บทที่ 6 สถานการณ์ยืดเยื้อ

[ติ๊ง! ลูกน้องถูกทำร้าย โฮสต์เลือกใช้วิธีฟ้องครู ซึ่งเปลี่ยนแปลงทิศทางของเนื้อเรื่องเดิมเล็กน้อย ได้รับแต้มวายร้าย 200 แต้ม]

[ติ๊ง! ขณะนี้โฮสต์มีแต้มวายร้ายเกิน 500 แต้ม ระบบร้านค้าเปิดใช้งานอัตโนมัติ]

ทันทีที่ซ่งเจินอวี่ก้าวพ้นประตูห้องเรียน หวังฮ่าวหรานก็ได้รับข้อความแจ้งเตือนจากระบบ

เรื่องนี้อยู่ในความคาดหมายของเขาอยู่แล้ว

ลูกน้องโดนกระทืบ แต่เขาดันสั่งให้ไปฟ้องครู...

นี่มันฉีกตำราตัวร้ายไปไกลโข ถ้าเนื้อเรื่องไม่เปลี่ยนสิแปลก

แต้มวายร้าย 200 แต้ม... หวานหมู!

ในห้วงความคิดของเขา นอกจากหน้าต่างสถานะเดิมแล้ว ยังมีหน้าต่างอินเทอร์เฟซร้านค้าเพิ่มขึ้นมาอีกอัน

แต่ทว่า... ในร้านค้ากลับไม่มีสินค้าโชว์แม้แต่ชิ้นเดียว มีแค่ปุ่ม 'สุ่มรางวัล' เด่นหราอยู่ปุ่มเดียว

"เฮ้ย... ตอนนี้ฉันมี 600 แต้ม แลกอะไรได้บ้าง? โชว์ของมาให้หมด!" หวังฮ่าวหรานสั่งระบบ

[ตอบโฮสต์ แต้มวายร้าย 600 แต้ม ยังไม่สามารถแลกไอเทมใดๆได้ สินค้าที่ถูกที่สุดในร้านค้าต้องใช้ 1,000 แต้ม ขอแนะนำให้โฮสต์เลือกการสุ่มรางวัล ซึ่งใช้เพียง 500 แต้มต่อครั้ง โฮสต์มีโอกาสได้รับรางวัลระดับซูเปอร์พรีเมียม แต่ก็มีความเสี่ยงที่จะ 'เกลือ' เช่นกัน]

"ต้องเก็บอีกตั้ง 400 แต้มถึงจะแลกของได้ แถมไม่รู้ว่าจะได้ของที่อยากได้หรือเปล่า... งั้นสุ่มมันเลยละกัน วัดดวง!" หวังฮ่าวหรานตัดสินใจเสี่ยงโชค

วงล้อเสี่ยงโชคปรากฏขึ้นบนหน้าจออินเทอร์เฟซ มันหมุนติ้วๆอย่างรวดเร็ว ก่อนจะค่อยๆชะลอลงและหยุดนิ่ง

[ติ๊ง! ยินดีด้วย! โฮสต์ดวงดีสุดๆ สุ่มได้ "เนตรดอกท้อ" มูลค่า 1,500 แต้มวายร้าย! ต้องการติดตั้งทันทีหรือไม่?]

ฟังแค่ชื่อก็รู้แล้วว่าคืออะไร

ผู้ชายที่มีดวงตาดอกท้อ มักจะมีเสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้ามอย่างรุนแรง

ของดีนี่หว่า!

หวังฮ่าวหรานเลือกกด 'ใช้งานทันที' โดยไม่ลังเล

หลังจากใช้งาน เขาหยิบมือถือขึ้นมาส่องกระจกดูดวงตาตัวเอง

แปลกแฮะ... ดูไม่ออกเลยว่าเปลี่ยนไปตรงไหน

แต่พอกลับไปเช็คค่าสถานะ ค่าเสน่ห์ของเขากระโดดจาก 198 พุ่งพรวดไปเป็น 268!

ไอ้ 70 แต้มที่เพิ่มมานี่ คงเป็นอานิสงส์จากเนตรดอกท้อนี่แหละ

"ต้องลองของหน่อยว่ามันต่างจากเดิมยังไง"

คิดได้ดังนั้น หวังฮ่าวหรานก็หาข้ออ้างเรื่องโจทย์เลขที่ยังคุยกันไม่จบ ลุกไปขอย้ายที่นั่งกับเพื่อนร่วมโต๊ะของสวี่มู่เหยียน

พอนั่งลงและเริ่มถกโจทย์คณิตกันต่อ

หวังฮ่าวหรานรู้สึกได้ชัดเจนว่าสวี่มู่เหยียนมองหน้าเขาบ่อยขึ้นผิดปกติ แถมเวลาสบตากัน เธอก็มักจะจ้องค้างอยู่นานสองนาน

"หน้าฉันมีอะไรติดอยู่เหรอ?" หวังฮ่าวหรานแกล้งถาม

"เปล่า... แค่รู้สึกว่า... ตาของนายสวยจังเลย" สวี่มู่เหยียนเผลอหลุดปากชมออกมา

พอรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป หน้าเธอก็แดงก่ำ รีบหลบสายตาทันที

ท่าทางเขินอายของสาวน้อยวัยใสแบบนี้... บอกเลยว่าดาเมจแรงมาก!

[ติ๊ง! ค่าความประทับใจของสวี่มู่เหยียนที่มีต่อโฮสต์ +10... ค่าความประทับใจปัจจุบันคือ 20 (เป็นมิตร)]

[ติ๊ง! ออร่าตัวเอกของฉู่ไป๋ -10... ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +10]

"ดูท่าเนตรดอกท้อนี่จะใช้งานได้จริงแฮะ แจ่มจริงๆ"

หวังฮ่าวหรานเหลือบดูหน้าต่างสถานะที่อัปเดตล่าสุด

【โฮสต์: หวังฮ่าวหราน】

【พลังต่อสู้: 89】

【เสน่ห์: 268】

【ออร่าตัวร้าย: 129】

【แต้มวายร้าย: 100】

【สกิล: ไม่มี】

หลังจากหมดคาบเรียนแรก พวกฉู่ไป๋ทั้งสี่คนก็ยังไม่กลับมา

หวังฮ่าวหรานเลยเดินไปด้อมๆมองๆแถวห้องปกครองเพื่อดูสถานการณ์

ยังไม่ทันถึงหน้าห้องดี ก็ได้ยินเสียงคนเถียงกันลั่นออกมาข้างนอก

ชัดเจนว่ายังตกลงกันไม่ได้ สถานการณ์กำลังตึงเครียดได้ที่

หวังฮ่าวหรานทำเนียนเดินไปยืนดูหน้าประตูห้องอย่างเปิดเผย

รองผู้อำนวยการฝ่ายปกครองเห็นมีนักเรียนมายืนมุง กำลังจะอ้าปากไล่ แต่พอเห็นว่าเป็นหวังฮ่าวหรานก็กลืนคำด่าลงคอไปทันที

นี่แหละอภิสิทธิ์ของตัวร้าย... ในโรงเรียนนี้ นอกจากพวกก๊วนพระเอกแล้ว ใครๆก็ต้องเกรงใจเขา

ก็แหม... ทั้งฐานะทางบ้าน ทั้งผลการเรียนระดับท็อป ใครจะกล้าหือ

สาเหตุที่เรื่องมันคาราคาซัง ตกลงกันไม่ได้สักที ก็เพราะแบบนี้...

ฝั่งฟ่านเจี้ยนยอมรับว่าไปดักทางฉู่ไป๋ก่อนเพราะเหม็นขี้หน้า เลยเกิดการตะลุมบอนกัน

ในมุมของครูซ่งและรองผู้อำนวยการเหยียนจ้าน มองว่าผิดทั้งคู่

ฟ่านเจี้ยนผิดที่เริ่มก่อน

ฉู่ไป๋ผิดที่ป้องกันตัวเกินเหตุ ซัดพวกนั้นหมอบแล้วยังไปตบหน้าซ้ำอีกหลายสิบทีจนหน้าเละเทะ

ผิดทั้งคู่...

แต่ทำไมไม่ลงโทษวินัยทั้งคู่แล้วจบๆไปล่ะ?

ก็เพราะฝั่งฟ่านเจี้ยนยื่นคำขาดว่าจะ "แจ้งความ"!

แน่นอนว่าเป็นคำสั่งของหวังฮ่าวหราน

ถึงฟ่านเจี้ยนจะเริ่มก่อน แต่ฉู่ไป๋เล่นงานหนักขนาดนี้ เข้าข่าย 'ป้องกันตัวเกินกว่าเหตุ' ชัดเจน

หลักฐานบนหน้าสามคนนั้นมัดตัวแน่นหนา แจ้งตำรวจได้สบาย

แต่โรงเรียนร้อยทั้งร้อย ไม่มีใครอยากให้เรื่องถึงโรงพักหรอก

ขืนตำรวจมา โรงเรียนเสียชื่อเสียงแย่

ดังนั้นรองผู้อำนวยการกับครูซ่งเลยพยายามไกล่เกลี่ยให้ยอมความกัน

ฝ่ายฟ่านเจี้ยนยอมถอยคนละครึ่งทาง โดยยื่นข้อเสนอว่า ขอตบหน้าฉู่ไป๋คืนคนละที แล้วจะยอมจบเรื่อง

แต่คิดเหรอว่าพระเอกจะยอม?

ไม่มีทาง! พระเอกเรื่องไหนมันก็หัวแข็งทั้งนั้นแหละ

ฉู่ไป๋ยืนกรานกระต่ายขาเดียว ยอมให้พวกฟ่านเจี้ยนแจ้งตำรวจดีกว่ายอมให้โดนตบ

โรงเรียนก็ไม่อยากให้แจ้งความ

มันก็เลย... อีรุงตุงนังอยู่อย่างนี้ไง

"ฉู่ไป๋! ครูพูดดีๆด้วยแล้วนะ เธอยังจะดื้อด้านอีกเหรอ? ถ้าเรื่องถึงตำรวจมันจะเป็นเรื่องใหญ่นะ เธอจะมีประวัติอาชญากรรมติดตัว แล้วโรงเรียนก็ต้องไล่เธอออกด้วย เข้าใจไหมว่ามันจะหมดอนาคต!"

รองผู้อำนวยการเหยียนจ้าน ชายวัยกลางคนหน้าตาดุร้าย เริ่มหมดความอดทน งัดไม้แข็งมาขู่

"รองผู้อำนวยการคะ! ทำแบบนั้นอนาคตเด็กจะดับวูบเลยนะคะ ทำเกินไปหรือเปล่า?" ซ่งเจินอวี่รีบแย้งทันที

หวังฮ่าวหรานที่ยืนสังเกตการณ์อยู่เงียบๆลอบประเมิน

ครูซ่งนี่บทจะโหดก็โหดจนน่ากลัว แต่บทจะใจดีก็ห่วงใยนักเรียนสุดๆ

จิตใจดีงามแบบนี้...

ดูยังไงก็เข้าข่ายนางเอกชัดๆ

"ครูซ่ง ผมให้โอกาสเขาแล้ว แต่เขาไม่รับเอง มันช่วยไม่ได้จริงๆ" เหยียนจ้านเสียงแข็ง

เขาเสียเวลาเกลี้ยกล่อมมาเกือบชั่วโมงแล้ว เด็กนี่มันไม่เห็นหัวผู้ใหญ่เลย

ตอนนี้เขาหมดความอดทนแล้ว และไม่คิดจะฟังคำทัดทานของซ่งเจินอวี่ด้วย

เธอเพิ่งมาเป็นครูได้แค่สองสามปี เส้นสายก็ไม่มี บารมีก็ไม่ถึง

เขาไม่จำเป็นต้องแคร์

อีกอย่าง เขาทำเพื่อรักษาผลประโยชน์ของโรงเรียน ต่อให้เบื้องบนรู้ ก็ต้องเห็นด้วยกับเขาแน่

"จะเขี่ยพระเอกทิ้งง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ?" หวังฮ่าวหรานไม่ค่อยอยากจะเชื่อ

ถ้าฉู่ไป๋โดนไล่ออก โอกาสที่จะได้ใกล้ชิดสวี่มู่เหยียนกับซ่งเจินอวี่ก็แทบเป็นศูนย์

เท่ากับปิดประตูตีแมว... พระเอกหมดโอกาสจีบสาว ออร่าตัวเอกร่วงกราว

ส่วนเขาก็รอกินรวบ... ออร่าตัวร้ายพุ่งกระฉูด

ฉู่ไป๋จะจบเห่แค่นี้จริงดิ?

แต่แล้วสายตาของหวังฮ่าวหรานก็เหลือบไปเห็นชายชราผมขาวท่าทางภูมิฐานกำลังเดินตรงมาที่ห้องปกครอง

หวังฮ่าวหรานจำได้แม่น...

นั่นคือ "ผู้อำนวยการโรงเรียน"

"ผู้อำนวยการมาทำอะไรแถวนี้?" หวังฮ่าวหรานขมวดคิ้ว

ปกติผู้อำนวยการแทบไม่เคยโผล่หน้ามาให้เห็น งานบริหารส่วนใหญ่ก็โยนให้รองผู้อำนวยการจัดการหมด นักเรียนบางคนยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหน้าตาแกเป็นยังไง

จู่ๆโผล่มาในจังหวะนรกแตกแบบนี้...

หวังฮ่าวหรานเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี

กลิ่นทะแม่งๆลอยมาแต่ไกล...

*****