บทที่ 25 โจรป่าปล้นงาน

บทที่ 25 โจรป่าปล้นงาน

เพิ่งจะพูดจบว่าสำนักคุ้มภัยเฟยอิงนั้นซวยซ้ำซวยซ้อนที่ไปชนกับค่ายเฟยอิง

หลงจู๊หานยังกินข้าวไปได้ไม่ถึงครึ่งมื้อ ด้านนอกก็พลันมีเสียงตะโกนอื้ออึงดังขึ้นมา

"ล้อมพวกมันไว้ อย่าให้หนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!"

ผู้คุ้มภัยตงแววตาพลันคมกริบ เขาพุ่งตัวออกจากร้านค้าไปในพริบตาเดียว

พร้อมกับแผดเสียงตะโกนกึกก้องว่า "โจรที่ไหนบังอาจนัก คิดจะมาแตะต้องงานของสำนักคุ้มภัยสยบสากลงั้นรึ?"

เอาล่ะสิ พวกเขาก็ต้องมาเผชิญหน้ากับโจรป่าเหมือนกันเสียแล้ว

อี้หมิงมองไปที่ประตู ก็เห็นกลุ่มคนมืดฟ้ามัวดินโผล่ออกมานับสิบคน

พวกมันสวมเสื้อผ้าคละแบบกันไป ในมือถือดาบถือกระบี่พลางส่งเสียงโห่ร้องเซ็งแซ่

แม้ส่วนใหญ่จะเป็นเพียงคนธรรมดา แต่ในนั้นกลับมียอดฝีมือที่มีกำลังภายในอยู่หลายคน

หากวัดกันที่จำนวนคนแล้ว พวกมันย่อมมากกว่าคนของสำนักคุ้มภัยสยบสากลอย่างแน่นอน

หลงจู๊หานร่างกายแข็งทื่อ เขาอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายอึกใหญ่

สองเท้าของเขาเหมือนถูกตรึงไว้กับพื้นจนก้าวขาไม่ออก

อี้หมิงเห็นเพียงเหงื่อเม็ดเป้งผุดพรายขึ้นที่ขมับของเขาและค่อยๆ ไหลลงมา

สายตาของอี้หมิงเบนกลับไปที่นอกประตู ผู้คุ้มภัยตงเริ่มเปิดฉากเจรจากับหัวหน้าโจรป่าแล้ว

ทั้งสองฝ่ายต่างสาดคำพูดโต้ตอบกันอย่างดุเดือดไม่มีใครยอมใคร

อี้หมิงยิ้มบางๆ หันมาปลอบหลงจู๊หานว่า "หลงจู๊วางใจเถอะครับ ในเมื่อเริ่มเจรจากันแล้วปัญหาก็คงไม่ใหญ่โตนัก"

"ผู้คุ้มภัยตงเป็นถึงยอดฝีมือระดับหนึ่ง พวกนั้นย่อมต้องมีความเกรงกลัวอยู่บ้าง"

หลงจู๊หานพยักหน้าพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า "เส้นทางนี้แม้จะไม่ค่อยสงบสุขนัก แต่ส่วนใหญ่ก็มีแค่กลุ่มโจรเล็กๆ"

"ทำไมวันนี้จู่ๆ ถึงมีโจรกลุ่มใหญ่ขนาดนี้โผล่มาได้ล่ะครับ?"

อี้หมิงส่ายหน้า เรื่องแบบนี้เขาจะไปรู้ได้อย่างไร?

เมื่อมองกลับไปที่ประตู อี้หมิงก็สังเกตเห็นโจรป่าสองคนที่มีแววตาเจ้าเล่ห์

คนหนึ่งก้าวมาข้างหน้าทำทีจะรับเงินจากมือผู้คุ้มภัยตง

แต่อีกคนหนึ่งกลับลอบก้าวเท้าขึ้นหน้ามาสองก้าว แม้จะแสร้งทำเป็นมองไปทางป่าข้างทาง

แต่หางตาของมันกลับจ้องเขม็งไปที่ผู้คุ้มภัยตง มือของมันมีเส้นเลือดปูดโปน ดูเหมือนพร้อมจะลงมือได้ทุกเมื่อ

อี้หมิงขมวดคิ้ว เขาตะโกนเตือนออกไปตามความชินชาว่า "ผู้คุ้มภัยตงระวัง!"

สิ้นเสียงเตือน โจรที่ทำท่าจะมารับเงินก็พุ่งตัวเข้าใส่ทันที หมายจะคว้ามือข้างหนึ่งของผู้คุ้มภัยตงไว้

ส่วนอีกคนที่เตรียมลอบโจมตีก็นิ้วกระชับดาบยาว พุ่งร่างเข้าไปหาผู้คุ้มภัยตงในชั่วพริบตา

ดาบยาวฟันขวางออกไปอย่างรุนแรงจนเกิดลมดาบหวีดหวิว

"บังอาจนัก!"

เมื่อได้รับคำเตือน ผู้คุ้มภัยตงก็แผดเสียงคำรามลั่น เขาดีดก้อนเงินในมือออกไป

ก้อนเงินพุ่งเข้าปะทะหน้าของคนที่พุ่งเข้ามาหาเขาอย่างจัง

จากนั้นเขาก็เกร็งมือเป็นดรรชนีดาบ พลางก้าวถอยหลังอย่างต่อเนื่อง

เขาใช้วิชาฝ่ามือเข้าปะทะกับดาบยาวจากทางด้านข้างเพื่อเบี่ยงทิศทาง

ทั้งสองฝ่ายต่างสะท้านถอยหลังไป ผู้คุ้มภัยตงถอยไปสองก้าวเพื่อรักษาระยะ

ก่อนจะชักดาบยาวที่เอวออกมาขวางหน้าอกไว้ ดวงตามองเขม็งไปยังศัตรูทั้งสอง

เขาเองก็นึกไม่ถึงว่า อีกฝ่ายทั้งสองคนจะเป็นยอดฝีมือระดับหนึ่งเหมือนกัน

ในใจเขาเริ่มรู้สึกตระหนก "โจรพวกนี้มาจากไหนกันแน่ ถึงมียอดฝีมือระดับหนึ่งคอยคุมถึงสองคน?"

หัวหน้าโจรทั้งสองคนเองก็แปลกใจเช่นกัน นึกไม่ถึงว่าการลอบโจมตีประสานงานกันจะล้มเหลว

ทว่าแม้เรื่องจะไม่ง่ายอย่างที่คิด แต่การรุมกินโต๊ะสองต่อหนึ่ง พวกเขาก็ยังเป็นฝ่ายได้เปรียบอยู่ดี

หนึ่งในนั้นชำเลืองมองเข้ามาในร้านค้าริมทาง พลางแค่นหัวเราะเย็นชาใส่อี้หมิง

ก่อนจะหันกลับไปจดจ่อที่ตัวผู้คุ้มภัยตงอีกครั้ง

ขอแค่จัดการยอดฝีมือระดับหนึ่งคนนี้ได้ เขาก็มีเวลาเหลือเฟือที่จะมาสั่งสอนเจ้าเด็กหนุ่มนั่น!

"ทั้งสองท่านไม่คิดจะไว้หน้าสำนักคุ้มภัยสยบสากลของข้าเลยงั้นรึ?" ผู้คุ้มภัยตงถามเสียงเข้ม

"เหอะๆ หน้าของเจ้าน่ะมันมีค่ากี่ตังค์กันเชียว? จะมีค่าเท่าสมุนไพรเกรดพรีเมียมเต็มรถนี่รึเปล่าล่ะ?"

โจรที่ถูกก้อนเงินขัดจังหวะเมื่อครู่ บัดนี้ถือเงินแท่งที่รับมาได้ไว้ในมือ

เขาโยนเงินเล่นไปมาพลางกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "พวกพี่น้องข้าเพิ่งจะมาตั้งค่ายแถวนี้"

"กำลังขัดสนเงินทองและต้องการ 'ป้ายประกาศศักดา' พอดี สำนักคุ้มภัยสยบสากลของพวกเจ้าก็ดันวิ่งมาชนเข้า"

"แบบนี้ไม่เรียกว่าวาสนาหรอกรึ?"

คำว่าขัดสนเงินทองน่ะเข้าใจได้ง่าย แต่คำว่า 'ป้ายประกาศศักดา' นั้น

หมายถึงการสร้างชื่อเสียงจากการต่อสู้เพียงครั้งเดียวเพื่อวางกฎเกณฑ์

ต่อไปเมื่อคนของค่ายโจรออกโรง ต่อให้หัวหน้าไม่ปรากฏตัว พวกเขาก็จะสามารถเก็บค่าผ่านทางได้เพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

อี้หมิงได้ยินดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า

พูดตามตรง ดวงของสำนักคุ้มภัยสยบสากลนี่ก็ไม่ได้ดีไปกว่าคนอื่นเลยแฮะ

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็คงต้องมาวัดกันด้วยฝีมือแล้วล่ะ" ผู้คุ้มภัยตงแค่นเสียงเย็น

จากการปะทะกันเมื่อครู่ แม้สองคนนี้จะเป็นยอดฝีมือระดับหนึ่ง

แต่กำลังภายในกลับดูธรรมดา ท่าทางจะฝึกสายวิชานอกรีตมา

ขอเพียงเขาระมัดระวังให้มาก ย่อมต้องหาโอกาสเอาชนะได้อย่างแน่นอน

โจรทั้งสองสบตากันแล้วตะโกนว่า "ลุย!"

โจรที่เป็นหัวหน้ายัดเงินเข้าอกเสื้อ ชักดาบยาวจากแผ่นหลังออกมาวาดวงดาบ

เขาบุกเข้าจู่โจมผู้คุ้มภัยตงพร้อมกับเพื่อนโจรอีกคนจากซ้ายและขวา

จากนั้น พวกลูกกระจ๊อกโจรทั้งหลายต่างก็เข้าสู่โหมดผู้ชมทันที

ดาบยาวสามเล่มวาดแสงดาบขาวโพลนราวกับหิมะโปรยปราย คนทั้งสามพัวพันต่อสู้กันอย่างดุเดือด

กลิ่นอายการต่อสู้รุนแรง ปลายดาบเล็งเข้าหาจุดตายของคู่ต่อสู้ทุกลมหายใจ

ต่างฝ่ายต่างเคลื่อนที่วูบไหว ร่างกายไม่หยุดนิ่งอยู่ที่เดิมแม้เพียงวินาทีเดียว

หลินหลงจู๊หานเริ่มจะตาลายแล้ว เขาไม่สามารถมองตามความเร็วของคนทั้งสามได้ทันเลย

พอมองไปนานๆ ก็เริ่มรู้สึกคลื่นไส้ จึงต้องหันกลับมาถามอี้หมิงด้วยความเป็นห่วงว่า

"ผู้คุ้มภัยอี้ครับ ผู้คุ้มภัยตงจะชนะไหมครับ?"

อี้หมิงพยักหน้าแล้วตอบว่า "ผู้คุ้มภัยตงมีกำลังภายในที่หนักแน่นและประสบการณ์โชกโชน"

"หากไม่มีเหตุไม่คาดฝัน เขาไม่มีทางแพ้หรอก อย่างแย่ที่สุดก็แค่เสมอ"

"แต่ถ้าโจรสองคนนั้นเผลอแสดงจุดอ่อนออกมาแม้เพียงนิด ผู้คุ้มภัยตงอาจจะสังหารทิ้งได้คนหนึ่งเลยทีเดียว"

"ค่อยยังชั่ว ค่อยยังชั่ว" หลงจู๊หานถอนหายใจยาวพลางลูบอกตัวเอง

ทว่าอี้หมิงมองออกว่าเขาไม่ได้วางใจทั้งหมด

ถึงแม้จะตาลาย แต่เขาก็ยังคอยชะเง้อมองการต่อสู้ด้านนอกอยู่เป็นระยะด้วยสีหน้าตึงเครียด

...

หลังต่อสู้กันไปได้พักใหญ่ ผู้คุ้มภัยตงยังคงรักษาความสุขุมไว้ได้ ท่าดาบไม่เสียกระบวน

กลับกันโจรทั้งสองเริ่มจะหมดความอดทน เมื่อเห็นว่ารุมสองต่อหนึ่งยังจัดการผู้คุ้มภัยตงไม่ได้ พวกมันจึงเริ่มคิดจะเสี่ยงดวง

เห็นโจรคนหนึ่งแสร้งทำเป็นเปิดจุดอ่อน ร่างกายช้าลงครึ่งจังหวะ ยอมเปิดช่องว่างตรงกลางลำตัว

หมายจะล่อให้ผู้คุ้มภัยตงบุกเข้าไป แต่ทว่าผู้คุ้มภัยตงกลับไม่หลงกลเลยสักนิด

เขากลับวาดดาบออกไปอย่างรุนแรง อาศัยจังหวะนั้นฟันเข้าใส่โจรอีกคนหนึ่งถึงสามดาบซ้อน

"มารดามันเถอะ!" โจรอีกคนด่าลั่นพลางรัวดาบป้องกันตัวเองอย่างสุดชีวิต

โจรที่แสร้งเปิดจุดอ่อนเห็นท่าไม่ดีรีบพุ่งเข้ามาช่วย แต่กลับเห็นผู้คุ้มภัยตงชักดาบกลับอย่างกะทันหัน

เขาหมุนตัวกลับมาหาโจรคนแรก ดาบยาวพุ่งออกมาราวกับอสรพิษฉกกัด

แสงเย็นสายหนึ่งวาดผ่าน พุ่งตรงเข้าหาชายโครงซ้ายของมัน

"แย่แล้ว!"

"ฉัวะ!"

ในที่สุดผู้คุ้มภัยตงก็หาโอกาสจากความลนลานของโจรทั้งสองได้สำเร็จ

ดาบเดียวกรีดผ่านซี่โครงซ้ายของโจรคนหนึ่ง เลือดสดๆ ย้อมเสื้อผ้าของมันจนแดงฉาน

โจรคนที่สองรีบรัวดาบอย่างบ้าคลั่งเพื่อขัดขวางการตามล่าของผู้คุ้มภัยตง

จากนั้นคนทั้งสองก็กระโดดถอยหลังหนีออกจากพื้นที่การต่อสู้ทันที

"สมกับเป็นเจ้าสำนักคุ้มภัยสยบสากล ครั้งนี้พวกข้าพ่ายแพ้แล้ว ฝากไว้ก่อนเถอะ พวเราถอย!"

โจรคนที่สองประคองพี่น้องของตนพลางทิ้งคำขู่เย็นชาใส่ผู้คุ้มภัยตง ก่อนจะพาสมุนโจรล่าถอยไป

ผู้คุ้มภัยตงย่อมไม่คิดจะตามไปขัดขวาง เขาต้องรับมือถึงสองต่อหนึ่ง แม้จะชนะมาได้แต่ตอนนี้นิใจและกายก็เหนื่อยล้าเกินกว่าจะสู้ต่อ

การที่สามารถขับไล่โจรพวกนี้ไปได้นับว่าเป็นตอนจบที่ดีที่สุดแล้ว

ทว่าเมื่อนึกถึงว่าต่อไปบนถนนเส้นนี้จะมีกลุ่มโจรที่มียอดฝีมือระดับหนึ่งถึงสองคนคอยคุมอยู่ ผู้คุ้มภัยตงก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

ทำไมเขาต้องมาเจอค่ายโจรที่เพิ่งสร้างในวันเปิดฤกษ์ศึกแรกแบบนี้ด้วยนะ

ต่อไปหากคิดจะเจรจากับค่ายโจรนี้ คงต้องจ่ายค่าผ่านทางไม่น้อยเลยทีเดียว

เพราะเขาไม่มีทางลงมาคุมงานเองได้ทุกครั้ง สถานการณ์ส่วนใหญ่คือการส่งยอดฝีมือระดับสองสองคนมาคุมงาน

ซึ่งยอดฝีมือระดับสองย่อมไม่มีทางต้านทานยอดฝีมือระดับหนึ่งถึงสองคนได้เลย

ดูท่าว่าต่อไปการส่งของผ่านทางเส้นนี้ คงต้องขอขึ้นราคากันหน่อยแล้วล่ะ...