บทที่ 28: เยือนบ้านท่านตา

บทที่ 28: เยือนบ้านท่านตา

องค์ชายเจ็ดนึกว่าเจียงหยวนจะสนใจเรื่องราวของฉู่ยวี่โหรว

หลังจากพูดจบ เขาก็เชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี รอคอยให้เจียงหยวนไล่ซักไซ้ถามถึงเรื่องฉู่ยวี่โหรวต่อ

ใครจะคาดคิดว่าเจียงหยวนเพียงแค่ส่งเสียงตอบรับสั้นๆ ว่า "อ้อ" แล้วก้มหน้าก้มตากินอาหารตรงหน้าต่ออย่างจดจ่อ

【หยวนหยวนน้อย เจ้ารู้หรือไม่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างองค์ชายรองกับฉู่ยวี่โหรวเป็นอย่างไร?】

【รู้อยู่แล้ว เขาเป็นหนึ่งใน 'สุนัขเลียแข้งเลียขา' ของฉู่ยวี่โหรว และก็เป็นหนึ่งในเป้าหมายของนางด้วย】

เจียงหยวนมีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมอยู่ จึงพอรู้เรื่องรู้ราวบ้าง

สุนัขเลียแข้งเลียขา?

ตามเลียคนประดุจสุนัขงั้นหรือ?

องค์ชายเจ็ดหวนนึกย้อนไป ทุกครั้งที่เสด็จพี่รองเจอฉู่ยวี่โหรว เขาก็พินอบพิเทาเอาอกเอาใจจนเกินงามจริงๆ ราวกับสุนัขไม่มีผิด

แล้วที่บอกว่าเป็นหนึ่งในเป้าหมายของฉู่ยวี่โหรวหมายความว่าอย่างไร?

【หยวนหยวนน้อย เจ้านี่ฉลาดจริงๆ ถ้าอย่างนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าความจริงแล้วองค์ชายรอง 'ไร้สมรรถภาพ' และสาเหตุที่เขาไร้สมรรถภาพนั้น ก็เป็นฝีมือของฉู่ยวี่โหรวเองนั่นแหละ?】

องค์ชายเจ็ดตกตะลึงจนตาค้าง

เสด็จพี่รองรูปร่างสูงใหญ่กำยำ ดูท่าทางเหมือนคนที่จะมีความสุขได้เจ็ดครั้งในคืนเดียว แต่กลับไร้สมรรถภาพงั้นรึ?

เจียงหลินหยวน ท่านผู้เฒ่าเจียง และเหล่าสาวใช้ที่คอยปรนนิบัติ...

ต่างพากันภาวนาขอให้หูหนวกไปซะเดี๋ยวนี้

เรื่องในมุ้งของราชวงศ์เช่นนี้ เป็นสิ่งที่พวกเขาควรรับรู้ด้วยหรือ?

【ฉู่ยวี่โหรวเองก็รู้ตัวว่านางยังเด็กเกินไป การจะหวังตำแหน่งพระชายาเอกตอนนี้ยังเป็นเรื่องไกลตัว แต่ช่วงนี้องค์ชายรองถึงวัยที่ต้องแต่งพระชายาแล้ว หากเขารับชายาและมีทายาทในช่วงเวลานี้...】

【...กว่านางจะโตเป็นสาวเต็มตัว ความพยายามทั้งหมดที่ผ่านมาก็คงสูญเปล่า】

เจียงหยวนสรุปความ: 【ดังนั้นนางจึงจัดการ 'ตอนด้วยยา' องค์ชายรองไปก่อน เพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะใช้งานการไม่ได้จนกว่านางจะได้แต่งงานกับเขา】

【ถูกต้อง หยวนหยวนน้อยฉลาดมาก】

【แล้วถ้าภายหลังนางไปแต่งกับคนอื่นล่ะ? องค์ชายรองจะเป็นอย่างไร?】

【ถ้านางไม่เอายาถอนพิษให้องค์ชายรอง ต่อให้เขาจะใช้งานได้หรือไม่ได้ก็ไม่เกี่ยวกับนางแล้ว เขาก็คงต้องเป็นแบบนั้นไปตลอดกาล ว่าแต่แบบนี้เขาก็กลายเป็น 'สามีในฝัน' ของชาวเน็ตสาวๆ เมื่อสองภพชาติก่อนเลยไม่ใช่หรือ?】

ดวงตาของเจียงหยวนเป็นประกาย: 【รวย เป็นหมัน และที่สำคัญคือไม่ค่อยกลับบ้าน... ช่างสมบูรณ์แบบจริงๆ】

มี "สองภพชาติก่อน" ด้วย?

องค์ชายเจ็ดและคนอื่นๆ ต่างมองเจียงหยวนด้วยความตกตะลึง นี่นางเกิดมากี่ชาติแล้วกันแน่?

และโลกเมื่อสองภพชาติก่อนที่นางอยู่มันเป็นอย่างไรกัน?

ผู้ชายที่รวยแต่เป็นหมัน ถึงกับถูกยกย่องว่าเป็น "ชายที่สมบูรณ์แบบ" เชียวหรือ?

ขณะที่เจียงหยวนคุยกับระบบ นางก็หรี่ตามองประเมินองค์ชายเจ็ด

【ระบบ หมอนี่ก็เป็นองค์ชายเหมือนกัน ฉู่ยวี่โหรวคงไม่ได้วางยาเขาด้วยหรอกนะ?】

องค์ชายเจ็ด!!!

เขากลั้นหายใจ ตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ

【หยวนหยวนน้อย เจ้าคิดมากไปแล้ว องค์ชายแต่ละคนไม่เหมือนกันหรอก แม้ว่าองค์ชายเจ็ดกับองค์รัชทายาทจะประสูติจากฮองเฮาเหมือนกัน แต่เขามีชื่อเสียงว่าเป็นองค์ชายไร้ประโยชน์ ฉู่ยวี่โหรวไม่อยู่ในสายตาเขาเลยสักนิด เข้าใจไหม?】

【ก็จริง ตอนอยู่จวนโหวข้าไม่ค่อยเห็นองค์ชายเจ็ดเท่าไหร่】

องค์ชายเจ็ดโกรธจนหน้าดำหน้าแดง

ฉู่ยวี่โหรว จบเห่แน่

ส่วนเจียงหยวนกับระบบ... องค์ชายเจ็ดมองพวกเขาก่อนจะแค่นเสียงฮึดฮัด "สามสิบปีธาราไหลไปตะวันออก สามสิบปีไหลกลับตะวันตก เปิ่นหวางจะทำให้เจ้าต้อง 'ขยี้ตามอง' ข้าใหม่ให้ได้ไม่ช้าก็เร็ว"

เจียงหยวนมองเขาด้วยสายตางุนงง

นางพยักหน้าตอบรับไปส่งๆ

"ใช่ๆๆ ท่านรีบเช็ดเม็ดข้าวที่ติดตาออกก่อนเถอะ แล้วข้าจะ 'ขยี้ตามอง' ท่านใหม่"

องค์ชายเจ็ดก้มลงมองคลำๆ ดู

มีเม็ดข้าวติดอยู่ที่มือเขาจริงๆ ด้วย

เล่น 'ขยี้ตามอง' กันทางกายภาพแบบนี้เลยรึ...

หลังมื้ออาหาร เจียงหยวนพักผ่อนครู่หนึ่งก่อนจะตามเจียงหลินหยวนขึ้นรถม้าเพื่อมุ่งหน้าไปยังบ้านท่านตา

ท่านตาของเจียงหยวนคือเจ้ากรมพิธีการคนปัจจุบัน นามว่า 'หลี่จิ้งเหิง'

จวนตระกูลหลี่ตั้งอยู่ในเขตเมืองทิศตะวันตก ต้องนั่งรถม้ากว่าครึ่งชั่วยามจึงจะถึง

หลี่จิ้งเหิงทราบข่าวตั้งแต่ตอนประชุมเช้าแล้วว่าบ่ายนี้เจียงหลินหยวนจะพาเจียงหยวนมาเยี่ยม ทันทีที่กลับถึงบ้านเขาก็บอกกล่าวเรื่องนี้แก่ฮูหยินและคนในครอบครัว

เมื่อคำนวณเวลาว่าใกล้จะถึงแล้ว หลี่จิ้งเหิงก็พาฮูหยินผู้เฒ่าโจว พร้อมด้วยลุงใหญ่ ป้าสะใภ้ใหญ่ ลุงรอง ป้าสะใภ้รอง และเหล่าหลานๆ ทั้งลูกพี่ลูกน้องชายหญิงมารอรับที่หน้าประตู

'หลี่โย่วหนิง' ลูกพี่ลูกน้องชายคนรองของเจียงหยวนมองไปที่ทางเข้าอันเงียบสงบ แล้วดึงพี่ชายคนโตไปหลบอยู่ด้านหลังสุด

"พี่ใหญ่ เดี๋ยวท่านต้องคอยจับตาดูท่านปู่กับท่านย่าให้ดีนะ อย่าให้พวกเขาโดนเจียงหยวนหลอกเอาได้"

"คนของจวนชางเล่อโหวดีกับนางขนาดนั้น แม้จะรู้ว่าไม่ใช่ลูกแท้ๆ ก็ยังเลี้ยงดูนางประดุจคุณหนูใหญ่ของจวนมาตลอดหลายปี แตดูนางสิ เนรคุณคนชัดๆ ตอนข้าไปงานเลี้ยงที่จวนชางเล่อโหวเมื่อปีก่อน ข้ายังเห็นนางจงใจตัดชุดของฉู่ยวี่โหรวจนขาดเลย"

'หลี่หว่านถัง' ลูกพี่ลูกน้องสาวคนรอง อายุมากกว่าเจียงหยวนเพียงไม่กี่เดือน นางมักจะสมาคมกับเหล่าคุณหนูชนชั้นสูงในเมืองหลวง และพอจะคุ้นเคยกับฉู่ยวี่โหรวอยู่บ้าง

เมื่อได้ยินดังนั้น นางก็ขมวดคิ้ว "ข้าได้ยินมาว่าเมื่อไม่กี่วันก่อน เจียงหยวนแกล้งทำตัวลึกลับหลอกผีคนในจวนชางเล่อโหวจนแตกตื่นกันไปหมด แถมยังฉวยโอกาสขนของในจวนเขามาจนเกลี้ยงอีกด้วย?"

"แน่ใจหรือว่านางเป็นลูกสาวของท่านอาหญิงจริงๆ?"

ในความทรงจำของนาง ท่านอาหญิงผู้ล่วงลับเป็นสตรีที่อ่อนโยนและจิตใจดีที่สุดเท่าที่นางเคยพบเจอ

จะมีลูกสาวแบบนี้ได้อย่างไร?

ลูกพี่ลูกน้องชายคนโต 'หลี่หวายจิ่น' ขมวดคิ้วแน่น

"อย่าพูดจาเหลวไหล"

"เจ้าค่ะๆ เดี๋ยวรอนางกลับไปแล้วค่อยพูด ตอนนี้ข้าจะไม่ทำลายบรรยากาศดีๆ ของท่านปู่ท่านย่าหรอก"

ไม่นานนัก บ่าวรับใช้ก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

"ลูกเขยมาถึงแล้วขอรับ! ท่านเขยมาถึงแล้ว!"

ฮูหยินผู้เฒ่าพลันเกิดอาการประหม่า นางดึงเสื้อผ้าให้เข้าที่และจัดทรงผม

"เสื้อผ้าข้ามีตรงไหนไม่เรียบร้อยหรือไม่?"

"ผมข้ายุ่งหรือเปล่า?"

วินาทีถัดมา นางก็รับเตาพกมาจากแม่นมข้างกาย

"ตระกูลเจียงมีแต่ผู้ชาย ไม่รู้ว่าจะดูแลเจ้าก้อนแป้งจ้าวเจี้ยวดีหรือเปล่า อากาศหนาวเหน็บเพียงนี้ หวังว่าคงไม่ลืมเตรียมเตาพกให้นางหรอกนะ"

"แล้วผ้าคลุมกันลมที่ข้าให้ช่างเร่งตัดเย็บให้นี้ ไม่รู้ว่าหลานจะชอบไหม"

รถม้าหยุดลงที่หน้าประตูใหญ่จวนตระกูลหลี่

เจียงหลินหยวนก้าวลงจากรถม้าก่อน

ขณะที่บ่าวรับใช้กำลังวางม้านั่งสำหรับเหยียบลงจากรถ เจียงหยวนก็กระโดดลงมาจากอีกฝั่งทันที

การกระทำนั้นทำเอาฮูหยินผู้เฒ่าโจวตกใจจนต้องเอามือกุมอกร้องอุทาน

"โธ่! หัวใจของยาย! ไยถึงกระโดดลงมาแบบนั้นเล่า? เร็วเข้า รีบมาให้ยายดูหน่อย บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?"

ไม่จำเป็นต้องรอให้เจียงหลินหยวนแนะนำ หรือต้องตรวจสอบอะไรให้วุ่นวาย เพียงแค่เห็นหน้าเจียงหยวน ฮูหยินผู้เฒ่าก็มั่นใจทันทีว่านี่คือหลานสาวของนาง

นางรีบเดินเข้าไปหา ยัดเตาพกใส่มือเจียงหยวน รับผ้าคลุมจากแม่นมมาคลุมไหล่ให้นางอย่างทะนุถนอม

จากนั้นก็ก้มมองเข่าของเจียงหยวนด้วยความเป็นห่วง

"เจ็บเข่าหรือไม่ลูก?"

หลี่จิ้งเหิงยืนอยู่ด้านข้าง แม้จะไม่ได้เอ่ยปาก แต่คิ้วของเขาก็ขมวดมุ่น สายตาจับจ้องไปที่เข่าของเจียงหยวนอย่างเป็นกังวลไม่แพ้กัน

เจียงหยวนกระโดดเหยงๆ อยู่กับที่สองสามที แล้วจู่ๆ ก็ระเบิดสเต็ปเต้นแท็ปโชว์

นางฉีกยิ้มกว้าง "ท่านยาย ข้าสบายดีเจ้าค่ะ แข็งแรงปึ๋งปั๋งเลย"

พร้อมกันนั้น นางก็หันไปมองหลี่จิ้งเหิง "คารวะท่านตาเจ้าค่ะ"

ทุกคนที่หน้าจวนตระกูลหลี่ต่างพากันยืนอึ้งตาค้าง

เมื่อกี้ไม่ได้ถามว่าเจ็บเข่าหรือเปล่าหรอกรึ? ทำไมจู่ๆ ถึงลุกขึ้นมาเต้นได้ล่ะ?

แต่จะว่าไป ท่าเต้นนั่นก็ดูเพลินดี ขาเรียวยาวนั่นช่างยืดหยุ่นและเข้าจังหวะจนพวกเขาเผลออยากจะขยับขาตาม

เจียงหยวนประเมินคนตระกูลหลี่ไปพลางเต้นไปพลาง

【ระบบ ท่านตากับท่านยายของข้า ดูเป็นตาแก่ยายแก่ผู้ใจดีจังเลยนะ】

คนตระกูลหลี่: ???

เสียงอะไรน่ะ?