บทที่ 9 แผนการหาเงินของพระเอก

ขณะที่เหวินจิงกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับภวังค์สีชมพู จู่ๆเสียงน่ารำคาญเสียงหนึ่งก็ดังขัดจังหวะขึ้น

"คุณเหวิน... โจทย์เลขข้อนี้ผมทำไม่ได้ คุณช่วยสอนหน่อยได้ไหม?"

เหวินจิงหันไปมองต้นเสียง ก็เจอกับใบหน้ากลมป้อมของเด็กหนุ่มร่างท้วม

เขาชื่อ "เฉินจื่อสือ" เป็นหนุ่มเจ้าเนื้อ หน้าตาธรรมดา แถมผลการเรียนก็งั้นๆ

เหวินจิงไม่ได้อยากสุงสิงกับเขามากนัก เธอเพียงแค่เขียนวิธีทำลงในกระดาษ แล้วส่งให้เขาไปทำความเข้าใจเอาเอง

ก่อนจะทิ้งท้ายสั้นๆว่า "ฉันจะอ่านหนังสือแล้ว"

เฉินจื่อสือถึงจะหน้ามึนแต่ก็พอดูออกว่าเขาไม่เป็นที่ต้อนรับ จึงเดินคอตกกลับไปที่โต๊ะตัวเองอย่างเงียบๆ

"ไอ้อ้วน ชอบเขาล่ะสิ?" ฉู่ไป๋ เพื่อนร่วมโต๊ะเอ่ยแซว

"บ้า... อย่ามามั่ว" เฉินจื่อสือรีบปฏิเสธทันควัน

"ไม่ต้องซ่อนหรอก ฉันดูตาก็รู้แล้ว"

"เออๆ... แต่ห้ามเอาไปบอกใครนะเว้ย เป็นความลับสุดยอด"

"วางใจได้ ฉันเองก็จะบอกความลับให้นายรู้เหมือนกัน ฉันชอบสวี่มู่เหยียน... เป็นไง หายกันยัง?"

"เฮ้อ... เรามันหัวอกเดียวกันสินะ" เฉินจื่อสือถอนหายใจ

"ไม่เหมือนเว้ย! ของฉันกับนายต่างกันลิบลับ ฉันมั่นใจว่าอีกไม่นานฉันต้องจีบสวี่มู่เหยียนติดแน่ เธอเสร็จฉันชัวร์" ฉู่ไป๋ประกาศลั่นด้วยความมั่นใจ

"นายดูโน่น... หวังฮ่าวหรานกับสวี่มู่เหยียนตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋ คุยกันกระหนุงกระหนิงขนาดนั้น เผลอๆคงสปาร์คกันไปแล้วมั้ง จะเหลือที่ว่างให้นายเหรอ?"

เฉินจื่อสือพยักพเยิดไปทางหนุ่มหล่อสาวสวยที่นั่งอยู่ไกลออกไป

"หวังฮ่าวหรานมันก็แค่ไอ้หน้าตัวเมีย กล้าทำไม่กล้ารับ คอยดูเถอะ ฉันจะกระชากหน้ากากมันออกมาให้ได้ ถึงตอนนั้นสวี่มู่เหยียนไม่มีทางเหลียวมองมันแน่!" ฉู่ไป๋พูดด้วยความแค้น

"จะว่าไปไอ้หมอนั่นก็น่ารำคาญจริงๆ ชอบมาแย่งที่นั่งเหวินจิง กวนเวลาอ่านหนังสือของเธอ... ฉันเอาใจช่วยนะเพื่อน ถ้าจีบสวี่มู่เหยียนติดเมื่อไหร่ฉันจะคอยดูสีหน้ามัน" เฉินจื่อสือเองก็เหม็นขี้หน้าหวังฮ่าวหรานไม่แพ้กัน

"ขอบใจมากเพื่อน ถ้าสวี่มู่เหยียนยอมเป็นแฟนฉันเมื่อไหร่ ฉันจะให้เธอไปช่วยเชียร์นายกับเหวินจิงให้ สองคนนั้นซี้กันจะตาย ถ้าสวี่มู่เหยียนช่วยพูด รับรองนายมีลุ้นแน่!" ฉู่ไป๋ตบไหล่เพื่อนปุๆ

"เฮ้ย จริงดิ! พูดแล้วห้ามคืนคำนะเว้ย!" เฉินจื่อสือตาเป็นประกาย รีบคว้ามือเพื่อนมาเขย่าด้วยความตื้นตัน

มิตรภาพลูกผู้ชาย บางครั้งก็ก่อตัวง่ายๆแบบนี้แหละ

สวี่มู่เหยียนกับเหวินจิงเป็นเพื่อนซี้กัน ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด ถ้าได้สวี่มู่เหยียนเป็นแม่สื่อ โอกาสจีบติดก็สูงลิบ

เฉินจื่อสือเริ่มมีความหวัง

"เอ้อ... เรื่องเงินค่าเสียหายสามหมื่นที่นายต้องจ่ายให้พวกไอ้สามตัวบาทนั่น นายจะเอายังไง? เงินไม่ใช่น้อยๆนะ ถ้าบอกที่บ้านนายโดนสวดยับแน่"

พอสนิทกันแล้ว เฉินจื่อสือก็อดเป็นห่วงเพื่อนไม่ได้

"พรุ่งนี้วันหยุด ฉันมีวิธีหาเงินของฉันน่า" ฉู่ไป๋กระซิบตอบ

"เฮ้ย... อย่าบอกนะว่าจะไปปล้น?" เฉินจื่อสือตาโต

เขารู้ดีว่าบ้านฉู่ไป๋จนกรอบ จะไปหาเงินสามหมื่นมาจากไหนในวันเดียว

"จะบ้าเหรอ ฉันกะว่าจะไป... เสี่ยงโชคต่างหาก" ฉู่ไป๋ทำเสียงลึกลับ

"เสี่ยงโชคเนี่ยนะ?! จะไหวเหรอเพื่อน โบราณว่า 'สิบพนันเก้าเจ๊ง' นะเว้ย"

"สิบพนันเก้าเจ๊งก็แปลว่ายังมีหนึ่งที่รวยเละไงล่ะ และฉันก็คือไอ้หนึ่งในสิบคนนั้น! ฉันมั่นใจเต็มร้อย แต่ติดอยู่อย่างเดียว... ทุนยังไม่พอ"

ฉู่ไป๋เว้นจังหวะ ก่อนจะหันไปมองเพื่อนด้วยสายตามีเลศนัย

"นายพอจะมีให้ยืมสักหน่อยไหม?"

"มีพันนึง"

"เช้ด! รวยนี่หว่า!"

"รวยบ้าอะไร นี่เงินเก็บที่ฉันอดออมมาครึ่งปี กะว่าจะเอาไปซื้อของขวัญวันเกิดให้เหวินจิงเดือนนี้ต่างหาก"

"งั้นขอยืมมาหมุนก่อน รับรองว่าคืนทันวันเกิดเหวินจิงชัวร์"

"เอ่อ... เอาจริงดิ? ต้องคืนให้ตรงเวลานะเว้ย"

"วางใจได้ ถ้าฉันไม่มีปัญญาคืนนาย ฉันยอมตัดหัวให้แกนั่งต่างเก้าอี้เลยเอ้า!" ฉู่ไป๋สาบานเป็นมั่นเป็นเหมาะ

หลังเลิกเรียน

ณ หน้าประตูโรงเรียน

นักเรียนต่างทยอยเดินทางกลับบ้าน บ้างก็ปั่นจักรยาน บ้างก็รอรถเมล์

แต่ที่สะดุดตาที่สุดคือ รถหรูโรลส์รอยซ์คัลลิแนนที่จอดเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าโรงเรียน

ท่ามกลางสายตาอิจฉาตาร้อนของบรรดาหนุ่มๆและสายตาเคลิบเคลิ้มหลงใหลของสาวๆ หวังฮ่าวหรานก้าวขึ้นไปนั่งบนรถหรูอย่างสง่างาม

"นายน้อย จะกลับบ้านเลยไหมครับ?" คนขับรถวัยสี่สิบเอ่ยถามอย่างนอบน้อม

"ไปสำนักงานนักสืบที่ใกล้ที่สุดก่อน" หวังฮ่าวหรานสั่ง

คนขับรถชะงักไปชั่วขณะ แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียง รีบสตาร์ทรถออกตัวทันที

เขาทำงานให้ตระกูลหวังมากว่าสิบปี กฎเหล็กข้อหนึ่งที่เขารู้ดีคือ... เรื่องเจ้านาย อย่าสอดรู้สอดเห็น

ไม่นานนัก รถหรูก็มาจอดเทียบหน้าสำนักงานนักสืบขนาดกลางแห่งหนึ่ง

หวังฮ่าวหรานเดินเข้าไปติดต่อคนเดียว

เขายื่นเอกสารข้อมูลของฉู่ไป๋ให้ผู้รับผิดชอบ ในนั้นมีทั้งรูปถ่ายและที่อยู่

รูปถ่ายได้มาจากพวกลูกน้องที่แอบถ่ายมา ส่วนที่อยู่ก็ลอกมาจากทะเบียนประวัตินักเรียน

"สะกดรอยตามเป้าหมาย แล้วรายงานความเคลื่อนไหวแบบเรียลไทม์"

นั่นคือคำสั่งสั้นๆของเขา

ตอนแรกทางสำนักงานทำท่าจะปฏิเสธ อ้างว่าเป็นสำนักงานนักสืบมืออาชีพ ไม่รับงานปาปารัสซี่ตามส่องเด็ก

แต่พอหวังฮ่าวหรานเสนอราคาให้ "สามเท่า" อีกฝ่ายก็เปลี่ยนสีหน้าทันที รีบรับงานแทบไม่ทัน

เงินสามเท่าที่ว่าก็แค่สามหมื่นหยวน สำหรับเศรษฐีอย่างหวังฮ่าวหราน... นี่มันเศษเงินชัดๆ

หลังจากทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้ เขาก็เดินออกจากสำนักงาน

ทีมนักสืบเริ่มปฏิบัติการทันที

ค่ำคืนนั้น

ณ คฤหาสน์ตระกูลหวัง

ภายในห้องอาหารอันหรูหราอลังการ หวังฮ่าวหรานนั่งทานอาหารค่ำอยู่เพียงลำพัง

บนโต๊ะเต็มไปด้วยเมนูเลิศรสกว่าสิบอย่าง ปรุงโดยเชฟระดับโรงแรมห้าดาว

รสชาติ... อร่อยเหาะจนหาที่ติไม่ได้

มีคนรับใช้คอยยืนรอรับคำสั่งอยู่ข้างๆ แค่เขาปรายตามอง ทุกอย่างก็จะถูกเสิร์ฟถึงมือทันที

หวังฮ่าวหรานอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความปลื้มปริ่ม

ชาติก่อนเขาเป็นแค่ยาจก ชีวิตคุณชายที่สุขสบายแบบนี้เคยเห็นแต่ในฝัน

ไม่น่าเชื่อว่าวันนี้ฝันจะกลายเป็นจริง

พ่อแม่ในชาตินี้ไม่อยู่บ้าน

ซึ่งก็ดีเหมือนกัน เพราะเขายังไม่รู้จะทำตัวยังไงเวลาเจอหน้า

ชาติก่อนเขาเป็นเด็กกำพร้า ความผูกพันกับพ่อแม่ในชาตินี้จึงแทบเป็นศูนย์

พ่อของเขาเป็นนักธุรกิจใหญ่ ต้องดูแลกิจการมากมาย งานยุ่งจนหัวหมุน การไม่ได้เจอหน้าลูกเป็นเดือนๆถือเป็นเรื่องปกติ

ส่วนแม่ก็เป็นไฮโซสาวเจ้าของบริษัท ยุ่งไม่แพ้กัน พอมีเวลาว่างก็ต้องไปสปาเสริมสวย

ในความทรงจำเดิม หวังฮ่าวหรานแทบไม่ได้ใช้เวลาร่วมกับพ่อแม่เลย

ด้วยความรู้สึกผิดที่ไม่มีเวลาให้ พ่อแม่จึงชดเชยด้วยการตามใจลูกแบบสุดลิ่มทิ่มประตู

ขอแค่ลูกอยากได้ พวกเขาจะหามาประเคนให้ทุกอย่าง

นี่แหละคือสาเหตุที่ในนิยายต้นฉบับ ตระกูลหวังต้องพังพินาศ

เริ่มจากลูกชายไปมีเรื่องกับพระเอก พ่อแม่ก็กระโดดลงมาร่วมวงช่วยลูกรังแกพระเอก สุดท้ายก็เลยโดนพระเอกกวาดล้างทั้งตระกูล ลามปามไปถึงญาติฝั่งแม่ด้วย

เพราะความรักลูกแบบผิดๆแท้ๆ

แต่จะว่าไป... นี่มันก็พล็อตมาตรฐานของตัวร้ายลูกเศรษฐีไม่ใช่เหรอ?

ลองจินตนาการดูสิ ถ้าลูกตัวร้ายไปรังแกพระเอก แล้วพ่อแม่ด่าว่า "ไอ้ลูกทรพี! ทำชั่วแบบนี้ได้ยังไง หยุดเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นตัดพ่อตัดลูก!"

ถ้าเป็นแบบนั้น... แล้วนิยายมันจะดำเนินเรื่องต่อไปยังไง?

*****