บทที่ 16 ตระกูลลี่

บทที่ 16 ตระกูลลี่

อี้หมิงไม่ได้ไปเดินแวะเวียนตามร้านค้าเบ็ดเตล็ดเหล่านั้นอีก แต่เขามุ่งหน้าไปยังใจกลางถนน ซึ่งเป็นที่ตั้งของร้านค้าที่ว่ากันว่าเป็นของตระกูลลี่ประจำเมืองหัวหลิน

ตระกูลลี่รักษาความเป็นกลางมาโดยตลอด อีกทั้งยังทำตัวต่ำต้อยไม่เคยโอ้อวดรากฐาน ดังนั้นอี้หมิงจึงเชื่อว่าตระกูลลี่น่าจะเป็นขุมพลังที่แข็งแกร่งมาก อย่างน้อยก็น่าจะเหนือกว่าตระกูลหงที่มีเบื้องหลังเปิดเผยชัดเจน หรือตระกูลหลี่และตระกูลมู่ที่ขัดแย้งกันมาตลอด

ที่นี่เรียกว่าร้านค้า แต่ความจริงแล้วคือคฤหาสน์หลังย่อม ตระกูลลี่ยังทำธุรกิจโรงเตี๊ยมควบคู่ไปด้วย ผู้ฝึกตนพเนจรบางคนที่ผ่านมายังเมืองหัวหลินมักจะเลือกพักที่นี่ อย่างน้อยก็รับประกันความปลอดภัยได้มากกว่าพวก 'ร้านมืด' แห่งอื่นๆ

อืม... ส่วนร้านค้าจะมืดหรือไม่มืดนั้น มันขึ้นอยู่กับว่าเจ้าต้องการจะทำอะไร บางครั้งสีขาวก็กลายเป็นสีดำได้ และบางครั้งสีดำก็อาจจะเป็นสีที่ขาวสะอาดที่สุด

นอกจากโรงเตี๊ยมแล้ว แน่นอนว่าตระกูลลี่ยังขายทั้งโอสถ อาวุธเวท สมุนไพร และแร่วัตถุดิบ หากเทียบด้านชนิดและจำนวนแล้วย่อมมากกว่าร้านอื่น อี้หมิงเดินสำรวจอยู่รอบหนึ่ง ก็พบแร่ที่ตนเองต้องการ

"หินนิ่มหนึ่งก้อน เหล็กไร้แม่หนึ่งก้อน และเหล็กละลายวารีหนึ่งก้อน" อี้หมิงเอ่ย

สิ้นเสียงของอี้หมิง พนักงานก็เลื่อนลิ้นชักด้านหลังออก หยิบแร่ธาตุขนาดเท่ากำปั้นทั้งสามก้อนออกมาวางเรียงกันบนโต๊ะตรงหน้าอี้หมิง

"ทั้งหมดเก้าสิบเจ็ดหินปราณครับ"

อี้หมิงแอบขบเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจ เขาเอื้อมมือไปแก้ถุงหนังที่เอว ก่อนจะเทมันลงบนโต๊ะเสียงดัง 'เคร้ง' หินปราณเก้าสิบเจ็ดก้อนพอดีเป๊ะไม่มีขาดไม่มีเกินถูกกองไว้บนโต๊ะ

"ตรวจนับดูสิ"

"รอสักครู่ครับ"

"ไม่ต้องนับแล้ว ไม่มีปัญหา" จังหวะนั้นชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีเหลืองเดินเข้ามา และเอ่ยกับพนักงาน

"ครับ หลงจู๊" พนักงานรีบขานรับและกวาดหินปราณลงในลิ้นชักใต้เคาน์เตอร์ทันที

อี้หมิงชำเลืองมองชายวัยกลางคนชุดเหลืองที่เดินเข้ามาใกล้ อีกฝ่ายเป็นผู้ฝึกตนขั้นกลั่นลมปราณระยะกลางเช่นกัน พลังฝีมือดูแล้วไม่ด้อยไปกว่าเขาเลย

แน่นอนว่า กลิ่นอายที่อี้หมิงจงใจปล่อยออกมายังคงเป็นเพียงขั้นกลั่นลมปราณระดับสาม นี่คือผลจากการเดินลมปราณวิชา 《วิชาน้ำแข็งลึกลับ》 นอกจากนี้เขายังมี 《วิชาสะกดกลิ่นอาย》 ซึ่งในเกมมีไว้เพื่อปิดบังข้อมูลการบำเพ็ญเพียร เมื่อกลับมายังโลกจริง คุณสมบัติของมันย่อมเหมือนเดิมทุกประการ

จะว่าไปแล้ว ในโลกเกมเขาได้รับและฝึกฝนวิชามามากมายนับไม่ถ้วน ตามหลักการแล้วเรื่องนี้ไม่น่าจะเป็นไปได้ในโลกแห่งความจริง เพราะเพียงแค่การตีกันของลมปราณต่างขั้วก็อาจทำให้เขาตายได้แล้ว

ทว่าเมื่อกลับมายังโลกจริง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด เขากลับสามารถสลับการใช้งานวิชาเหล่านี้ได้อย่างอิสระ ไร้ซึ่งการติดขัดหรือการปะทะกัน ราวกับว่าแม้เปลือกนอกจะต่างกัน แต่ต้นกำเนิดของพลังนั้นมาจากแหล่งเดียวกัน

แม้จะสงสัยว่ามันเกิดจากกลไกหรือหลักการเบื้องลึกอย่างไร แต่ในฐานะปุถุชน ข้อดีที่สุดของเขาก็คือการไม่ยอมจมปลักอยู่กับเรื่องที่หาคำตอบไม่ได้

ในเมื่อข้าคิดไม่ตก ข้าก็ไม่คิดซะเลยสิ!

หากเขาเป็นนักวิจัยจริงๆ ป่านนี้สมองคงระเบิดไปนานแล้ว

"สหายมีความรู้ด้านการหลอมสร้างอาวุธงั้นหรือ?" ชายวัยกลางคนยิ้มอย่างเป็นมิตร ไม่ได้ใส่ใจในกลิ่นอายเย็นเยียบดุดันที่อี้หมิงจงใจแผ่ออกมาเพื่อกันผู้คนให้ออกห่างเลยสักนิด

"ไม่เป็น" อี้หมิงตอบสั้นๆ เขาเพียงแค่รู้วิธีสร้างเข็มไร้ลักษณ์แบบเฉพาะทาง แต่ไม่รู้วิชาหลอมสร้างทั่วไป ดังนั้นจึงตอบว่าไม่เป็น

ทว่าเขาก็ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม เพราะมันไม่เข้ากับบุคลิกที่เขาสวมรอยอยู่

ก็นะ ข้าจำแลงโฉมมาแล้วนี่นา ถ้าแน่จริงก็ลองตามมาล่าข้าดูสิ?

"เอ่อ..." ชายชุดเหลืองชะงักไปเล็กน้อยเมื่อโดนอี้หมิงตอบกลับแบบไร้เยื่อใย แต่เขาก็ไม่ได้โกรธเคือง เพราะเขาเข้าใจความหมายของอี้หมิงได้เอง

ความจริงแล้วผู้ฝึกตนจำนวนมากก็เป็นเหมือนอี้หมิง คือไม่ได้มีมรดกการสืบทอดที่สมบูรณ์ เพียงแต่ได้รับตำราส่วนที่ขาดหายหรือวิถีอาคมบางส่วนมา จึงสามารถหลอมสร้างอาวุธเวทได้เพียงชนิดเดียวหรือสองสามชนิดเท่านั้น

แต่ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าตระกูลลี่ ปกติคนทั่วไปมักจะอธิบายเพิ่มสักสองสามคำ ไม่ใช่ตอบห้วนๆ ว่า "ไม่เป็น" แล้วจบไปแบบอี้หมิง

"ดูเหมือนสหายจะหน้าไม่คุ้นเลย คงไม่ใช่คนแถวเมืองหัวหลินสินะ" ชายวัยกลางคนเอ่ยยิ้มๆ"หลังร้านของเรามีสถานที่สำหรับการหลอมสร้าง หากสหายไม่สะดวกจัดการเอง ท่านสามารถใช้สถานที่ของร้านเราหลอมสร้างอาวุธเวทได้นะ"

แววตาอี้หมิงวูบไหว

"สหายอย่าได้เข้าใจผิด ข้าเพียงแต่อยากจะผูกมิตรกับท่านเท่านั้น" ชายวัยกลางคนโบกมืออธิบาย "หากท่านเดินทางมาไกลและไม่สะดวก ห้องหลอมสร้างหลังร้านท่านสามารถใช้งานได้ฟรี หากท่านหลอมสร้างอาวุธเวทออกมาได้จำนวนมาก ทางร้านเรายินดีรับซื้อในราคาสูงแน่นอน"

ชายชุดเหลืองบอกจุดประสงค์ของตนออกมาพร้อมรอยยิ้ม

เขาคือ 'ลี่เชียนจาง' ยอดฝีมือที่ตระกูลลี่ส่งมาประจำการอยู่ที่ร้านนี้นอกจากหน้าที่คุ้มกันร้านแล้ว เขายังมีหน้าที่ในการหาคู่ค้าให้กับตระกูลด้วย

การที่สามารถรับซื้ออาวุธเวทสำเร็จรูปได้ ย่อมถือเป็นธุรกิจที่ยิ่งใหญ่

อี้หมิงพยักหน้าแสดงความเข้าใจ เขาเคยเดินสำรวจถนนเส้นนี้มาแล้ว ร้านที่มีอาวุธเวทวางขายมีไม่ถึงสิบร้าน และทั้งหมดล้วนเป็นระดับหวางขั้นต่ำ ส่วนระดับหวางขั้นกลางมีเพียงห้าชิ้นเท่านั้น แถมยังเป็นของล้ำค่าประจำร้านอีกด้วย

ในด้านทรัพยากร พลังฝีมือ และรากฐานของเมืองนี้ มันช่างขัดสนเหลือเกิน...

อี้หมิงแสยะยิ้ม ดูแล้วช่างดุดันและเย็นเยียบ "ตกลง หากข้าหลอมออกมาได้เหลือใช้ การจะขายให้พวกท่านก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้"

มีการซื้อมีการขาย ร่วมมือกันอย่างเป็นธรรม หินปราณพวกนี้อี้หมิงย่อมต้องการจะหามาครอบครองอยู่แล้ว

"ขอบคุณสหายมาก" ลี่เชียนจางประสานมือให้อี้หมิง "ข้าคือลี่เชียนจาง เชิญสหายทางนี้"

"ข้าจางต้าเชียน" อี้หมิงบอกชื่อปลอมออกไปส่งๆ แล้วเดินตามลี่เชียนจางไปหลังร้าน

ส่วนทำไมต้องเป็น 'จางต้าเชียน' น่ะเหรอ? อืม... ก็แค่มีคำว่า 'เชียน' เหมือนกัน มันเป็นปฏิกิริยาตอบโต้โดยสัญชาตญาณของอี้หมิงเท่านั้นเอง

คนทั้งคู่ไม่ได้ตกลงเรื่องราคา ประเภทอาวุธ หรือการจัดหาวัตถุดิบอย่างเป็นทางการ เพราะเรื่องเหล่านั้นจะเกิดขึ้นหลังจากที่อี้หมิงหลอมอาวุธสำเร็จแล้วเท่านั้น

อี้หมิงจ่ายเงินซื้อแร่ หลอมเสร็จแล้วขายคืนให้ตระกูลลี่ เขาได้กำไรจากส่วนต่าง ส่วนตระกูลลี่ก็ได้อาวุธไปขายต่อ มันคือความสัมพันธ์แบบคู่ค้าทั่วไป

แน่นอนว่าความเสี่ยงในการหลอมสร้างตกอยู่ที่อี้หมิงทั้งหมด เพราะการหลอมสร้างย่อมมีโอกาสล้มเหลว นี่คือสถานการณ์ปกติเมื่อคนธรรมดาร่วมมือกับขุมพลังใหญ่

ยกเว้นเสียแต่ว่าพลังของเจ้าจะเหนือโลก หรือเป็นปรมาจารย์ด้านการหลอมสร้างระดับแนวหน้า

ซึ่งอี้หมิงไม่ใช่ทั้งสองอย่าง ดังนั้นเขาจึงต้องแบกรับความเสี่ยงนี้เอง

โชคดีที่หลายวันที่ผ่านมาในระหว่างเดินทาง เขาได้จำลองการหลอมสร้างในหัวมาหลายต่อหลายครั้ง อีกทั้งยังฝึกซ้อมการจารึกอาคมด้วยมือมานับพันครั้งจนชำนาญยิ่งนัก

นอกจากนี้ เพราะในเกมเขาได้เรียนรู้ 《เข็มไร้ลักษณ์》 ไปแล้ว ทันทีที่เข้าเกมเขาก็มีอาวุธเวทพร้อมใช้งาน ดังนั้นในการเข้าเกมสองครั้งล่าสุด เขาจึงเริ่มฝึกฝนการใช้เข็มไร้ลักษณ์อย่างไม่หยุดยั้งเพื่อเพิ่มความชำนาญ จนกระทั่งก่อนออกจากเกมครั้งสุดท้าย ระดับความชำนาญของ 《เข็มไร้ลักษณ์》 ก็ถูกยกระดับขึ้นมาจนถึงขั้น 'ช่ำชอง' แล้ว

"อย่างน้อยก็ไม่ใช่ขั้นเริ่มต้นแล้ว คาดว่าการหลอมเข็มไร้ลักษณ์ระดับหวางขั้นต่ำออกมาสักสองสามเล่มคงไม่มีปัญหาแล้วมั้ง?"

เขาเดินตามไปจนถึงหลังร้าน ตลอดทางแทบไม่เจอใครเลย

"ที่นี่มีห้องหลอมสร้างสามห้อง ห้องซ้ายมือมีช่างหลอมของทางร้านใช้งานอยู่เป็นประจำ ส่วนห้องกลางและห้องขวามือท่านสามารถเลือกใช้ได้ตามอัธยาศัย ทั้งสองห้องเหมือนกันทุกประการ" ลี่เชียนจางแนะนำ

"ได้" อี้หมิงพยักหน้า แล้วก้าวเข้าไปในห้องหลอมสร้างทางขวามือ

เมื่อเห็นอี้หมิงปิดประตูลง ลี่เชียนจางก็โบกมือไปทางด้านหลัง พนักงานคนหนึ่งรีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาทันที

"หลงจู๊"

"เจ้าเฝ้าอยู่ที่นี่ไว้ หากสหายท่านนี้ออกมาแล้ว และมีเจตนาจะขายอาวุธเวทให้เรา ก็จงเชิญเขาไปที่ห้องรับรองชั้นสามทันที"

"รับทราบครับ!"