บทที่ 29: ท่านตาผู้ต่ำช้าและไร้ยางอาย

บทที่ 29: ท่านตาผู้ต่ำช้าและไร้ยางอาย

เจียงหยวนไม่ได้ขยับปากพูดด้วยซ้ำ แล้วทำไมพวกเขาถึงยังได้ยินเสียงนางอยู่?

หลี่จิ้งเหิงและฮูหยินเฒ่าเผลอขานรับ "ดีๆๆ" ออกไปโดยไม่รู้ตัว

สายตาของพวกเขากลับจับจ้องไปที่ริมฝีปากของเจียงหยวนด้วยความงุนงงและประหลาดใจ ไม่ต่างจากคนอื่นๆ ในตระกูลหลี่

【ทำไมทุกคนถึงมองข้าด้วยสายตาตกตะลึงขนาดนั้น หรือว่าจะตะลึงในความงามของข้า?】

【กะแล้วเชียว ข้านี่มันสวยเกินต้าน ใครเห็นเป็นต้องรัก รถเห็นเป็นต้องจอด ดอกไม้เห็นเป็นต้องบาน ความงามระดับมัจฉาจมวารี ปักษีตกนภา จันทร์หลบโฉมสุดา มวลผกาละอายนาง จริงๆ】

ทุกคน: ...หลงตัวเองชะมัด

ด้านหลังฝูงชน หลี่หว่านถัง หลานสาวคนโตของตระกูลหลี่ ซึ่งมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของเจียงหยวน หลุดขำ "พรืด" ออกมา

【หือ? ใครตดน่ะ?】

【โห ตดเสียงดังขนาดนี้ ลำไส้คงจะคึกคักน่าดู】

หลี่หว่านถัง: ...

หลี่จือซู ลูกพี่ลูกน้องรอง และหลี่โย่วหนิง ลูกพี่ลูกน้องรองฝ่ายชาย ต่างก้มหน้าไหล่สั่นเทิ้มด้วยความขบขัน

"ข้างนอกอากาศหนาว เข้าไปคุยกันข้างในเถอะ"

ฮูหยินผู้เฒ่าช่วยผูกเชือกเสื้อคลุมให้เจียงหยวน และจัดปกคอเสื้อขนสัตว์ให้เข้าที่ เพื่อไม่ให้ลมเล็ดลอดเข้าไปได้

ขณะที่นางกำลังจัดปกเสื้อ หลังมือของนางก็บังเอิญไปโดนแก้มของเจียงหยวน

ความเย็นเฉียบจากหลังมือทำให้เจียงหยวนสะดุ้งเฮือก

เจียงหยวนคว้ามือของฮูหยินผู้เฒ่าไว้ แล้วยัดเตาพกอุ่นๆ ใส่มือนาง

ก่อนจะเชิดหน้าพูดด้วยท่าทางหยิ่งผยองว่า "ข้าไม่อยากถือเตาพกหรอก มันดูไม่เท่เอาซะเลย"

มือน้อยๆ ของนางกุมหลังมือของฮูหยินผู้เฒ่าอยู่ครู่หนึ่ง

ไออุ่นจากฝ่ามือของนางช่างอบอุ่นยิ่งกว่าเตาพกเสียอีก

ยังไม่ทันที่ฮูหยินผู้เฒ่าจะได้คืนเตาพกให้ นางก็หดมือกลับเข้าไปในเสื้อคลุม แล้วกระโดดหยอยๆ ไปข้างหน้า ราวกับลูกแมวน้อยที่ซุกมือซุกเท้าเดิน

ฮูหยินผู้เฒ่ามองแผ่นหลังของหลานสาวด้วยขอบตาที่เริ่มชื้นขึ้นมา

เจียงหลินหยวนตกลงให้เจียงหยวนพักอยู่ที่จวนสกุลหลี่ต่ออีกสักสองสามวันแล้ว

ดังนั้น เจียงหยวนจึงต้องสำรวจที่พักอาศัยชั่วคราวแห่งนี้ให้ละเอียดเสียหน่อย

นางเดินพลางสอดส่ายสายตามองไปรอบๆ

แล้วนางก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง

【เจ้าหนูทองคำ ท่านตากับท่านยายข้าเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำกับโรคกลัวเชื้อโรคหรือเปล่า?】

【นี่มันกลางฤดูหนาวนะ ระหว่างทางที่นั่งรถมา ตรงไหนที่มีต้นไม้ พื้นก็ต้องเต็มไปด้วยใบไม้แห้ง แต่ดูสิ ลานบ้านนี้ไม่มีใบไม้ร่วงแม้แต่ใบเดียว】

【ทำไมฉากนี้มันคุ้นๆ พิกล?】

อันที่จริงไม่ใช่ว่าไม่มีใบไม้เลย มีร่วงลงมาบ้างหนึ่งหรือสองใบ แต่ทันทีที่มันแตะพื้น บ่าวไพร่ที่ซ่อนตัวอยู่ก็จะรีบพุ่งเข้ามาเก็บกวาดทันที

【เสี่ยวหยวนหยวน เจ้าฉลาดมาก ท่านตาของเจ้าเป็นโรคกลัวเชื้อโรคขั้นรุนแรง ถึงขั้นพัฒนาเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำเลยล่ะ】

【เขาคลั่งไคล้ความสะอาดจนมองว่าการสัมผัสเนื้อตัวกับคนอื่นเป็นเรื่องสกปรกน่าขยะแขยงสุดๆ】

ฝีเท้าที่กำลังกระโดดโลดเต้นของเจียงหยวนชะงักกึก

【งั้นมันก็เหมือนกับหนังที่ข้าดูเมื่อสองชาติที่แล้วเลยสิ? แต่ยุคนี้ไม่มีเด็กหลอดแก้วนะ แล้วท่านตากับท่านยายมีลูกกันได้ยังไง?】

คนตระกูลหลี่เริ่มชินกับการได้ยินเสียงในใจของเจียงหยวนแล้ว

บางคนถึงกับเร่งฝีเท้าเดินตามหลังเจียงหยวนให้ทัน เพื่อจะได้ยินชัดเจนขึ้น

คนที่วิ่งเร็วที่สุดคือหลี่โย่วหนิง

เขาไม่เคยได้ยินคำว่า "โรคกลัวเชื้อโรค" กับ "โรคย้ำคิดย้ำทำ" มาก่อน แต่ก็พอเดาความหมายได้คร่าวๆ

เขานึกขึ้นได้ว่าท่านปู่รักความสะอาดมากและไม่ชอบให้ใครมาแตะตัว ในความทรงจำของเขา ท่านปู่ไม่เคยอุ้มเขาเลยสักครั้ง

เจียงหลินหยวนก็นึกขึ้นได้ว่าภรรยาเคยเล่าให้ฟังว่า ตั้งแต่เล็กจนโต ท่านพ่อของนางไม่เคยอุ้มนางเลย

ตอนที่ภรรยาคลอดลูก พวกเขาพาลูกกลับมาเยี่ยมพ่อตาแม่ยาย พ่อตาก็ไม่เคยอุ้มหลานเช่นกัน

เมื่อก่อนเขาคิดแค่ว่าพ่อตาไม่ชอบเด็ก

นึกไม่ถึงว่าเป็นเพราะรังเกียจว่าการอุ้มเด็กมันสกปรกน่าขยะแขยง

ถึงเขาจะไม่เข้าใจคำว่าเด็กหลอดแก้ว แต่เขาก็สงสัยเหมือนกัน การจะทำเรื่องอย่างว่าระหว่างชายหญิง มันต้องแนบชิดกันมาก แต่พ่อตากลับไม่อยากแตะเนื้อต้องตัวคนอื่น แล้วลูกๆ เกิดมาได้อย่างไร?

บรรดาลูกหลานของหลี่จิ้งเหิงยิ่งอยากจะดึงหูตัวเองไปแปะไว้ที่ตัวเจียงหยวน เพื่อฟังว่าพวกเขาถูก "ผลิต" ออกมาได้อย่างไร

มีเพียงหลี่จิ้งเหิงและฮูหยินผู้เฒ่าที่รู้สึกกระดากอายและอยากจะหยุดเสียงในใจของเจียงหยวน

ฮูหยินผู้เฒ่าจึงร้องทัก "เฉียวเฉียว เดินช้าๆ หน่อยลูก ระวังพื้นลื่น"

เจียงหยวนขานรับเสียงใส "เจ้าค่ะ"

แต่ทันใดนั้นก็ตามมาด้วย:

【เจ้าหนูทองคำ เร็วเข้า บอกข้าที หรือว่าท่านลุงกับท่านแม่ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของท่านตา?】

เป็นอย่างนี้นี่เอง!

ท่านลุงทั้งสองของเจียงหยวนเบิกตากว้าง

ความลับชาติกำเนิดมาเปิดเผยเอาตอนวัยกลางคน มันเป็นแบบนี้เองหรือ?

ฮูหยินผู้เฒ่าถลึงตาใส่หลี่จิ้งเหิงอย่างเคียดแค้น เป็นความผิดของตาแก่นี่แท้ๆ ที่มีนิสัยประหลาด จนทำให้หลานสาวที่เพิ่งตามหาเจอนึกว่านางคบชู้สู่ชาย

ใบหน้าของหลี่จิ้งเหิงดำคล้ำราวกับก้นหม้อ

นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน?

โชคดีที่ 'เจ้าหนูทองคำ' ช่วยถอดหมวกเขียวออกจากหัวเขาให้

【เสี่ยวหยวนหยวน เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไรเนี่ย? ลูกๆ ทุกคนเป็นลูกแท้ๆ ของท่านตาเจ้านั่นแหละ เพียงแต่ก่อนจะลงมือปฏิบัติภารกิจปั๊มลูกแต่ละครั้ง พวกเขาจะเชิญหมอมาจับชีพจรดูฤกษ์ดูยามอยู่หลายวัน เพื่อหาช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดในการตั้งครรภ์】

【พอถึงเวลา แม่นมก็จะจับท่านตาเจ้าขัดสีฉวีวรรณตั้งแต่หัวจรดเท้าจนสะอาดเอี่ยมอ่อง แถมยังต้องแช่น้ำยาฆ่าเชื้ออีกหลายชั่วยามกว่าจะยอมขึ้นเตียง】

【พอเสร็จกิจปุ๊บ เขาก็จะรีบผละออกไปอาบน้ำต่ออีกหลายชั่วยาม ใช้สบู่หมดไปหลายก้อนเลยทีเดียว】

เจียงหยวน: "..."

【ท่านตาข้านี่เรื่องมากจริงๆ ไม่อยากแตะตัวท่านยายขนาดนั้น แต่ก็ยังมีลูกตั้งหกคน】

เจียงหยวนมีลุงทั้งหมดห้าคน

นอกจากลุงใหญ่และลุงรองที่รอรับนางอยู่ที่นี่ ยังมีลุงอีกสามคนที่ไม่อยู่ในเมืองหลวง จึงมาร่วมต้อนรับไม่ได้

ลุงทั้งสองลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

โชคดีที่ไม่ต้องออกตามหาพ่อที่แท้จริงตอนแก่

ฮูหยินผู้เฒ่าเพิ่งรู้วันนี้เองว่า ทุกครั้งหลังจากเสร็จกิจ ตาแก่คนนี้ถึงกับต้องไปแช่น้ำเป็นชั่วยามและใช้สบู่หลายก้อน

เขาเห็นนางสกปรกขนาดต้องแช่น้ำล้างตัวเป็นชั่วยามเลยหรือ?

นางเริ่มคิดแล้วว่าควรจะหย่าขาดจากสามีคนนี้ดีหรือไม่

หลี่จิ้งเหิงมองฮูหยินด้วยความรู้สึกผิด ที่เขาไม่บอกนางในตอนนั้นเพราะไม่อยากให้นางคิดมาก

แต่ถ้าเขาไม่ทำแบบนั้น เขาก็จะรู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัวไปหมด

หลายปีมานี้ เขาเคยเชิญหมอมาเป็นสิบคนเพื่อรักษาอาการนี้ แต่ก็ไร้ผล

ในขณะเดียวกัน เขาก็ตกใจมาก

'เจ้าหนูทองคำ' ของหลานสาวคือตัวอะไรกันแน่? ทำไมถึงรู้เรื่องราวทุกอย่างละเอียดขนาดนี้?

【สมัยสาวๆ ท่านยายเจ้าเป็นสาวงามเลื่องชื่อแห่งเมืองหลวง ทั้งมีความรู้และกิริยามารยาทงดงาม คนที่อยากแต่งงานกับนางต่อแถวยาวเหยียดจากหน้าประตูบ้านไปจนถึงประตูเมือง ท่านตาเจ้าก็เป็นหนึ่งในหนุ่มๆ ที่มาตามจีบเหมือนกัน】

【เขาโชคดีที่ช่วยชีวิตพ่อของท่านยายไว้ได้ เลยชนะใจสาวงามได้สำเร็จ】

【แต่เพราะโรคกลัวเชื้อโรคขั้นรุนแรงนี่แหละ เขาเลยกลัวว่าท่านยายจะรังเกียจ จึงอยากใช้ลูกเป็นเครื่องมือผูกมัดนางไว้】

เจียงหยวนรู้สึกดูแคลนหลี่จิ้งเหิง

【ผู้ชายก็เห็นแก่ตัวเหมือนกันหมดนั่นแหละ ตัวเองมอบความสุขทางเพศให้ภรรยาไม่ได้แท้ๆ แต่ยังหน้าด้านใช้ลูกมาผูกมัดนางอีก】

ถึงแม้ผู้ชายรอบข้าง (ยกเว้นหลี่จิ้งเหิง) จะไม่ค่อยเห็นด้วยกับประโยคที่ว่าผู้ชายทุกคนเห็นแก่ตัว

แต่พวกเขาก็พร้อมใจกันดูแคลนหลี่จิ้งเหิง

ช่างต่ำช้าและไร้ยางอายสิ้นดี!

【ท่านยายข้าช่างน่าสงสารจริงๆ!】

ป้าสะใภ้ทั้งสองพยักหน้าเห็นด้วยในใจรัวๆ

ท่านแม่ช่างน่าสงสารจริงๆ

【ความจริงแล้ว ท่านยายเจ้าก็ไม่ได้น่าสงสารขนาดนั้นหรอก】

เจียงหยวน: ???

【หรือว่าท่านตาจะเสร็จกิจภายในสามวินาที ทำให้ท่านยายทรมาน นางเลยยินดีปรีดาที่เขาไม่ค่อยมายุ่ง?】

ทุกคน: ???

หลี่จิ้งเหิง: !!!