์จากระบบทำเอาหวังฮ่าวหรานยิ้มกริ่ม

เขาเดินทอดน่องกลับห้องเรียนอย่างสบายอารมณ์

แต่ตอนที่เลี้ยวตรงหัวมุม เขาเกือบจะเดินชนเข้ากับ 'ซินเหลียงไฉ' ครูพละหนุ่มกล้ามโตวัยสามสิบ

ในมือของครูพละถือถุงทึบใบใหญ่ไว้แน่น

ซินเหลียงไฉเกือบจะทำถุงหล่นพื้น เลยโมโหจัด กำลังจะหันมาด่ากราดว่าเด็กคนไหนเดินไม่ดูตาม้าตาเรือ

แต่พอเห็นว่าเป็นหวังฮ่าวหราน เขาก็รีบหุบปากฉับ

เด็กคนนี้... เขาแตะต้องไม่ได้

ครูพละเลยฝืนยิ้มแห้งๆให้ แล้วรีบเดินสวนไป

ในอากาศ... หวังฮ่าวหรานได้กลิ่นหอมจางๆลอยมาแตะจมูก

กลิ่นนี้... กุหลาบ!

ไม่ต้องเดาให้ยาก

ในถุงทึบใบนั้นต้องเป็น 'ช่อดอกกุหลาบ' แน่ๆ

หวังฮ่าวหรานหันกลับไปมอง ก็เห็นซินเหลียงไฉเดินเข้าห้องพักครูแล้วปิดประตูตามหลัง

ในห้องนั้น... มีแค่ซ่งเจินอวี่อยู่คนเดียว

ชัดเลย... ครูพละกล้ามโตกำลังจะไปจีบครูภาษาอังกฤษสุดสวย

แต่ด้วยระดับความสวยและสเปกของซ่งเจินอวี่ กล้ามปูอย่างซินเหลียงไฉไม่มีทางเข้าตาเธอหรอก

และนั่น... คือจุดเริ่มต้นของ 'ความขัดแย้ง'

หวังฮ่าวหรานมองเห็นโครงเรื่องลอยมาเป็นฉากๆอีกแล้ว

ถ้าเขาไม่ขัดขวางฉู่ไป๋เมื่อกี้ ป่านนี้ฉู่ไป๋คงอยู่ในเหตุการณ์ตอนซินเหลียงไฉเข้ามาสารภาพรัก

จากนั้นฉู่ไป๋ก็จะออกโรงช่วยไล่ครูพละน่ารำคาญคนนี้ออกไป ทำให้ซ่งเจินอวี่ประทับใจ

และถ้าให้เดาต่อ...

ซินเหลียงไฉคงไม่ยอมจบง่ายๆ อาจจะทิ้งคำขู่อาฆาตไว้ก่อนจากไป

เพราะเห็นฉู่ไป๋เป็นแค่เด็กนักเรียนธรรมดา

ด้วยความเป็นห่วงลูกศิษย์ ซ่งเจินอวี่อาจจะอาสาเดินไปส่ง หรือกลับบ้านพร้อมกันหลังเลิกเรียน

แล้วซินเหลียงไฉก็คงพาพรรคพวกมาดักเล่นงานกลางทาง

ด้วยความหน้ามืดตามัว อาจจะคิดทำมิดีมิร้ายซ่งเจินอวี่ด้วย

แล้วพระเอกฉู่ไป๋ก็จะโชว์เทพ 'วีรบุรุษช่วยสาวงาม'

จัดการตัวร้าย ช่วยครูสาว

ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็จะพุ่งกระฉูดในชั่วข้ามคืน!

สรุปง่ายๆ... ซินเหลียงไฉก็คือ 'NPC ตัวร้าย' ที่ถูกสร้างมาเพื่อเป็นบันไดให้พระเอกจีบสาวนั่นเอง!

หวังฮ่าวหรานไม่รอช้า รีบหมุนตัวเดินกลับไปที่ห้องพักครูทันที

พอเปิดประตูเข้าไป...

ภาพตรงหน้าคือซินเหลียงไฉกำลังคุกเข่าข้างหนึ่ง ยื่นช่อดอกกุหลาบสีแดงสดให้ซ่งเจินอวี่ด้วยสายตาเว้าวอน

ส่วนซ่งเจินอวี่ขมวดคิ้วมุ่น แววตาฉายความรังเกียจอย่างชัดเจน สองมือยกขึ้นทำท่าผลักไสปฏิเสธช่อดอกไม้นั้น

ทุกอย่างเป็นไปตามที่คาดเป๊ะ

หวังฮ่าวหรานไม่แปลกใจเลยสักนิด

แต่คราวนี้... บทพระเอกขี่ม้าขาว

เขาขอรับไปเล่นเองละกัน!

*****