บทที่ 8 สาวน้อยผู้มีความรัก

"ไม่ต้องหรอก ผมมีวิธีจัดการของผมเอง" ฉู่ไป๋ปฏิเสธเสียงแข็ง

"จะ... จริงเหรอ?" สวี่มู่เหยียนยังคงมีท่าทีลังเล

"จริงสิ ฉันพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง เงินแต๊ะเอียเอย เงินวันเกิดเอย เก็บสะสมมาตลอด น่าจะพอถูไถไปได้"

ฉู่ไป๋โกหกหน้าตายอีกครั้ง แต่คราวนี้แววตาของเขากลับมุ่งมั่น ไม่หลบสายตาเหมือนก่อน ดูมั่นใจเกินร้อย

ได้ยินแบบนี้ หวังฮ่าวหรานก็กระตุกยิ้มมุมปาก

เจ้านี่... คงกะจะใช้ 'ตาทิพย์' ไปหาเงินแน่ๆ...

ถึงเวลาเปิดตัว... หวังฮ่าวหรานเดินเข้าไปให้ทั้งสองคนเห็นหน้า

"อ้าว สวี่มู่เหยียน คุยอะไรกันอยู่เหรอ?" หวังฮ่าวหรานแสร้งทำเป็นบังเอิญผ่านมาเจอ

"อ๋อ... เรื่องค่ารักษาพยาบาลของฉู่ไป๋น่ะ ฉันเลยถามเขาว่าต้องการความช่วยเหลือไหม เพราะยังไงเรื่องนี้ฉันก็มีส่วนผิดด้วยเหมือนกัน" สวี่มู่เหยียนตอบตรงๆ เพราะเธอยังรู้สึกดีกับหวังฮ่าวหรานอยู่ จึงไม่มีเหตุผลต้องปิดบัง

"อย่างนั้นเหรอ งั้นให้ฉันช่วยด้วยอีกแรงก็ได้นะ" หวังฮ่าวหรานเสนอตัว

"ไม่จำเป็น! เลิกทำตัวเป็นคนดีจอมปลอมได้แล้ว" ฉู่ไป๋สวนกลับด้วยสายตาเย็นชา

"ทำไมนายพูดแบบนั้นล่ะ หวังฮ่าวหรานเขาหวังดีนะ" สวี่มู่เหยียนขมวดคิ้วตำหนิฉู่ไป๋

"ดูท่านายจะเข้าใจฉันผิดไปสินะ" หวังฮ่าวหรานถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ

"นายคิดว่าที่พวกฟ่านเจี้ยนไปดักตีนาย เป็นเพราะฉันอิจฉาที่นายได้ใกล้ชิดกับสวี่มู่เหยียน เลยสั่งให้พวกมันไปสั่งสอนนายงั้นสิ?"

"แล้วไม่ใช่หรือไง?" ฉู่ไป๋ย้อนถามเสียงแข็ง

"ฮ่าๆๆ" หวังฮ่าวหรานหลุดขำออกมาอย่างอดไม่ได้

"ฉันขอถามนายหน่อยเถอะ นายมีดีอะไรให้ฉันต้องอิจฉา?

หน้าตา? การเรียน? หรือฐานะทางบ้าน?

ถ้านายกับฉันจีบสวี่มู่เหยียนแข่งกัน นายคิดจริงๆเหรอว่าจะชนะฉันได้?

นายไปเอาความมั่นใจผิดๆมาจากไหนถึงคิดว่าคนอย่างฉันต้องไปอิจฉานาย?"

"แก..." ฉู่ไป๋อ้าปากค้าง เถียงไม่ออกสักคำ เพราะสิ่งที่อีกฝ่ายพูดมาคือความจริงทุกประการ

"ดูจากสีหน้า นายก็คงรู้ตัวแล้วสินะว่าฉันพูดถูก ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ฉันจะมีเหตุผลอะไรต้องไปสั่งคนให้กระทืบนายด้วยล่ะ?" หวังฮ่าวหรานรุกไล่ต้อนจนจนมุม

ฉู่ไป๋หน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย จนปัญญาจะหาคำมาโต้เถียง

[ติ๊ง! โฮสต์ทำลายความมั่นใจของตัวเอก 'ฉู่ไป๋' ได้สำเร็จ... ออร่าตัวเอก -10, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +10]

แบบนี้ก็ได้เหรอ?

เสียงแจ้งเตือนจากระบบทำเอาหวังฮ่าวหรานเซอร์ไพรส์เล็กน้อย

เดิมทีเขาแค่กะจะพูดตอกหน้าฉู่ไป๋เล่นๆ ไม่นึกว่าจะได้รางวัลติดไม้ติดมือมาด้วย

เห็นฉู่ไป๋หน้าถอดสีไปแล้ว หวังฮ่าวหรานก็เลิกสนใจ หันไปคุยกับสวี่มู่เหยียนแทน

สวี่มู่เหยียนเองก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของเขา

"สวี่มู่เหยียน เมื่อกี้ฉันแค่ยกตัวอย่างสมมติเฉยๆ เธออย่าคิดมากนะ อย่างที่เคยบอกไปแล้ว...

อีกไม่ถึงร้อยวันก็จะสอบเข้ามหาลัยแล้ว ตอนนี้ฉันอยากโฟกัสแค่เรื่องเรียน ยังไม่มีกะจิตกะใจจะไปรักใครชอบใครหรอก

อีกอย่าง... ดาวโรงเรียนสวยๆก็ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวนี่นา ต่อให้ฉันจะจีบใครสักคนจริงๆ ก็คงไม่จีบเพื่อนในห้องตัวเองหรอก โบราณว่า 'กระต่ายไม่กินหญ้าข้างรัง'

ที่สำคัญที่สุด... ฉันไม่ได้คิดกับเธอแบบนั้นจริงๆ!"

หวังฮ่าวหรานไม่อยากให้สวี่มู่เหยียนตีตัวออกห่าง เลยต้องงัดสกิลตอแหลขั้นเทพออกมาใช้

ด้วยพลังแห่งออร่าตัวร้าย การโกหกหน้าตายเพื่อหลอกเด็กสาวอายุสิบแปดเป็นเรื่องหมูๆยิ่งกว่าปอกกล้วย

สวี่มู่เหยียนฟังแล้วก็ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร

เพียงแต่เธอนิ่งเงียบไป ปากยื่นปากยาวเล็กน้อยเหมือนกำลังงอน ไม่รู้ว่าในใจคิดอะไรอยู่

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้หนึ่งในนางเอก 'สวี่มู่เหยียน' เกิดอาการหึงหวง ได้รับแต้มวายร้าย 200 แต้ม... ออร่าตัวเอกของฉู่ไป๋ -10, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +10]

แจ้งเตือนเด้งรัวๆอีกแล้ว!

หวังฮ่าวหรานยิ้มแก้มปริ เซอร์ไพรส์รอบสอง

ไม่นึกเลยว่าคำพูดแก้ตัวน้ำขุ่นๆจะให้ผลลัพธ์ดีเกินคาดขนาดนี้

สวี่มู่เหยียนหึงเขาเหรอ?

คิดไปคิดมาก็สมเหตุสมผลอยู่

เธอสวยระดับดาวโรงเรียน แต่โดนหนุ่มหล่อประจำห้องบอกซึ่งๆหน้าว่า 'สาวห้องอื่นแจ่มกว่า'

เป็นใครก็ต้องจี๊ดขึ้นสมอง

อาการหึงนี้ไม่ได้แปลว่าเธอชอบเขาหรอกนะ

มันเป็นสัญชาตญาณของผู้หญิงล้วนๆ

ผู้หญิงน่ะ... โดยธรรมชาติแล้วชอบเปรียบเทียบจะตายไป

งานนี้กำไรเห็นๆ

หวังฮ่าวหรานรีบเปิดหน้าต่างสถานะเช็คแต้มทันที

【โฮสต์: หวังฮ่าวหราน】

【พลังต่อสู้: 89】

【เสน่ห์: 268】

【ออร่าตัวร้าย: 149】

【แต้มวายร้าย: 300】

【สกิล: ไม่มี】

จำได้ว่าตอนเริ่ม ออร่าตัวร้ายมีแค่ 99 ผ่านไปแป๊บเดียวพุ่งมาเกือบ 50 แต้มแล้ว

ถือว่าสปีดดีใช้ได้เลย

หวังฮ่าวหรานอารมณ์ดีสุดๆ

พักเที่ยง

ภายในห้องเรียน...

นักเรียนบางส่วนฟุบหลับพักสายตา บ้างก็จับกลุ่มคุยกันเสียงเบา

และแน่นอน ยังมีพวกเด็กเรียนที่ขยันขันแข็ง ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ

แต่บางคนก็... แกล้งทำเป็นขยัน

เช่น... นายฉู่ไป๋

มือถือหนังสือ แต่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว สายตาคอยแต่จะชำเลืองมองไปทางสวี่มู่เหยียนตลอดเวลา

ตอนแรกสวี่มู่เหยียนกำลังตั้งใจทำโจทย์อยู่ ฉู่ไป๋เลยไม่กล้ากวน

เขารอจนกระทั่งเธอวางปากกา ดูเหมือนจะว่างแล้ว

ฉู่ไป๋ยิ้มกริ่ม รีบลุกขึ้นเตรียมจะเดินเข้าไปทำเนียนถามการบ้านเพื่อสานสัมพันธ์

แต่ก้นยังไม่ทันพ้นเก้าอี้ดี เขาก็ต้องกระแทกตัวลงนั่งที่เดิมด้วยความหงุดหงิด

"ไอ้เวรหวังฮ่าวหรานอีกแล้ว!" ฉู่ไป๋สบถด่าในใจด้วยความแค้นเคือง

อีกฟากหนึ่งของห้อง...

"เอ่อ... ขอแลกที่นั่งหน่อยได้ไหม?"

หวังฮ่าวหรานเดินมาหยุดข้างๆโต๊ะเพื่อนนักเรียนหญิงที่นั่งข้างสวี่มู่เหยียน แล้วเอ่ยถามด้วยประโยคเดิมๆ

ที่ต้องใช้คำว่า "เอ่อ" ไม่ใช่เพราะไม่มีมารยาท แต่เพราะเขาจำชื่อยัยคนนี้ไม่ได้จริงๆ จำได้ลางๆว่าชื่อ 'เหวิน' อะไรสักอย่าง

ตามบทดั้งเดิม หวังฮ่าวหรานเวอร์ชั่นตัวร้ายเป็นพวกมองข้ามหัวผู้หญิงทุกคน ยกเว้นสวี่มู่เหยียนคนเดียว

การจำชื่อเพื่อนร่วมห้องคนอื่นไม่ได้จึงเป็นเรื่องปกติมาก

ดังนั้นพอหวังฮ่าวหรานคนปัจจุบันรับความทรงจำมาก็เลยพลอยไม่รู้ชื่อเธอไปด้วย

แต่พูดก็พูดเถอะ... เพื่อนข้างโต๊ะสวี่มู่เหยียนคนนี้ จริงๆแล้วหน้าตาดีเอาเรื่อง

ถ้าสวี่มู่เหยียนได้คะแนนความสวย 95 ยัยคนนี้ก็ต้องได้สัก 90 คะแนน

พอได้ยินเสียงทุ้มๆของหวังฮ่าวหราน เด็กสาวที่ก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่ก็เงยหน้าขึ้น

ทันทีที่สบเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาของเขา... หัวใจของเธอก็เต้นรัวแรงจนแทบทะลุอก

กลัวเขาจะจับพิรุธได้ เธอจึงรีบก้มหน้างุดลงไปมองโต๊ะ

"ฉะ... ฉันชื่อเหวินจิงค่ะ" น้ำเสียงของเธอเจือความน้อยใจเล็กๆ

ปากก็พูดไป มือก็รีบเก็บหนังสือข้าวของเพื่อลุกให้นั่ง

"อ้อ... เหวินจิงสินะ ฉันจำได้ละ" หวังฮ่าวหรานตอบรับตามมารยาท

จากนั้นเขาก็ไม่สนใจเธออีกเลย

ต่อให้เหวินจิงจะสวยระดับนางฟ้าตกสวรรค์ แต่ในเมื่อไม่ใช่ 'นางเอก' เขาก็ไม่มีธุระกงการอะไรด้วย

จีบไปก็ไม่ได้แต้มวายร้าย เสียเวลาเปล่าๆ

แต่หารู้ไม่... แค่ประโยคสั้นๆธรรมดาๆประโยคนั้น สำหรับเหวินจิงแล้ว มันหวานล้ำปานน้ำผึ้งเดือนห้า

เธอเดินไปนั่งที่โต๊ะของหวังฮ่าวหรานด้วยหัวใจที่พองโต

ทำเหมือนทุกครั้งที่เคยทำ... เธอจัดหนังสือที่วางระเกะระกะบนโต๊ะของเขาให้เข้าที่เข้าทาง

แอบลูบไล้ลายมือที่เป็นระเบียบสวยงามบนสมุดการบ้านของเขา

ก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะ แอบสูดกลิ่นกายจางๆของเขาที่ยังหลงเหลืออยู่

เหวินจิงหลับตาพริ้ม... ตกอยู่ในภวังค์แห่งความสุข...

*****