บทที่ 44 ภายในหุบเขา

บทที่ 44 ภายในหุบเขา

ในเมื่อเบื้องหน้าไร้ทางหนี แววตาของอี้หมิงพลันเย็นเยียบ เขาไม่ลังเลอีกต่อไป

เขาสะบัดร่างพุ่งทะยานมุ่งหน้ากลับเข้าไปในหุบเขาหมอกพิษทันที

"ในเมื่อพวกเจ้าไม่ให้ข้าไป งั้นข้าก็จะขอร่วมชิงวาสนาในวิกฤตครั้งนี้ด้วยคนเถอะ"

"จะได้พิสูจน์ดูด้วยว่ารัศมีตัวเอกของข้าน่ะมันของจริงรึเปล่า"

อี้หมิงกัดฟันกรอด เขาอยู่ใกล้หุบเขาที่สุดจึงพุ่งตัวไปไม่หยุด ในระหว่างที่เคลื่อนที่เขายังหยิบโอสถถอนพิษออกมาจากถุงวิเศษและกรอกเข้าปากไปหนึ่งเม็ด

แม้จะเป็นเพียงระดับหวางขั้นกลาง แต่ก็น่าจะพอต้านทานได้บ้างล่ะนะ

"ตามเขาไป!"

"ฆ่ามันซะ!"

ไม่รู้ว่าอี้หมิงไปมีหนี้แค้นอะไรกับคนพวกนั้นนักหนา ท่ามกลางผู้ฝึกตนที่พยายามขวางทางเขาก่อนหน้านี้

มีหลายคนดูเหมือนอยากจะให้อี้หมิงตายตกไปในทันทีเสียให้ได้

หรือว่าพวกเขาจะอิจฉาที่อี้หมิงหน้าตาดีกันนะ?

...

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่เขตหมอกพิษ เบื้องหน้าก็เต็มไปด้วยรัศมีรุ้งที่หนาแน่นและหมุนวนไปมา

มันดูสวยงามตระการตา ทว่ากลิ่นของมันกลับรุนแรงจนแทบจะเอาชีวิตได้ในพริบตา

ทว่าสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือหมอกพิษในหุบเขานี้หนาแน่นยิ่งนัก แม้จะไม่ถึงขั้นมองไม่เห็นฝ่ามือตนเอง

แต่ในระยะสายตา กลับมองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ห่างออกไปเกินสามจั้งเลย

เขารีบพุ่งไปข้างหน้าไม่ถึงสิบจั้ง อี้หมิงก็รีบหยุดฝีเท้าและกลิ้งตัวหลบไปด้านข้างหลายตลบ

เขาหลีกทางจากเส้นทางหลักของหุบเขา และมุดหายเข้าไปในป่ารกชัฏทันที

เขาพุ่งตัวเพียงครั้งเดียวก็ไปหมอบนิ่งอยู่บนยอดไม้ อี้หมิงเงียบกริบพลางสะกดกลิ่นอายพลังจนมิด

เขางัดเอาทั้ง 《วิชาสะกดกลิ่นอาย》 《เคล็ดเต่าจำศีล》 《วิชาเงาพรางร่าง》 《วิชาแสร้งตาย》 《วิชานิทราหายใจ》...

บรรดาวิชาระดับสีขาวและสีเขียวที่อี้หมิงฝึกจนถึงขั้นสมบูรณ์ ถูกนำมาใช้งานร่วมกันจนถึงขีดสุด

ทั้งลมหายใจ กลิ่นอายพลัง การเต้นของหัวใจ อุณหภูมิร่างกาย หรือแม้แต่กลิ่นตัว ล้วนถูกเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียน

ในตอนนี้เขาเปรียบเสมือนก้อนหินก้อนหนึ่งที่เลือนหายไปจากการรับรู้ของผู้ฝึกตนคนอื่นๆ

วิชาเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่เขาได้มาจากโลกเกม และถูกฝึกฝนจนถึงระดับสูงสุดผ่านการใช้งานบ่อยครั้ง

แม้ระดับจะไม่สูงและแต่ละวิชาต่างก็มีจุดบกพร่อง และแทบไร้ผลเมื่ออยู่ต่อหน้ายอดฝีมือที่เก่งกาจจริงๆ

ทว่าเมื่อนำมาใช้งานร่วมกันแบบครบวงจรเช่นนี้ อานุภาพของมันก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าวิชาระดับสีน้ำเงินเลยสักนิด

อย่างน้อยหลังจากที่เขาพรางตัวได้ไม่นาน ก็มีเสียงลมพัดผ่านชายเสื้อดัง "ฟึ่บฟั่บ" ผ่านไปใกล้ๆเขาหลายสาย

ทว่าไม่มีใครสังเกตเห็นการคงอยู่ของเขาเลยแม้แต่คนเดียว

รอจนบรรดาเงาร่างที่หนาตาพุ่งเข้าไปข้างในหมดแล้ว อี้หมิงถึงได้ค่อยๆกระโดดลงจากยอดไม้เงียบๆ

สายตาของเขาแน่วแน่ สองเท้าสะกิดพื้นเบาๆเคลื่อนร่างแนบไปตามต้นไม้และรอยเท้าของคนก่อนหน้าอย่างช้าๆ

ทำไมเขาถึงไม่หนีออกไปข้างนอกน่ะรึ?

เพราะผู้ฝึกตนคนอื่นไม่ใช่พวกฉายเดี่ยวเหมือนเขา ตามกฎของการสำรวจดินแดนลึกลับทั่วไป

ภายนอกหุบเขาในตอนนี้ย่อมต้องมียอดฝีมือคอยคุมเชิงและเฝ้าทางออกไว้อยู่แน่นอน

หากอี้หมิงกล้าโผล่หัวออกไป ย่อมกลายเป็นเป้าให้นิ่งให้รุมยำทันที

ดังนั้นต่อให้เขาอยากจะออกไป ก็ต้องรอจนกว่าจะมีผู้ฝึกตนแห่กันมามากกว่านี้จนล้อมหุบเขาไว้หนาแน่น

แล้วเขาถึงค่อยหาทางออกไปจากอีกฝั่งหนึ่งของหุบเขาแทน

"ซวยชะมัด ข้าเพิ่งเดินเข้ามาได้แค่สิบกว่าหลี่เองนะเนี่ย นี่มันแค่ชายขอบเทือกเขาหงหมั่งไม่ใช่เหรอ?"

"ไหนว่าที่นี่ปลอดภัยที่สุดไง? ไหนว่าแม้แต่สัตว์อสูรระดับหวางยังหาไม่เจอไงวะ?"

อี้หมิงรีบจำแลงโฉมกลับไปเป็นร่าง 'จางต้าเชียน' อีกครั้งอย่างรวดเร็ว

พลางเคลื่อนที่มุ่งหน้าเข้าสู่ส่วนลึกของหุบเขาอย่างระมัดระวังและรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

"เช็ดเข้!"

อี้หมิงเตรียมจะพุ่งเข้าหาต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ทว่าหางตากลับชำเลืองเห็นงูยักษ์ขนาดเท่าต้นขาขดตัวอยู่บนยอดไม้

ดวงตาสีดำสนิทคู่หนึ่งจ้องมองเขาเขม็งอย่างไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ

เขาสะดุดฝีเท้าเล็กน้อย พลิกตัวหลบไปอีกด้าน ลดความเร็วลงและจ้องมองงูยักษ์อย่างระมัดระวัง

พร้อมที่จะเรียกกระบี่บินออกมาสู้ได้ทุกวินาที

ทว่างูยักษ์กลับไม่ได้สนใจอี้หมิงเลย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมันตรวจไม่พบกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตจากตัวเขาหรือเปล่า

สรุปคือจนกระทั่งอี้หมิงพ้นระยะการโจมตีของมัน และหมอกพิษหนาทึบปิดกั้นสายตาของทั้งคู่

งูยักษ์ตัวนั้นก็ไม่ได้เปิดฉากจู่โจมอี้หมิงเลยสักนิด

"ฟู่ว..." อี้หมิงลอบถอนหายใจยาว งูยักษ์เมื่อกี้นี้ก็นับเป็นสัตว์อสูรระดับหวางขั้นกลางตัวหนึ่งเลยนะนั่น

"กร้วม! กร้วม!"

เดินไปได้ไม่ไกล ก็มีเสียงเคี้ยวอะไรบางอย่างดังแว่วมา อี้หมิงใจเต้นผิดจังหวะ เขาสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่าง

เขาจึงค่อยๆเบี่ยงทิศทางหนีไปทางขวา เพื่อเลี่ยงจุดที่เกิดเสียงนั้น

ทว่าในตอนที่เดินผ่าน เขากลับเห็นฝูงแมลงปีกแข็งขนาดเท่าหัวแม่มือนับไม่ถ้วนกำลังบินว่อนอยู่แถวนั้น

"จิ๊ๆไม่รู้ว่ามีคนตายกลายเป็นอาหารพวกมันไปกี่ศพแล้วนะเนี่ย" อี้หมิงละสายตาและมุ่งหน้าต่อไปด้วยความระมัดระวังที่มากขึ้น

"คนพวกนี้มุทะลุกันเกินไปแล้ว ในสถานที่แบบนี้ยังกล้าพุ่งทะยานกันแบบไม่คิดชีวิตอีก ไม่กลัวตายกันรึไง?"

อี้หมิงเดินทางมาพักใหญ่แต่ก็ยังไม่พบกลุ่มคนนำทางกลุ่มใหญ่ที่พุ่งนำหน้าไปก่อนหน้าเลย ซึ่งทำเอาเขาค่อนข้างประหลาดใจ

ทว่าเขาหารู้ไม่ว่า เป็นเพราะเขามีข้อมูลจากหินสื่อสารของหออวี้คงคอยเตือนใจอยู่ เขาจึงระแวดระวังและก้าวเท้าช้าลง

ผิดกับผู้ฝึกตนคนอื่นที่นึกว่าหมอกพิษนี่เกิดจากอาเพศแผ่นดินไหวจนหมอกใต้ดินพุ่งออกมา และคงไม่มีอันตรายอะไรมากนัก

ทว่าในสภาพแวดล้อมที่หมอกพิษใต้ดินถูกกักเก็บไว้นับหมื่นปี ย่อมต้องมีพืชวิญญาณระดับล้ำเลิศซ่อนอยู่แน่นอน

โบราณว่ามือไวได้มือช้าเสีย ใครถึงก่อนได้ก่อน พวกเขาจึงต้องรีบเร่งเดินทางสุดชีวิต

ส่วนเรื่องสัตว์อสูรเฝ้าสมบัติน่ะเหรอ?

ใครจะรู้ว่ามีจริงไหม ถ้ามีก็ค่อยรุมจัดการพร้อมกัน ถ้าไม่มีก็ถือว่าโชคดีได้สมบัติไปฟรีๆไงล่ะ!

"สุดยอดจริงๆยอมตายถวายหัวเพื่อเงินทองกันทั้งนั้นเลยนะเนี่ย!"

นี่คือเสียงรำพึงอย่างไร้ยางอายจากผู้ข้ามมิติที่มีสูตรโกง และสามารถได้รับวิชาเทพได้โดยไม่ต้องเสี่ยงอันตราย

เขาสามารถเพิ่มระดับตบะได้โดยไม่ต้องเอาชีวิตไปแลกกับทรัพยากรที่ไหนเลยแม้แต่น้อย

...

หลังจากเดินทางมาได้อีกระยะหนึ่ง ในที่สุดอี้หมิงก็ได้ยินเสียงตะโกนของผู้ฝึกตน

ทว่าจำนวนคนดูเหมือนจะไม่มากนัก เห็นได้ชัดว่าหลังจากก้าวเข้าสู่หุบเขา กลุ่มผู้ฝึกตนที่ไม่ได้รู้จักกันต่างก็แยกย้ายกันไป

ไม่มีใครไว้ใจที่จะร่วมทางกับคนแปลกหน้า และกลุ่มที่อี้หมิงแอบตามมาก็คือหนึ่งในกลุ่มเหล่านั้น

"จงไปตายซะ!"

เมื่อได้ยินเสียงนี้ อี้หมิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาเงียบๆดวงของเขาไม่เลวเลยจริงๆ

คนกลุ่มนี้ก็คือพวกที่เคยคิดจะ 'ตรวจค้นตัว' เขาที่หน้าหุบเขานั่นเอง

อี้หมิงพรางตัวอยู่บนยอดไม้ ค่อยๆขยับเข้าใกล้สนามรบในรัศมีสามจั้ง จนมองเห็นภาพการต่อสู้ได้อย่างชัดเจน

ไม่รู้ว่าพวกเขาเหลือคนคุมเชิงข้างนอกไว้กี่คน แต่ในตอนนี้คนกลุ่มนี้เหลืออยู่เพียงสามคนเท่านั้น

ประกอบด้วยผู้ฝึกตนวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้า ผู้ฝึกตนร่างท้วมที่เคยปากดีจะค้นตัวเขา และหญิงชราผมขาวที่เคยตะโกนจะฆ่าเขาตอนที่เขาหนีเข้าหุบเขามา

สิ่งที่กำลังรุมล้อมจู่โจมพวกเขาอยู่ คือสัตว์ที่รูปร่างคล้ายกิ้งก่าหลายตัว

ทว่าขนาดตัวของมันใหญ่กว่ากิ้งก่าทั่วไปมากนัก ตัวที่ใหญ่ที่สุดยาวถึงหนึ่จั้งครึ่ง (ประมาณ 5 เมตร) ส่วนตัวที่เล็กที่สุดก็ยาวร่วมสองเมตร

แถมการเคลื่อนไหวของมันไม่ได้เชื่องช้าเลยสักนิด มันพุ่งเข้าออกได้อย่างรวดเร็วและคล่องแคล่วว่องไวอย่างยิ่ง

ยิ่งไปกว่านั้นหนังของมันยังแข็งแกร่งราวกับชุดเกราะ หากไม่ถูกฟันเข้าตรงๆกระบี่บินหรือมีดบินที่เฉียดไปย่อมไม่อาจสร้างรอยแผลให้หลังหนาๆของมันได้เลย

คนที่ตะโกนลั่นคือผู้ฝึกตนร่างท้วม เขาใช้ดาบโค้งยาวสองฟุตที่ไร้ด้ามจับและมีรูปร่างคล้ายใบมีดสีเลือด

ในตอนนี้เขาเกร็งมรรคาดรรชนีอย่างแน่นหนา ดาบโค้งหมุนคว้างด้วยความเร็วสูง

อาศัยจังหวะที่กิ้งก่าตัวหนึ่งถูกเพื่อนร่วมทีมพัวพันไว้ เขาจัดการฟันเข้าที่ลำคอของมันอย่างบ้าคลั่ง

"ฉัวะ!"

ดาบโค้งที่หมุนคว้างอย่างรุนแรงบั่นคอกิ้งก่าตัวนั้นจนขาดกระเด็น

ทว่าเขากลับไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่า กิ้งก่าอีกตัวหนึ่งได้ลอบเข้ามาประชิดตัวเขาในระยะเพียงห้าฟุตเท่านั้น!

"ฟึ่บ!"

ลิ้นของมันพุ่งออกมาดุจลูกศรเพลิง และทะลวงผ่านหน้าอกของเขาไปในพริบตา!