บทที่ 3 พระเอกกับพลังตาทิพย์

"ขอโทษซะ"

หวังฮ่าวหรานเอ่ยออกมาสองคำสั้นๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด

"ได้ยินไหม รีบขอโทษเซ่!" ฟ่านเจี้ยนถึงจะไม่เข้าใจว่าทำไมลูกพี่ต้องให้สวี่มู่เหยียนขอโทษ แต่ด้วยสัญชาตญาณลูกสมุนที่ดี เขาจึงรีบทำท่าขึงขังตะคอกใส่หญิงสาวทันที

ผัวะ!

ยังพูดไม่ทันจบประโยคดี ฟ่านเจี้ยนก็โดนตบกบาลเข้าให้หนึ่งฉาด

"ลูกพี่! ตบผมทำไมเนี่ย?" เขาหันมาทำหน้าเลิ่กลั่ก งงเป็นไก่ตาแตก

"ฉันหมายถึง... ให้แกนั่นแหละขอโทษสวี่มู่เหยียน แล้วก็ห้ามเรียกเธอว่าอาซ้ออีก เข้าใจไหม?" หวังฮ่าวหรานสั่งเสียงเข้ม

"หา?"

"หาอะไรของแก รีบขอโทษเดี๋ยวนี้"

"อ๋อ... ครับๆ" ฟ่านเจี้ยนรีบก้มหัวปะหลกๆให้สวี่มู่เหยียนอย่างว่านอนสอนง่าย

"ขอโทษครับคุณสวี่มู่เหยียน ผมผิดไปแล้ว ต่อไปผมจะไม่เรียกมั่วซั่วอีกแล้วครับ"

หวังฮ่าวหรานหันไปสบตากับสวี่มู่เหยียนที่ยังยืนอึ้งทำหน้าไม่ถูก

"ไอ้เรื่องที่เรียกอาซ้อเรียกอะไรเนี่ย พวกมันแค่คะนองปากแซวเล่นกันเอง ไม่เกี่ยวกับฉันหรอก ต่อไปฉันจะไม่ให้พวกมันเรียกเธอแบบนี้อีก ใครกล้าเรียก ฉันจะตบปากมันเอง

ส่วนเรื่องข่าวลือที่ว่าฉันชอบเธอ จะต้องจีบเธอมาเป็นแฟนให้ได้ อันนี้ฉันขอแก้ข่าวนะ มันไม่จริงเลยสักนิด

ตอนนี้เราอยู่ ม.6 กันแล้ว เรื่องเรียนสำคัญที่สุด เรื่องรักๆใคร่ๆฉันยังไม่มีความคิดในหัวเลย เธออย่าคิดมากไปล่ะ

เอาเป็นว่า... ตามนี้นะ"

พูดจบ หวังฮ่าวหรานก็เดินลิ่วเข้าห้องเรียนไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้สวี่มู่เหยียนยืนตะลึงงันอยู่ตรงนั้น

[ติ๊ง! เปลี่ยนแปลงทัศนคติของหนึ่งในนางเอก 'สวี่มู่เหยียน' ที่มีต่อโฮสต์ สำเร็จ! ค่าความประทับใจเพิ่มขึ้น 20 แต้ม... ค่าความประทับใจรวมปัจจุบันคือ 10 (คนรู้จักทั่วไป)]

[ติ๊ง! โฮสต์ส่งผลกระทบต่อทิศทางของเนื้อเรื่องเดิม ได้รับแต้มวายร้าย 200 แต้ม]

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวทันทีที่หวังฮ่าวหรานก้าวเท้าถึงหน้าประตูห้องเรียน

เขาไม่ได้แปลกใจกับผลลัพธ์นี้เท่าไหร่นัก

สาเหตุหลักที่สวี่มู่เหยียนเคยรู้สึกรังเกียจเขา ก็มาจากพวกข่าวซุบซิบและไอ้พวกลูกน้องตัวดีที่คอยตะโกนเรียก 'อาซ้อ' ไม่หยุดหย่อน

ลองคิดดูสิ เด็กสาวใสซื่อที่ไม่เคยมีแฟน หน้าบางขนาดนั้น แถมยังเป็นเด็กเรียนจ๋า ย่อมต้องรู้สึกอึดอัดรำคาญใจเป็นธรรมดา

ตัวหวังฮ่าวหรานเองก็ยังไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายอะไรกับเธอโดยตรง

พอเขาเคลียร์ทุกอย่างให้ชัดเจน แถมยังสั่งห้ามลูกน้องไม่ให้ลามปาม

ความรู้สึกรังเกียจในใจของสวี่มู่เหยียนย่อมคลายลงไปเอง

ค่าความประทับใจ 10 แต้ม ระบบประเมินว่าเป็น "คนรู้จักทั่วไป" ก็ถือว่าอยู่ในระดับเพื่อนร่วมชั้นปกติ

เท่ากับว่าตอนนี้สถานะของเขากับสวี่มู่เหยียน กลับมายืนอยู่ที่จุดเริ่มต้นเดียวกับพระเอกแล้ว

แถมยังได้แต้มวายร้ายมาเป็นของแถมอีกต่างหาก

หวังฮ่าวหรานเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาเช็คอีกครั้ง

【โฮสต์: หวังฮ่าวหราน】

【พลังต่อสู้: 89】

【เสน่ห์: 198】

【ออร่าตัวร้าย: 99】

【แต้มวายร้าย: 300】

【สกิล: ไม่มี】

"อืม... มี 300 แต้มแล้ว อีกแค่ 200 ก็จะเปิดร้านค้าได้แล้วสิ อยากรู้จริงๆ ว่าจะมีอะไรขายบ้าง ถ้ามีของเพิ่มพลังต่อสู้ก็คงดี" หวังฮ่าวหรานคิดอย่างมีความหวัง

ดูจากวีรกรรมที่พระเอกรุมกินโต๊ะสามต่อหนึ่งจนชนะขาดลอย ค่าพลังต่อสู้ของมันต้องเกินค่าเฉลี่ย 100 ไปไกลโขแน่นอน

ยิ่งเรื่องดำเนินไปเรื่อยๆ พระเอกก็ยิ่งเก่งขึ้น

ขืนเขายังมีพลังแค่ 89 แบบนี้ ถ้าต้องปะทะกันตรงๆ มีหวังเละเป็นโจ๊ก

ในขณะที่กำลังครุ่นคิด เขาก็สัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาจากในห้องเรียน

สายตานั้นแฝงไปด้วยความเคียดแค้น

เจ้าของสายตานั้นไม่ใช่ใครอื่น... "ฉู่ไป๋" เด็กบ๊วยหลังห้องผู้เป็นพระเอกของเรื่องนั่นเอง

แค่ชื่อแซ่ก็รู้แล้วว่าไม่ธรรมดา ออร่าตัวเอกจับวิบวับแน่นอน

ทำไมน่ะเหรอ?

ก็เพราะในยุทธจักรนิยายออนไลน์ มี 4 ตระกูลมหาอำนาจแห่งวงการพระเอก ได้แก่ เย่, หลิน, เซียว และ... ฉู่!

นี่มันนามสกุลอันดับสี่ชัดๆ!

ส่วนสาเหตุที่ฉู่ไป๋มองเขาด้วยสายตาอาฆาตแค้น หวังฮ่าวหรานเดาได้ไม่ยาก

เมื่อวานตอนเย็น ฟ่านเจี้ยน ฟ่านถง และฉินโซ่วเซิง ไปดักรอฉู่ไป๋

ฉู่ไป๋คงคิดว่าเขาเป็นคนสั่งการอยู่เบื้องหลัง

แต่ความจริงคือไอ้สามตัวนั้นมันทำกันเองโดยพลการ

ถึงอย่างนั้น หวังฮ่าวหรานก็ไม่คิดจะไปแก้ตัวอะไร

ไม่มีความจำเป็น...

ในเมื่อเขาคือตัวร้าย ยังไงชาตินี้ก็ต้องเป็นศัตรูกับพระเอกวันยังค่ำ

"ระบบ ตรวจสอบค่าสถานะของฉู่ไป๋ให้หน่อย" หวังฮ่าวหรานออกคำสั่งในใจ

[การตรวจสอบต้องใช้แต้มวายร้าย 100 แต้ม ยืนยันหรือไม่?]

"ยืนยัน!"

ถึงแม้หวังฮ่าวหรานจะพอรู้เนื้อเรื่องเดิมจากระบบมาบ้าง แต่มันก็เป็นข้อมูลกว้างๆที่ไม่ชัดเจน

ประมาณว่า... 'ตัวร้ายอย่างแกจบไม่สวยนะ ญาติพี่น้องแกก็ซวยไปด้วยนะ ส่วนพระเอกก็แฮปปี้เอนดิ้งสุดๆ' อะไรเทือกนั้น

ยอมจ่ายแต้มแลกข้อมูลเจาะลึกดีกว่า

สิ้นคำสั่ง หน้าต่างสถานะของฉู่ไป๋ก็เด้งขึ้นมา

【ตัวเอก: ฉู่ไป๋】

【พลังต่อสู้: 155】

【เสน่ห์: 100】

【ออร่าตัวเอก: 357】

【สกิลที่มี: ตาทิพย์】

"อ้อ... ที่แท้ก็พระเอกสายพลังพิเศษ 'ตาทิพย์' นี่เอง"

ตอนแรกหวังฮ่าวหรานยังเสียดายแต้มอยู่หน่อยๆ แต่พอเห็นข้อมูลนี้ เขาก็รู้ทันทีว่าคุ้มค่ามาก

รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง

เมื่อรู้ว่า 'สูตรโกง' ของฉู่ไป๋คืออะไร การรับมือก็ง่ายขึ้นเยอะ

ค่าเสน่ห์แค่ 100... ก็แค่หน้าตาบ้านๆ ระดับมาตรฐานชายจีน

แต่ในนิยายต้นฉบับ หมอนี่ดันฟาดสาวสวยจนเรียบ

มันช่างไร้เหตุผลสิ้นดี!

ทีเขา... หล่อวัวตายควายล้ม ค่าเสน่ห์ปาเข้าไป 198 แต่กลับไม่มีแฟนสักคน

โลกนี้มันช่างอยุติธรรม!

ส่วนค่าพลังต่อสู้ 155 ก็ถือว่าสูงทีเดียว มากกว่าคนปกติถึงครึ่งเท่าตัว

มิน่าล่ะ ในนิยายถึงได้มีฉาก 'วีรบุรุษช่วยสาวงาม' ให้ฉู่ไป๋โชว์เทพบ่อยๆ จนสาวๆหลงเสน่ห์

แต่ขอทีเถอะ... หวังฮ่าวหรานอยากจะตะโกนถามนักเขียนเหลือเกิน

สังคมสมัยนี้มันสงบสุขจะตาย ไปหาพวกนักเลงอันธพาลมาจากไหนเยอะแยะให้พระเอกกระทืบโชว์สาว?

แถมช่วยเสร็จ สาวเจ้าก็ดันตกหลุมรักทันทีอีก

ตลกเสียจริง...

ยุคทุนนิยมแบบนี้ ความหล่อกับความรวยสิคือของจริง!

ไอ้หน้าจืดที่แค่ต่อยตีเก่ง ช่วยชีวิตไว้ครั้งเดียว จะทำให้สาวรักสาวหลงได้ยังไง?

แล้วเขาล่ะ... ทายาทเศรษฐีรูปหล่อพ่อรวย ทำไมนางเอกถึงรังเกียจ?

มันใช้อะไรคิดเนี่ย?!

"ระบบ ถ้าฉันจ้างมือปืนไปเก็บไอ้ฉู่ไป๋เลย โอกาสสำเร็จกี่เปอร์เซ็นต์?" หวังฮ่าวหรานเริ่มคิดการใหญ่

[เนื่องจากเป้าหมายมีค่าออร่าตัวเอกสูงมาก เมื่อเทียบกับออร่าตัวร้ายของโฮสต์ในปัจจุบัน... โอกาสสำเร็จเข้าใกล้ศูนย์]

'กะแล้วเชียว' หวังฮ่าวหรานบ่นอุบ แต่ยังไม่ยอมแพ้

"เข้าใกล้ศูนย์ ก็แปลว่ายังมีโอกาสสำเร็จอยู่นิดนึงใช่ไหม? งั้นขอลองเสี่ยงดูหน่อยไม่ได้เหรอ?"

[ไม่แนะนำให้โฮสต์กระทำการดังกล่าว เนื่องจากออร่าตัวเอกจะคุ้มครองเป้าหมาย เมื่อพระเอกตกอยู่ในวิกฤตถึงชีวิต มักจะกระตุ้นให้เกิดเหตุการณ์ 'วาสนาปาฏิหาริย์' ทำให้ไม่เพียงแค่รอดตาย แต่ยังจะเก่งกล้าขึ้นกว่าเดิม ซึ่งจะเป็นผลเสียร้ายแรงต่อตัวโฮสต์เอง]

"สกิลพระเอกนี่มันโกงหน้าด้านๆเลยนี่หว่า" หวังฮ่าวหรานเซ็งจิต

[โฮสต์โปรดอย่าเพิ่งหมดหวัง ท่านสามารถใช้วิธีแย่งชิงวาสนาและครอบครองทั้งตัวและหัวใจของนางเอก เพื่อค่อยๆบั่นทอนออร่าตัวเอกลง พร้อมกับเพิ่มออร่าตัวร้ายให้ตัวเอง เมื่อถึงเวลานั้นค่อยลงมือก็ยังไม่สาย]

"สรุปคือต้องค่อยๆตอดแย่งของดีๆกับแย่งผู้หญิงของมันมาสินะ... เพื่อทำลายเกราะพระเอก(Plot Armor)ของมัน ถ้าไม่ทำแบบนี้ ฉันก็มีแต่ตายกับตาย"

หวังฮ่าวหรานกำหมัดแน่น แววตาฉายความมุ่งมั่นอันแรงกล้า

*****