บทที่ 2 นางเอกระดับดาวโรงเรียน

ความเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำเอาหวังฮ่าวหรานถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับแจ้งเตือนแบบนี้หลังจากได้รับ 'ระบบจอมวายร้ายขั้นเทพ'

ทันใดนั้น หน้าต่างสถานะโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเขา

เมื่อเปิดดูรายละเอียด...

【โฮสต์: หวังฮ่าวหราน】

【พลังต่อสู้: 89】

【เสน่ห์: 198】

(หมายเหตุ: ค่าเฉลี่ยของชายหนุ่มโตเต็มวัยปกติอยู่ที่ 100)

【ออร่าตัวร้าย: 99】

【แต้มวายร้าย: 100】

【สกิล: ไม่มี】

หน้าต่างนี้แสดงข้อมูลคุณสมบัติต่างๆของตัวหวังฮ่าวหรานอย่างชัดเจน

ด้วยความที่เกิดมาบนกองเงินกองทอง ไปไหนมาไหนมีรถรับส่งแทบไม่ต้องเดิน เรื่องออกกำลังกายยิ่งไม่ต้องพูดถึง ดังนั้นค่าพลังต่อสู้ที่ต่ำกว่าเกณฑ์จึงเป็นเรื่องปกติ

ส่วนค่าเสน่ห์ที่พุ่งทะลุเกือบสองเท่าของคนทั่วไป...

ข้อนี้ไม่ต้องสงสัยเลย

หล่อ รวย เรียนเก่ง

ในรั้วโรงเรียนแห่งนี้ เขาคือหนุ่มหล่อระดับท็อปที่สาวๆไม่รู้กี่คนแอบเพ้อฝันถึง

"ระบบ... ไอ้ 'ออร่าตัวร้าย' นี่มันหมายความว่าไง? แล้ว 99 นี่ถือว่ามากหรือน้อย?" หวังฮ่าวหรานใช้ความคิดสื่อสารกับระบบ

[ตอบโฮสต์ ออร่าตัวร้ายคือออร่าเฉพาะตัวของท่าน เปรียบได้กับ 'ออร่าตัวเอก' ที่ตัวเอกมี โดยปกติออร่าตัวเอกจะไม่มีทางต่ำกว่า 300... ส่วนค่า 99 ของโฮสต์นั้นถือว่าต่ำเตี้ยเรี่ยดิน มีความเสี่ยงสูงที่จะ 'ม่องเท่ง' ไวกว่ากำหนด]

"แม่มันเถอะ!" หวังฮ่าวหรานสบถในใจ ก่อนจะถามต่อ

"แล้วมีวิธีเพิ่มแต้มออร่าตัวร้ายบ้างไหม?"

[โฮสต์สามารถเพิ่มแต้มได้หลายวิธี อาทิเช่น กดหัวพระเอกให้จมดิน, แย่งชิงวาสนาของพระเอก หรือแม้แต่... แย่งชิงทั้งตัวและหัวใจของนางเอก!]

แย่งนางเอก?

อันนี้ฉันชอบ!

หวังฮ่าวหรานยิ้มกริ่ม รีบถามจี้จุดสำคัญ

"แล้วถ้าแต้มออร่าตัวร้ายของฉันเท่ากับพระเอก หรือมากกว่ามัน แปลว่าฉันจะไม่ต้องจบเห่แล้วใช่ไหม?"

[ความเข้าใจของโฮสต์ยังไม่ถูกต้องทั้งหมด หากแต้มของท่านเท่ากับพระเอก ท่านจะได้เป็น 'ลาสต์บอส' หรือตัวร้ายคนสุดท้าย ซึ่งจะยื้อชีวิตไปได้จนถึงตอนจบก่อนจะม่องเท่งอยู่ดี... ท่านต้องมีแต้ม 'เหนือกว่า' พระเอกเท่านั้น ถึงจะรอดตาย แต่ก็แค่รอดตายเท่านั้น]

"สรุปคือ จุดจบก็ยังบัดซบอยู่ดี แค่ไม่ถึงตายสินะ" หวังฮ่าวหรานเริ่มเครียด แต่แล้วก็ตัดสินใจเด็ดขาด ถามสวนกลับไปว่า

"งั้นฉันฆ่าพระเอกทิ้งเลยได้ไหม?"

[ยินดีด้วย! ในที่สุดโฮสต์ก็มีจิตวิญญาณของตัวร้ายสักที ยิ่งแต้มของท่านสูงกว่าพระเอกมากเท่าไหร่ โอกาสที่จะฆ่าพระเอกได้ก็ยิ่งมีสูงขึ้นเท่านั้น]

"ดูท่า... ชาตินี้ฉันคงต้องเป็นศัตรูคู่อาฆาตกับพระเอกอย่างเลี่ยงไม่ได้สินะ" หวังฮ่าวหรานเริ่มตระหนักรู้

"แล้ว 'แต้มวายร้าย' เอาไว้ทำอะไร?"

[แต้มวายร้ายใช้สำหรับสุ่มรางวัลและแลกของวิเศษใน 'ร้านค้าจอมวายร้าย' เพื่อช่วยให้โฮสต์ต่อกรกับพระเอกได้ นอกจากนี้ยังใช้ตรวจสอบค่าสถานะของพระเอก นางเอก และตัวละครสำคัญอื่นๆได้อีกด้วย]

"ร้านค้า? ร้านค้าอยู่ไหน เปิดให้ฉันดูหน่อย" หวังฮ่าวหรานเร่งเร้า

[ร้านค้าจอมวายร้ายยังไม่เปิดให้บริการ จะเปิดอัตโนมัติเมื่อโฮสต์สะสมแต้มวายร้ายครบ 500 แต้ม]

"แล้วจะหาแต้มวายร้ายได้จากไหน?"

[การเปลี่ยนเส้นเรื่องเดิม การกดดันพระเอก หรือการกระทำใดๆที่ส่งผลดีต่อตัวโฮสต์ ล้วนมีโอกาสได้รับแต้มวายร้ายทั้งสิ้น]

เมื่อระบบอธิบายจบ หวังฮ่าวหรานก็เริ่มเข้าใจกลไกคร่าวๆ และในหัวสมองของเขาก็เริ่มวางแผนรับมือพระเอกทันที

"โทรตามไอ้สองคนนั้นมาที่โรงเรียนเดี๋ยวนี้" หวังฮ่าวหรานหันไปสั่งฟ่านเจี้ยน

"หา..." ฟ่านเจี้ยนทำหน้างง

"หาอะไรของแก บอกให้ทำก็ทำ ไม่ต้องถามมาก!" หวังฮ่าวหรานสวนกลับ ตัดบทลูกน้องที่กำลังจะพล่ามเรื่องไร้สาระ

"ครับๆ ได้ครับลูกพี่" ฟ่านเจี้ยนรีบควักมือถือออกมาโทรตามคำสั่ง

หลังจากวางสาย ฟ่านเจี้ยนก็รายงานว่าฟ่านถงและฉินโซ่วเซิงกำลังเดินทางมาที่โรงเรียนแล้ว

หวังฮ่าวหรานพยักหน้ารับรู้

ทั้งสองเดินผ่านเส้นทางในโรงเรียน มุ่งหน้าไปยังห้องเรียน

"อ้าว นั่นอาซ้อนี่นา! อรุณสวัสดิ์ครับอาซ้อ!"

จู่ๆฟ่านเจี้ยนก็ตะโกนโหวกเหวกทักทายไปทางด้านข้าง

หวังฮ่าวหรานมองตามสายตาของลูกน้องไป ก็พบกับเด็กสาวคนหนึ่ง

เธอมีรูปร่างสูงโปร่ง ผมยาวสลวยดกดำเงางาม ผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะ ใบหน้ารูปไข่ประกอบด้วยเครื่องหน้าจิ้มลิ้มที่จัดวางอย่างลงตัวตามสัดส่วนทองคำ

แม้จะสวมเพียงชุดนักเรียนธรรมดาๆ ก็ไม่อาจปิดกั้นออร่าความสดใสและงดงามของเธอได้

ผู้หญิงแบบนี้ ต่อให้ยืนปะปนอยู่ในฝูงชน ก็ยังโดดเด่นสะดุดตาได้ในทันที

เธอชื่อ "สวี่มู่เหยียน"

เป็นหัวหน้าห้องของห้องหวังฮ่าวหราน และเป็น 'ดาวโรงเรียน' ที่ทุกคนยอมรับ

และแน่นอน... เธอคือนางเอก หรือพูดให้ถูกคือ ‘หนึ่งในนางเอก’

เพราะตามสไตล์นิยายฮาเร็มแบบนี้ พระเอกจะมีนางเอกแค่คนเดียวได้ยังไง

สวี่มู่เหยียนทั้งเรียนเก่ง ทั้งสวยสง่า ดูยังไงก็เหมาะสมกับหวังฮ่าวหรานราวกับกิ่งทองใบหยก

ในโรงเรียนนี้ ไม่มีผู้ชายคนไหนจะเพียบพร้อมไปกว่าหวังฮ่าวหรานอีกแล้ว

ถ้าเป็นโลกแห่งความเป็นจริง สวี่มู่เหยียนคงไม่มีทางปฏิเสธเขาแน่

แต่ไอ้นักเขียนเฮงซวยดันวางพล็อตบังคับไว้ว่า สวี่มู่เหยียนต้องไม่มีใจให้หวังฮ่าวหราน แถมยังรู้สึกรังเกียจเขานิดๆด้วยซ้ำ

ในขณะที่หวังฮ่าวหรานในนิยายกลับรักปักใจเพียงนางคนเดียว ยอมทำตัวเป็น 'สุนัขเลีย' คอยตามตื๊อเธอไม่ห่าง

ทำไมถึงเรียกว่าสุนัขเลียน่ะหรือ?

ก็เพราะด้วยโปรไฟล์ระดับหวังฮ่าวหราน เขาสามารถกระดิกนิ้วเรียกสาวสวยมาควงได้เป็นโหล

แต่เขากลับเมินเฉยต่อผู้หญิงทุกคน และทุ่มเทความรักให้แค่สวี่มู่เหยียนคนเดียว

และเมื่อเนื้อเรื่องดำเนินไปถึงช่วงท้ายๆ สวี่มู่เหยียนที่เทใจให้พระเอกไปแล้ว ก็จะเชื่อฟังพระเอกทุกอย่าง

จนถึงขั้นยอมร่วมมือกับพระเอก โดยใช้ความรักที่หวังฮ่าวหรานมีให้เธอเป็นเครื่องมือในการหลอกล่อและฆ่าเขาให้ตาย!

ที่น่าเศร้าที่สุดคือ... ตอนใกล้ตาย หวังฮ่าวหรานก็ยังรักเธอสุดหัวใจ และไม่กล่าวโทษเธอเลยสักคำ!

ช่างเป็นชีวิตที่บัดซบสิ้นดี

"ไปลงนรกซะไอ้นักเขียนเฮงซวย ฉันไม่มีวันยอมให้จุดจบเน่าๆแบบนั้นเกิดขึ้นกับฉันแน่!" หวังฮ่าวหรานสบถด่าในใจ ก่อนจะตั้งสติเรียบเรียงความคิด

ตอนนี้เพิ่งจะเริ่มเรื่อง สวี่มู่เหยียนยังมองพระเอกเป็นแค่เพื่อนร่วมชั้นธรรมดา

ส่วนความรู้สึกที่มีต่อเขา ก็แค่รำคาญและต่อต้านนิดหน่อยเท่านั้น

และก็เป็นไปตามคาด...

พอได้ยินฟ่านเจี้ยนตะโกนเรียกตัวเองว่า "อาซ้อ" สวี่มู่เหยียนก็ทั้งโกรธทั้งอายจนใบหน้าขาวเริ่มแดงก่ำ

นักเรียนรอบข้างที่เดินผ่านไปมาต่างหันมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น

บางกลุ่มเริ่มจับกลุ่มซุบซิบ ไม่รู้ว่านินทาอะไรกันบ้าง

สวี่มู่เหยียนรู้ดีว่าพวกลูกน้องของหวังฮ่าวหรานชอบเรียกเธอว่า "อาซ้อ" กันในห้องเรียน

แค่นั้นเธอก็รำคาญจะแย่อยู่แล้ว

แต่นี่ดันมาตะโกนเรียกกลางโรงเรียนต่อหน้าธารกำนัล!

ถ้าเป็นคนในห้องยังพอรู้ว่าเธอกับหวังฮ่าวหรานไม่ได้เป็นอะไรกัน และรู้ว่านั่นเป็นแค่คำแซว

แต่เด็กห้องอื่นไม่รู้น่ะสิ!

ป่านนี้คงเอาไปนินทากันสนุกปากแล้ว

"ฟ่านเจี้ยน! นาย... นายอย่ามาพูดจาพล่อยๆนะ ฉันกับหวังฮ่าวหรานไม่ได้เป็นอะไรกัน อย่ามาเรียกฉันว่าอาซ้อ!" สวี่มู่เหยียนหน้าแดงจัด พยายามปฏิเสธเสียงแข็ง

"โธ่ ก็แค่เรื่องช้าหรือเร็วแค่นั้นแหละน่า ยังไงเธอก็ต้องเป็นของลูกพี่ฉันอยู่แล้ว รีบๆยอมลูกพี่ฉันไปเถอะ" ฟ่านเจี้ยนหัวเราะร่าอย่างไม่สะทกสะท้าน

"ฉันไม่ได้เป็นของลูกพี่นาย! เลิกพูดเหลวไหลสักที ต่อไปห้ามเรียกฉันว่าอาซ้ออีก!" สวี่มู่เหยียนกระทืบเท้าด้วยความขุ่นเคืองใจ

"ซ้อครับ ซ้อใหญ่ หวัดดีครับอาซ้อ..."

ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ฟ่านเจี้ยนยิ่งตะโกนเรียกเสียงดังกว่าเดิม ยิ่งเรียกคนก็ยิ่งหันมามุงดู

จนสวี่มู่เหยียนอายจนลามไปถึงใบหู

"หุบปาก"

เสียงเรียบๆของหวังฮ่าวหรานดังแทรกขึ้น

ฟ่านเจี้ยนหุบปากเงียบกริบทันที

จากนั้น หวังฮ่าวหรานก็ก้าวเท้าเข้าไปหาสวี่มู่เหยียน จนหยุดยืนอยู่ห่างจากเธอเพียงหนึ่งเมตร

เขาจะทำอะไร?

จะเข้ามากอดฉันต่อหน้าคนอื่นเหรอ? หรือแย่กว่านั้น... จะเข้ามาจูบ?!

สวี่มู่เหยียนสังหรณ์ใจไม่ดี เธอก้าวถอยหลังเตรียมจะหนีไปจากตรงนี้

แต่ฟ่านเจี้ยนกลับขยับตัวเข้ามาขวางทางหนีของเธอไว้

สวี่มู่เหยียนกัดฟันแน่น ตัดสินใจแล้วว่า... ถ้าเขาทำอะไรล่วงเกิน เธอจะสู้ตาย!

*****