บทที่ 25 ซัดถังเฮ่าให้ปลิวกระเด็น

ถังเฮ่ารู้สึกตะลึงเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากออร่าของอ้าวเทียนที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม พลังวิญญาณในร่างของเขาหมุนเวียนอย่างรวดเร็ว เพื่อต้านทานแรงกดดันที่พุ่งเข้าใส่

เขาพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “ไม่มีวิญญาจารย์คนใดจะไม่หวั่นไหวเมื่อพบสัตว์วิญญาณอายุแสนปีที่แปลงกายเป็นมนุษย์ได้”

“เจ้าเป็นอัครพรหมยุทธ์แล้ว หากข้าคาดไม่ผิด เจ้าคงต้องการกระดูกวิญญาณของนาง หรือไม่ก็คิดจะจับนางขังไว้ เพื่อให้คนอื่นมาเก็บเกี่ยววงแหวนวิญญาณในภายหลังใช่หรือไม่?” อ้าวเทียนกล่าว

ถังเฮ่าหัวเราะเยาะ “แล้วเจ้าเองไม่คิดเช่นนั้นหรือ? วงแหวนและกระดูกวิญญาณอายุแสนปีอยู่แค่เอื้อม ใครจะไม่อยากได้?”

“เจ้าคิดหรือว่า ทุกสัตว์วิญญาณที่มีเจตนาร้ายต้องถูกฆ่าทิ้งจนหมด?” อ้าวเทียนถามกลับ

“วิญญาจารย์ฆ่าสัตว์วิญญาณ ดูดกลืนวงแหวนและกระดูกวิญญาณ มันเป็นเรื่องธรรมดาของโลกนี้ เป็นเช่นนี้มาตั้งแต่โบราณแล้ว จะผิดตรงไหน?” ถังเฮ่าตอบโต้

“พูดได้ดี” อ้าวเทียนตบมือเสียงดังอย่างเย้ยหยัน “หากข้าจำไม่ผิด เมื่อไม่กี่ปีก่อน เจ้าถูกองค์สังฆราชแห่งวิหารวิญญาณไล่ล่า เพราะภรรยาของเจ้าเป็นสัตว์วิญญาณไม่ใช่หรือ? ภรรยาของเจ้าคือสัตว์วิญญาณแท้ ๆ แต่เจ้ากลับพูดว่าวิญญาจารย์ฆ่าสัตว์วิญญาณเป็นเรื่องธรรมชาติ ช่างน่าขันยิ่งนัก”

สีหน้าของถังเฮ่ากลายเป็นมืดครึ้ม เขาคำรามออกมาด้วยความเดือดดาล “อาอินไม่ใช่สัตว์วิญญาณ! ในสายตาข้า นางคือมนุษย์แท้จริง นางมีเมตตา งดงาม และเปี่ยมด้วยคุณธรรม พวกวิหารวิญญาณต่างหากที่สมควรตายให้หมด!”

“ส่วนชีวิตและความตายของสัตว์วิญญาณตัวอื่น มันไม่เกี่ยวอะไรกับข้าเลย!”

“หากผู้ที่เป็นเพื่อนกับเสี่ยวอู่ตั้งแต่แรกคือถังซาน ไม่ใช่ข้า เจ้าคงไม่พูดเช่นนี้” อ้าวเทียนคิดในใจ

พลังของถังเฮ่าพุ่งทะลักออกมา เสื้อคลุมสะบัดแรงจนฮู้ดหลุดเผยให้เห็นใบหน้าที่เคร่งขรึมและเกรี้ยวกราด

“บรรพชนมังกร เจ้าก็ต้องการตัวสัตว์วิญญาณนั่นเช่นกัน เช่นนั้นแล้วการต่อสู้ระหว่างเราคงหลีกเลี่ยงไม่ได้ หากข้าแพ้ ข้าจะไม่เหยียบเข้ามาในโรงเรียนนั่วติงอีกตลอดชีวิต แต่หากเจ้าแพ้ ข้าจะพานางไป เจ้าคิดว่าอย่างไร?”

“ตกลง” อ้าวเทียนรับคำทันที.

ถังเฮ่าพยักหน้า และเพียงแค่คิดในใจ ค้อนฮ่าวเทียนก็ปรากฏขึ้น

ค้อนยักษ์สีดำสนิทที่ใหญ่โตอย่างเหลือเชื่อปรากฏลอยอยู่ด้านหลังของเขา

ทั่วทั้งค้อนเต็มไปด้วยลวดลายซับซ้อนทั้งสองด้าน แผ่กลิ่นอายแห่งการสังหารที่น่าสะพรึงกลัวออกมา

วงแหวนวิญญาณผุดขึ้นจากใต้เท้าของเขาทีละวง และทุกครั้งที่วงแหวนปรากฏ กลิ่นอายของถังเฮ่าก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น

เหลือง เหลือง ม่วง ม่วง ดำ ดำ ดำ ดำ แดง!

วงแหวนวิญญาณสุดท้ายของถังเฮ่านั้น กลับเป็นวงแหวนอายุ แสนปี!

กลิ่นอายของเขาพุ่งทะยานถึงขีดสุด ดวงตาที่เปิดและหลับสลับกันฉายแสงอันแหลมคมราวกับสายฟ้า

ดวงตาของถังเฮ่าราวกับอัสนีวูบวาบ จ้องมองไปที่อ้าวเทียน ก่อนจะกล่าวว่า

"ข้าถังเฮ่า วิญญาณยุทธ์คือค้อนฮ่าวเทียน ระดับ เก้าสิบห้า วิญญาจารย์สายจู่โจมระดับอัครพรหมยุทธ์ ขอคำชี้แนะ!"

"ข้าบรรพชนมังกร วิญญาณยุทธ์คือมังกรทอง เริ่มได้เลย" อ้าวเทียนกล่าวอย่างสงบนิ่งเผชิญหน้ากับถังเฮ่าผู้เปี่ยมไปด้วยแรงกดดัน

ถังเฮ่าขมวดคิ้ว ก่อนจะถามว่า

"แล้ววิญญาณยุทธ์ของเจ้าล่ะ อยู่ที่ไหน?"

อ้าวเทียนตอบเรียบ ๆ ว่า

"เจ้ามิอาจคู่ควรพอให้ข้าใช้วิญญาณยุทธ์"

"โอหังนัก!" ถังเฮ่าระเบิดความโกรธทันที เขารู้สึกว่าอ้าวเทียนกำลังดูหมิ่นตนอย่างถึงที่สุด

"เช่นนั้น ข้าจะให้เจ้ารู้ว่า ข้าโอหังหรือไม่!" อ้าวเทียนหัวเราะเบา ๆ ขณะยกมือขวาขึ้น กำหมัดแน่นแล้วบีบเข้าหากึ่งกลาง

โครมมม!!!!

ผืนดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ขณะที่เสาศิลาใหญ่โตห้าต้นพุ่งทะลุพื้นดินขึ้นมาล้อมรอบถังเฮ่า ราวกับเป็นนิ้วทั้งห้าของอ้าวเทียนที่กำลังจะกำแน่น เข้าประชิดตัวถังเฮ่าอย่างรวดเร็ว

“เป็นไปได้อย่างไร!”

ถังเฮ่าตกตะลึงสุดขีด การโจมตีรุนแรงเช่นนี้กลับเกิดขึ้นได้โดยไม่มีแม้แต่วงแหวนวิญญาณปรากฏ ชายหนุ่มตรงหน้า ที่เรียกตนเองว่า บรรพชนมังกร ยังจะนับว่าเป็นมนุษย์อยู่อีกหรือ?

แม้จะตกใจอย่างยิ่ง แต่ประสบการณ์การต่อสู้อันโชกโชนของถังเฮ่าก็ทำให้เขาตอบสนองทันที

เสาศิลาทั้งห้าบิดงอเหมือนนิ้วมือ กักขังถังเฮ่าไว้ในกรงอย่างรวดเร็ว

ถังเฮ่ากวัดแกว่งค้อนฮ่าวเทียนด้วยความโกรธ ฟาดใส่กำแพงหินรอบตัวอย่างแรง

แต่กำแพงหินนั้นกลับสั่นสะเทือนเท่านั้น หาได้พังทลายลงไม่

ถังเฮ่ารู้สึกตกใจมากยิ่งขึ้น อีกฝ่ายสามารถกักเขาไว้ได้ด้วยเพียงการดีดนิ้ว นี่มันไม่ใช่พลังที่มนุษย์ธรรมดาจะมีได้เลย!

รูปแบบการฟาดค้อนฮ่าวเทียนพลันเปลี่ยนไป กระบวนท่าค้อนวายุสะบั้นปั่นป่วนถูกปล่อยออกมา ฟาดใส่ผนังหินอย่างบ้าคลั่ง

กระบวนท่านี้ของถังเฮ่าได้บรรลุถึงขั้นปรมาจารย์แล้ว เพียงพริบตาเดียว เขาก็ฟาดค้อนออกไปสิบกว่าครั้ง และพลังของแต่ละครั้งก็เพิ่มขึ้นเป็นลำดับ

จากภายนอก กรงหินที่เสาใหญ่ทั้งห้าสร้างขึ้นเหมือนรังไหมยักษ์ กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง และปล่อยเสียง“ตูมมมม!” ออกมาไม่หยุด

อ้าวเทียนโบกมือใหญ่เบา ๆ พลังเทพพรั่งพรูสร้างม่านพลังโปร่งแสงคลุมพื้นที่กว่าพันเมตร

เสียง“ครืนนน!เหมือนฟ้าร้องนั้นถูกกักไว้ทั้งหมด ไม่มีใครภายนอกสามารถรับรู้ถึงความสั่นสะเทือนภายในได้เลย

ภายในม่านพลัง อ้าวเทียนมองเห็นถังเฮ่าอย่างชัดเจน พลังของกระบวนท่าค้อนวายุสะบั้นปั่นป่วนกำลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ ถังเฮ่าก็ฟาดค้อนไปแล้ว เจ็ดสิบสองครั้ง!

รอยร้าวเริ่มปรากฏขึ้นบนผนังหินของกรง คล้ายใยแมงมุม และยิ่งนานยิ่งหนาแน่น

อ้าวเทียนพยักหน้า “อืม ไม่เลว ยังพอมีฝีมือ กระบวนท่าค้อนวายุสะบั้นปั่นป่วน สมแล้วที่เป็นทักษะวิญญาณที่สามารถคุกคามแม้แต่เทพ”

ยังไม่ทันที่ความคิดนี้จะจบลง กรงที่เขาสร้างขึ้นเพียงชั่วกระพริบตา ก็ถูกถังเฮ่าทำลายลงอย่างราบคาบ

“บรรพชนมังกร รับค้อนนี้ของข้าไป!” ถังเฮ่าปลดปล่อยกลิ่นอายดุดันสุดขีด เหยียบพื้นพุ่งตัว ใช้ค้อนฮ่าวเทียนฟาดตรงไปที่อ้าวเทียน!

ในตอนนี้ กระบวนท่าค้อนวายุสะบั้นปั่นป่วนได้ถึงค้อนที่ เจ็ดสิบหก แล้ว

ถังเฮ่าเชื่อมั่นเป็นอย่างยิ่งว่า ต่อให้เป็นอัครพรหมยุทธ์ระดับ เก้าสิบเก้า ก็ไม่กล้ารับค้อนนี้ของเขาอย่างประมาทแน่นอน!

ในขณะนี้ ถังเฮ่าที่เผชิญหน้ากับอ้าวเทียน ไม่หลงเหลือความดูแคลนใด ๆ อีกต่อไป วิธีการของอีกฝ่ายประหลาดลึกล้ำจนเขาต้องทุ่มพลังทั้งหมดออกมาอย่างไม่ออมมือ

ถังเฮ่ากระโจนพุ่งไปไกลกว่าห้าสิบเมตร แล้วฟาดค้อนยักษ์สีดำใส่ศีรษะของอ้าวเทียนอย่างเต็มแรง

ทว่าอ้าวเทียนกลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ปล่อยให้ค้อนฮ่าวเทียนกระแทกเข้าที่ศีรษะเขาโดยไม่หลบหลีก

เสียงโลหะกระทบดัง "เคร้ง!" ดังกังวานราวตีใส่เหล็กอมตะ ค้อนฮ่าวเทียนซึ่งเปี่ยมไปด้วยอำนาจไร้เทียมทานกลับไม่อาจสร้างแม้แต่รอยขีดข่วนบนร่างของอ้าวเทียนได้

ค้อนกระเด้งลอยสูงขึ้นในขณะที่ถังเฮ่ามองด้วยสายตาตกตะลึง แรงสะท้อนกลับรุนแรงถึงขนาดทำให้มือของเขาชา เกือบจะปล่อยค้อนหลุดมือ

“แรงใช้ได้ พอสำหรับนวดเบา ๆ” อ้าวเทียนยิ้มกว้าง กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

คำพูดนี้ทำเอาถังเฮ่าตกใจจนใจแทบหลุดจากอก

เขาหมุนตัวอย่างรวดเร็ว ใช้แรงสะท้อนกลับแปรเปลี่ยนเป็นพลัง แล้วฟาดค้อนอีกครั้งใส่ศีรษะของอ้าวเทียน

เสียงดังก้องเหมือนระฆังใหญ่สะท้อนก้องไปทั่วบริเวณในรัศมีพันเมตร

เมื่อโจมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ไร้ผล หัวใจของถังเฮ่าก็เริ่มชาเย็นด้วยความตกตะลึง เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ไม่ว่าจะแรงแค่ไหน ไม่ว่าทักษะจะรุนแรงเพียงใด กลับไม่สามารถแม้แต่จะทิ้งรอยบนร่างของอ้าวเทียนได้เลย!

เขาเริ่มสงสัยตนเองว่า อาจจะเป็นแค่ภาพลวงตา ไม่มีอะไรชื่อบรรพชนมังกรอยู่จริง หรือทุกอย่างที่เขาเห็นกำลังหลอกเขาอยู่

แต่เมื่อนึกได้ว่าพลังวิญญาณของเขาแข็งแกร่งยิ่งนัก เป็นไปไม่ได้ที่จะเกิดภาพลวงตาเช่นนั้น ความสงสัยจึงสลายไป

เมื่อเขาฟาดถึงครั้งที่แปดสิบ ลวดลายซับซ้อนบนค้อนฮ่าวเทียนก็สว่างวาบขึ้นขอบเขตเทพแห่งการสังหาร ปรากฏขึ้น!

เมื่อขอบเขตเทพแห่งการสังหารแผ่ขยายออกมา พลังของเขาจะเพิ่มขึ้น ในขณะที่พลังของศัตรูจะถูกกดทับ

กลิ่นอายการฆ่าที่หนาวเย็นกระจายไปทั่ว

อ้าวเทียนพูดอย่างเบื่อหน่าย

ถังเฮ่า ผู้เป็นตำนานแห่งแผ่นดินโต่วหลัว แท้จริงแล้วก็แค่นี้เอง

เมื่อเผชิญหน้ากับการฟาดค้อนในครั้งนี้ เขาจึงยกมือขวาขึ้นอย่างแผ่วเบา แล้วตีเบา ๆ ไปที่หัวค้อนฮ่าวเทียน

การโจมตีสุดกำลังของถังเฮ่า ถูกอ้าวเทียนสะบัดปลายนิ้วเพียงครั้งเดียว ก็ส่งตัวคนพร้อมค้อนกระเด็นลอยละลิ่วออกไป…!