บทที่ 12 จดหมายรักฉบับนี้... เธอเป็นคนเขียนใช่ไหม?
บทที่ 12 จดหมายรักฉบับนี้... เธอเป็นคนเขียนใช่ไหม?
ช่วงพักเที่ยง
หวังฮ่าวหรานฉวยโอกาสตอนที่สวี่มู่เหยียนไม่อยู่ เดินตรงเข้าไปหาเหวินจิงที่โต๊ะเรียน
"สวี่มู่เหยียนไม่อยู่หรอก ถูกครูเรียกไปช่วยตรวจการบ้านน่ะ" เหวินจิงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน
ปกติเวลาหวังฮ่าวหรานเดินมาทางนี้ ร้อยทั้งร้อยก็มาหาเพื่อนสนิทของเธอ จนเธอนึกชินชาไปแล้ว
"ฉันไม่ได้มาหาเขา... ฉันมาหาเธอต่างหาก" หวังฮ่าวหรานคลี่ยิ้มทรงเสน่ห์ ใช้ดวงตา 'เนตรดอกท้อ' จ้องมองเหวินจิงอย่างสื่อความหมาย
เหวินจิงหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที หัวใจเต้นผิดจังหวะ
"ห... หาฉัน? หาทำไมเหรอ?"
"อันนี้... เธอเป็นคนเขียนใช่ไหม?"
หวังฮ่าวหรานหยิบจดหมายรักปริศนาที่ซ่อนอยู่ด้านหลังออกมาโชว์ให้ดู
เหวินจิงสะดุ้งโหยง รีบปฏิเสธเสียงรัว
"ไม่ใช่! ฉันไม่ได้เขียน ไม่ใช่ของฉันนะ!"
"งั้นเหรอ? แต่ลายมือในจดหมายกับลายมือบนกระดาษโน้ตของเธอทำไมมันเหมือนกันเปี๊ยบเลยล่ะ?"
หวังฮ่าวหรานดึงกระดาษโพสต์อิทบนโต๊ะของเธอขึ้นมาเทียบให้เห็นจะจะ
หลักฐานคาตาขนาดนี้ ดูก็รู้ว่าลายมือคนเดียวกัน
เหวินจิงรู้ตัวว่าจนมุมแล้ว เธอจำนนต่อหลักฐาน
"ฉัน... ถ้าฉันสร้างความรำคาญให้คุณ ฉันต้องขอโทษด้วยจริงๆ ต่อไปฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว ขอโทษนะ ขอโทษ..."
น้ำเสียงและท่าทางของเธอดูเจียมเนื้อเจียมตัวจนน่าสงสาร
นี่แหละคือวิถีของคนแอบรัก
ยิ่งรักมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกต่ำต้อยมากเท่านั้น
จากท่าทีที่ผ่านมาของหวังฮ่าวหราน เธอรู้ดีว่าเขาไม่ได้สนใจเธอเลย
ที่ได้คุยกันบ้างก็เพราะเธอเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของสวี่มู่เหยียนเท่านั้น
จดหมายฉบับนั้นเป็นเพียงความรู้สึกที่อัดอั้นจนทนไม่ไหว เธอแค่อยากระบายมันออกมา
ถึงได้ไม่กล้าลงชื่อ
เพราะตั้งแต่ต้นจนจบ เธอไม่เคยคาดหวังอะไรเลยแม้แต่น้อย
"ลายมือเธอสวยใช้ได้เลยนะ" หวังฮ่าวหรานเอ่ยชมเรียบๆ ก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบที่ข้างหูเธอแผ่วเบา
"คืนนี้หลังเลิกเรียนภาคค่ำ ฉันจะรออยู่ที่หน้าโรงเรียน... แต่อย่าบอกใครนะ"
เหวินจิงที่ก้มหน้าเตรียมรับคำด่าหรือคำดูถูกถึงกับชะงักค้าง
สมองมึนงงไปชั่วขณะ
"หลังเลิกเรียน... เขาจะรอฉัน? หมายความว่ายังไง? หมายความแบบนั้นหรือเปล่า?"
เธอไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง คิดว่าเป็นความฝัน
แต่พอลองหยิกขาตัวเอง... เจ็บ!
ความเจ็บยืนยันชัดเจนว่า... นี่คือความจริง!
ตลอดช่วงบ่ายจนถึงคาบค่ำ เหวินจิงตกอยู่ในภวังค์แห่งความสุขจนเก็บอาการไม่อยู่
สวี่มู่เหยียนสังเกตเห็นเพื่อนสาวนั่งอมยิ้มคนเดียวบ่อยๆก็ถามด้วยความสงสัย
แต่เหวินจิงไม่มีทางบอกความจริง
ถึงจะสนิทกันแค่ไหน แต่เรื่องแอบรักหวังฮ่าวหราน เธอเก็บซ่อนไว้ลึกสุดใจ
ยิ่งเขาบอกว่า "ห้ามบอกใคร" เธอยิ่งต้องรูดซิปปากให้สนิท
และแล้ว... เสียงออดเลิกเรียนที่เหวินจิงรอคอยก็ดังขึ้น
เธอไม่ได้รีบกลับบ้านทันที แต่แกล้งทำเป็นจัดของรอจนเพื่อนๆทยอยกลับกันเกือบหมด
จากนั้นจึงจูงจักรยานเดินออกมาที่หน้าประตูโรงเรียน
ภายใต้แสงไฟสลัว รถโรลส์รอยซ์คัลลิแนนจอดรออยู่เงียบๆ
เหวินจิงรู้ดีว่าเป็นรถของเขา
เธอแอบชอบเขามานาน ข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับเขา เธอจำได้ขึ้นใจ
รถคันนี้... เธอเคยเช็คราคาในเน็ต... เจ็ดถึงแปดล้านหยวน!
บ้านเขารวยล้นฟ้าจริงๆ
เทียบกับบ้านเธอที่มีแค่จักรยาน หรืออย่างมากก็รถราคาแสนกว่าบาท
ความแตกต่างระหว่างเธอกับเขา... เหมือนเจ้าชายสูงศักดิ์กับสาวชาวบ้านธรรมดาๆ
ช่องว่างนี้... ช่างห่างไกลเหลือเกิน
เหวินจิงก้มหน้าลง ความน้อยเนื้อต่ำใจเริ่มเกาะกุมหัวใจ
ประตูรถเปิดออก หวังฮ่าวหรานเดินลงมาหาเธอ
"จอดจักรยานไว้ที่โรงเรียนนั่นแหละ เดี๋ยวฉันจะพาไปที่ที่หนึ่ง"
"ไป... ไปไหนเหรอ?"
"ไปถึงเดี๋ยวก็รู้เอง"
หวังฮ่าวหรานพาเหวินจิงขึ้นรถ
รถหรูแล่นมาจอดเทียบหน้าโรงแรมห้าดาวสุดหรู
หวังฮ่าวหรานพาเธอลงรถ แล้วสั่งให้คนขับกลับไปก่อน
"มาที่นี่ทำไมเหรอ?" เหวินจิงหน้าแดงก่ำ ทั้งตื่นเต้นทั้งหวาดกลัว
"ก็มา... ทำการบ้านด้วยกันไง" หวังฮ่าวหรานขยิบตาให้ทีหนึ่ง
"อ๋อ..." เหวินจิงพยักหน้าหงึกๆอย่างซื่อๆ
ทั้งคู่เดินเข้าไปในโรงแรม
หวังฮ่าวหรานจองห้องไว้ตั้งแต่กลางวันแล้ว เขารับคีย์การ์ดแล้วพาเธอขึ้นลิฟต์ไปที่ห้องพัก
มันคือห้อง 'เพรสซิเดนเชียลสวีท' สุดหรู
ราคาค่าห้องคืนละหนึ่งหมื่นแปดพันหยวน!
พอเข้ามาในห้อง เหวินจิงทำตัวไม่ถูก ด้วยความเกร็ง เธอเลยหยิบสมุดการบ้านออกมาวางบนโต๊ะ เตรียมจะลงมือทำจริงๆ
หวังฮ่าวหรานเดินมาคว้าสมุดการบ้านโยนไปกองที่อื่น
เปิดห้องหรูขนาดนี้เพื่อมานั่งทำการบ้านเนี่ยนะ?
ตลกแล้ว...
"เธอชอบฉันมากใช่ไหม?" หวังฮ่าวหรานถามตรงๆ
"อื้อ..." เหวินจิงพยักหน้าเขินอาย
"ชอบแค่ไหนล่ะ?" เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์
"ในจดหมาย... ฉันเขียนบอกไปหมดแล้ว" เธอก้มหน้ามองปลายเท้า หน้าแดงจนลามไปถึงใบหู
"ประมาณว่า... ขอแค่ได้เป็นแฟนฉัน จะยอมทำทุกอย่างเพื่อฉัน ถูกไหม?" หวังฮ่าวหรานสรุปใจความสำคัญ
เหวินจิงพยักหน้ารับ
หวังฮ่าวหรานเห็นว่าได้จังหวะจึงเริ่มลองเชิง
"ฉันจะบอกอะไรให้นะ... ฉันไม่ใช่คนดีหรอก ฉันไม่ได้กะจะมีแฟนแค่คนเดียว... ถ้ารู้อย่างนี้แล้ว เธอยังจะชอบฉันอยู่ไหม?"
เหวินจิงอึ้งไป
ผ่านไปประมาณห้าวินาที เธอก็พยักหน้าอย่างมั่นคง
"ชอบ"
หวังฮ่าวหรานประเมินระดับความ "คลั่งรัก" ของเธอได้ทันที
ถ้าพูดให้สวยหรู คือรักที่ยอมถวายหัว
แต่ถ้าพูดตรงๆ... ก็คือ 'ของตาย' ดีๆนี่เอง
ซึ่ง... เข้าทางเขาพอดีเป๊ะ
"คนชอบฉันมีเป็นภูเขาเลากา คนสวยๆก็เยอะแยะ เธอไม่มีแต้มต่ออะไรเลยนะ
แต่ถ้าเธออยากเป็นแฟนฉันจริงๆ ฉันจัดให้ได้
แต่... ฉันมีข้อแม้
ถ้าเธอผิดสัญญาแม้แต่ข้อเดียว... เราจบกัน"
หวังฮ่าวหรานหยุดรอฟังคำตอบ
"ว่ามาเลย"
นี่คือสิ่งที่เธอเฝ้าฝันมาตลอด โอกาสมาถึงแล้ว เธอต้องคว้าไว้
"ข้อแรก... เรื่องของเราต้องเป็นความลับ ห้ามเปิดเผย”
“ข้อสอง... นอกจากเธอ ฉันจะมีแฟนคนอื่นก็ได้ แต่เธอต้องซื่อสัตย์กับฉันคนเดียว”
“ข้อสาม... ถ้าฉันจะจีบคนอื่น เธอห้ามขัดขวาง และถ้าจำเป็น เธอต้องช่วยฉันจีบด้วย”
“ข้อสี่... ฉันมีสิทธิ์บอกเลิกเธอได้ แต่เธอไม่มีสิทธิ์บอกเลิกฉัน”
“ข้อห้า... ตอนนี้ยังนึกไม่ออก นึกออกแล้วจะบอกทีหลัง”
ฟังจบ เหวินจิงถึงกับพูดไม่ออก ในใจลึกๆก็แอบโกรธ
ข้อเรียกร้องพวกนี้... มันเห็นแก่ตัวที่สุด!
ผู้ชายที่เธอแอบรักมาเนิ่นนาน
ที่แท้... ก็เป็นผู้ชายเฮงซวยแบบนี้!
หวังฮ่าวหรานพูดต่อ
"แน่นอน... ในฐานะแฟน ถ้าฉันมีเวลา ฉันจะพาเธอไปเดท วันสำคัญ วันเกิด ฉันมีของขวัญให้ไม่ขาด มีเงินค่าขนมให้ใช้ทุกเดือน รับรองว่าเธอต้องพอใจ
อีกอย่าง ผลการเรียนเธอดีใช้ได้ แต่จะเข้ามหาลัยท็อปๆคงยังเสี่ยง เรื่องนี้ฉันช่วยได้ รับประกันว่าเธอจะได้เรียนที่ที่อยากเรียน
และถ้าเธอทำตัวดี ไม่แหกกฎ ต่อให้วันหนึ่งฉันเบื่อแล้วทิ้งเธอไป ฉันก็จะฝากงานดีๆ เงินเดือนสตาร์ทห้าหมื่นให้เธอทำหลังเรียนจบ
...ฉันพูดจบแล้ว
ถ้าไม่ตกลง ประตูอยู่ทางนั้น เชิญกลับได้เลย
แต่ถ้าตกลง... ก็อยู่ต่อ"
เหวินจิงลังเลอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตู
...แล้วกดล็อค!
จากนั้นเธอก็โทรศัพท์บอกที่บ้านว่าคืนนี้จะไปนอนค้างบ้านเพื่อนสาว
ถ้าเป็นการคบกันแบบปกติ เธอรู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้
โลกของเขากับเธอมันต่างกันเกินไป
แต่การได้อยู่กับผู้ชายคนนี้ คือความฝันสูงสุดของเธอ
ตอนนี้ฝันนั้นอยู่ตรงหน้าแล้ว...
ต่อให้ต้องลดศักดิ์ศรี ยอมเป็นเบี้ยล่าง... แล้วมันจะเป็นไรไป?
อย่างน้อย เขาก็สัญญาว่าจะให้สิ่งตอบแทนมากมาย
ทำไมเธอจะไม่ตกลงล่ะ?
แม้จะไม่ยั่งยืน แต่อย่างน้อยเธอก็จะได้มีความทรงจำที่งดงามที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิต
เพื่อที่วัยเยาว์ของเธอ จะได้ไม่ต้องมีคำว่า 'เสียดาย'
เห็นการตัดสินใจของเหวินจิง หวังฮ่าวหรานก็ยิ้มมุมปาก
เพื่อที่จะทำลายความสัมพันธ์ระหว่างฉู่ไป๋กับเฉินจื่อสือ... เหวินจิงคือหมากตัวสำคัญ
เขาต้องกำราบเธอให้อยู่หมัด และต้องมั่นใจว่าหมากตัวนี้จะไม่มีวันทรยศ
เขาเลวไหม?
แน่นอน... เลวบริสุทธิ์
แต่นี่คือคุณสมบัติพื้นฐานของตัวร้ายไม่ใช่เหรอ?
คุณไม่เห็นเหรอว่าตัวร้ายที่ผ่านมา ทุ่มเททุกวิถีทางเล่นงานพระเอก สุดท้ายก็จบไม่สวยสักราย
ขืนหวังฮ่าวหรานทำตัวเป็นพ่อพระ ใช้แต่วิธีใสสะอาดไปสู้กับสกิลพระเอก
ก็มีแต่นอนรอความตายเท่านั้นแหละ!
*****