บทที่ 6 เขาป่วย เดี๋ยวข้าฝังเข็มให้

บทที่ 6 เขาป่วย เดี๋ยวข้าฝังเข็มให้

จียงอวิ๋นโจวกำหมัดแน่น

เขาโกรธจนอยากจะฆ่าคน

เจ้าระบบ 'ถงจื่อ' นี่มันน่ารำคาญพอๆ กับฉู่หยวนเลย

【เจ้ารู้ไหมว่าทำไมพี่รองของเจ้าถึงได้เป็น 'ทาสรัก' ผู้ภักดีของฉู่ยวี่โหรวขนาดนั้น?】

จียงหยวนลองตอบดูเชิง: 【เพราะฉู่ยวี่โหรวสวยงั้นรึ?】

【ไม่ใช่ ถ้าพูดเรื่องความงาม เจ้าสวยกว่านางเยอะ ไม่งั้นนางคงไม่อิจฉาและคอยหาเรื่องเจ้าทุกฝีก้าวหรอก】

ท่านผู้เฒ่าจียงและจียงหลินหยวนต่างรู้สึกว่าคำพูดของถงจื่อมีเหตุผลมาก

ลูกสาวและหลานสาวสุดที่รักของพวกเขาย่อมสวยที่สุดอยู่แล้ว

จียงอวิ๋นโจวแค่นเสียง

หน้าตาดีไปจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อจิตใจดำมืด?

【ตอนพี่รองเจ้าอายุสิบขวบ เขาไปเที่ยวฤดูใบไม้ผลิแถบชานเมืองกับแก๊งคุณชายน้อยในเมืองหลวง มือบอนไปขโมยแอปเปิ้ลของชาวสวนบนเขา เลยโดนหมาไล่กัด】

【เขากลัวจนวิ่งหนีป่าราบโดยไม่ดูทาง สุดท้ายกลิ้งตกลงไปตามไหล่เขาจนสลบเหมือด】

【เคราะห์ซ้ำกรรมซัดฝนดันตกหนักพอดี คนอื่นมัวแต่หาที่หลบฝนเลยไม่ได้สนใจพี่รองของเจ้า】

【ชิชะ ชาวสวนปลูกของง่ายเสียที่ไหน ดันไปขโมยเขา สมน้ำหน้าพี่รองแล้ว】

จียงหลินหยวนและท่านผู้เฒ่าจียงต่างพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย

ไม่นึกเลยว่าเจ้าเด็กเหลือขอนี่จะมีวีรกรรมแสบๆ ในอดีตแบบนี้ด้วย

ใบหน้าของจียงอวิ๋นโจวมืดครึ้มลงทันตา เขาไม่เคยบอกใครเรื่องขโมยแอปเปิ้ลบนเขาแล้วตกเขามาก่อน

แม้แต่ฉู่ยวี่โหรวยังไม่รู้ แล้วฉู่หยวนรู้ได้ยังไง?

หรือนางส่งคนไปสืบเรื่องเขามาจริงๆ?

ถงจื่อเล่าต่อ

【สุดท้ายพี่รองของเจ้าก็ถูกเด็กผู้หญิงคนหนึ่งช่วยไว้】

【บังเอิญว่าจวนโหวฉางเล่อมีคฤหาสน์อยู่แถวนั้นพอดี ฉู่ยวี่โหรวไปพักหนีร้อนที่นั่น สาวใช้เห็นคนช่วยเลยเข้าไปถามไถ่สถานการณ์】

พอได้ยินแบบนี้ จียงหยวนก็ถึงบางอ้อ

【ฉู่ยวี่โหรวต้องรู้ฐานะของพี่รองแน่ พอเขาฟื้นขึ้นมา นางก็สวมรอยเป็นผู้มีพระคุณ เขาเลยปักใจรักและภักดีต่อนางสินะ】

【หยวนหยวนน้อยฉลาดมาก!】

ท่านผู้เฒ่าจียงและจียงหลินหยวนพลันตระหนักถึงความจริง ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

เฉียวเฉียวพูดถูก เจ้าเด็กเหลือขอนี่มันโง่จริงๆ จำผู้มีพระคุณของตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ

จียงอวิ๋นโจวพยายามหันคอไปจ้องจียงหยวนตาเขม็ง

นังหญิงชั่วพูดจาเหลวไหลอีกแล้ว

คนจริงใจและจิตใจดีอย่างยวี่โหรวจะโกหกได้ยังไง?

"แบร่ แบร่ แบร่"

แม้จียงหยวนจะไม่เข้าใจว่าจียงอวิ๋นโจวเป็นบ้าอะไร ถึงยืนกรานจะบิดคอมาจ้องหน้านางด้วยท่าทางแปลกๆ แต่นั่นก็ไม่ใช่อุปสรรคในการที่นางจะแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เขา

พอเห็นนางทำท่าทางอวดดีแบบนั้น จียงอวิ๋นโจวยิ่งมั่นใจว่านางโกหก

นางต้องใช้วิชามารบางอย่างเพื่อให้เขาได้ยินความคิดของนาง แล้วคิดว่าทำแบบนี้จะทำให้เขาหลงเชื่อคำพูดพวกนั้น

นางคงถึงขั้นส่งคนไปสืบเรื่องเขา เพื่อเอามาประกอบเรื่องโกหกให้ดูน่าเชื่อถือขึ้น

สมกับที่ยวี่โหรวบอก ฉู่หยวนเป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบายน่ากลัวมาตั้งแต่เด็ก

【หยวนหยวนน้อย ยังมีเรื่องซุบซิบอีกเรื่อง พี่รองเจ้ามั่นหน้ามากว่าเขาเป็นหนึ่งเดียวของฉู่ยวี่โหรว】

【หารู้ไม่ว่าเขาเป็นแค่ปลาตัวหนึ่งในบ่อของนาง ถ้าเขาไปโรงน้ำชาหงเหยียนตอนนี้ คงได้เห็นฉู่ยวี่โหรวนั่งพลอดรักกับพี่ชายคนสนิทของเขาในห้องส่วนตัวแน่ๆ】

【หือ? ข่าวฉาวเรื่องสวมเขาเหรอ? ของโปรดข้าเลย】

"ฉู่หยวน!"

ดวงตาของจียงอวิ๋นโจวลุกเป็นไฟ

ใส่ร้ายว่ายวี่โหรวโกหกเขายังพอทน แต่นี่ถึงขั้นเอาคำโกหกมาแปดเปื้อนความบริสุทธิ์ของยวี่โหรว เขาจะทนไม่ไหวแล้วนะ

จียงหยวนมองไปทางเขา: 【เขาป่วยหนักหรือเปล่าเนี่ย? ขตายังไม่ได้พูดอะไรสักคำ เดี๋ยวก็จ้อง เดี๋ยวก็ตะคอกใส่】

นางหันไปมองจียงหลินหยวน:

"ท่านพ่อ พี่รองดูท่าจะเสียสติไปแล้ว ข้ามีเข็มอยู่เล่มหนึ่ง พอจะฝังเข็มรักษาเขาได้ไหมเจ้าคะ?"

จียงหลินหยวนก็รู้สึกว่าจียงอวิ๋นโจวป่วยเหมือนกัน

เขาพยักหน้า

"ได้สิ"

ในใจเขาก็อดชื่นชมไม่ได้ สมเป็นลูกสาวของจียงหลินหยวน อายุแค่นี้ก็รู้จักวิชาฝังเข็มแล้ว

วินาทีต่อมา เขาก็เห็นจียงหยวนกำตะปูเหล็กแล้วแทงจึกเข้าใส่จียงอวิ๋นโจว

เอ่อ... นั่นเรียกว่าเข็มรึ?

เขาขอถอนคำพูดเมื่อกี้แล้วกัน

ท่านผู้เฒ่าจียงหรี่ตายิ้มอย่างมีความสุข 'เข็ม' เล่มนี้ดี จะได้ช่วยรักษาโรคโง่ของเจ้าเด็กเหลือขอนั่นสักที

"จับเขาไว้แน่นๆ อย่าให้เจ้าเด็กนี่ดิ้นได้"

ทหารองครักษ์ที่คุมตัวจียงอวิ๋นโจวออกแรงกดแขนเขาไว้แน่น

"อ๊ากกกก—"

"อ๊ากกกก—"

เสียงร้องโหยหวนดังสะเทือนเลือนลั่นจนนกบนต้นไม้แตกตื่นบินหนีไปหมด

【พี่รองเกลียดข้าจะตาย แถมเมื่อกี้ข้ายังเผลอจิ้มตะปูเข้าเอวเขาจนเขายืนไม่อยู่ แล้วจะกล่อมให้เขาไปโรงน้ำชาหงเหยียนด้วยกันยังไงดีนะ?】

เพราะ 'เข็ม' ใหญ่เกินไปแถมแทงผิดตำแหน่ง เลยทำให้จียงอวิ๋นโจวเป็นอัมพาตชั่วคราว ด้วยเหตุนี้ท่านผู้เฒ่าจียงและจียงหลินหยวนจึงยังไม่รีบร้อนโยนเขาออกไป

แต่โยนกลับไปที่เรือนของเขาแทน

ตอนที่จียงหยวนเดินผ่าน นาง 'บังเอิญ' เหยียบเท้าข้างที่ชาจนไร้ความรู้สึกของเขาเข้าพอดี

นางเงยหน้ามองท้องฟ้าด้วยความเศร้าสร้อย

【ถ้าไม่ได้กิน 'แตง' (เผือกเรื่องชาวบ้าน) พร้อมกับคู่กรณี มันเหมือนชีวิตขาดอะไรไปสักอย่างจริงๆ】

ท่านผู้เฒ่าจียงและจียงหลินหยวนต่างรู้สึกว่าคำพูดนี้มีเหตุผลมาก

ท่านผู้เฒ่าจียง: "ใครก็ได้ เตรียมเกี้ยว หามคุณชายรองตามเราไปที่โรงน้ำชาหงเหยียน"

"กินข้าวอิ่มพอดี เป็นเวลาเหมาะที่จะไปจิบชาช่วยย่อยที่โรงน้ำชาสักหน่อย"

จียงหยวนมองท่านผู้เฒ่าจียงอย่างตื่นเต้น

"ท่านปู่พูดถูกเผงเลยเจ้าค่ะ ข้ากำลังแน่นท้อง อยากดื่มชาอยู่พอดี"

ท่านผู้เฒ่าจียงกำลังจะยิ้มรับ

【อา ท่านปู่เป็นพยาธิในท้องข้าชัดๆ รู้ใจกันจริงๆ】

รอยยิ้มของท่านผู้เฒ่าจียงค้างกลางอากาศ... รู้ใจน่ะดีแล้ว แต่ไม่ต้องถึงขั้นเป็นพยาธิก็ได้มั้ง

เมื่อจียงอวิ๋นโจวถูกหามขึ้นเกี้ยว ความเจ็บปวดทำเอาน้ำตาเขาเล็ด

คนพวกนี้ป่วยกันหมดแล้วหรือไง?

อยากไปจิบชาที่โรงน้ำชาก็ไปสิ ทำไมต้องหิ้วเขาไปด้วย?

ส่วนเรื่องที่ว่าพวกนั้นจะได้ยินความคิดของฉู่หยวนเหมือนเขา?

จะเป็นไปได้ยังไง?

ในนิยายบอกไว้ว่า ผู้ถูกเลือกอย่างเขาต้องเป็นหนึ่งเดียวสิ...

ณ ห้องส่วนตัวชั้นสามของโรงน้ำชาหงเหยียน

ฉินเซิง คุณชายสามแห่งจวนรองเสนาบดีกรมกลาโหม นั่งอยู่ตรงข้ามกับฉู่ยวี่โหรว

"พี่เซิง ข้าไม่โทษพี่หญิงเลยจริงๆ เจ้าค่ะ จริงๆ นะ พี่หญิงไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของท่านพ่อท่านแม่ ปกตินางก็ขาดความอบอุ่นในจวนอยู่แล้ว นางถึงได้ทำเรื่องมากมายเพื่อเรียกร้องความสนใจจากคนอื่น"

"หลังจากผลักข้าตกน้ำ นางคงรู้ตัวว่าทำผิด ถึงได้รีบขี่หมูหนีไป แถมยังชนท่านพ่อกับคนอื่นๆ บาดเจ็บอีก"

"หลายวันมานี้นางคงไม่กล้ากลับบ้าน แต่นางตัวคนเดียวข้างนอกนั่น แถมยังหน้าตาสะสวย ข้าไม่รู้เลยว่าจะมีเหตุร้ายอะไรเกิดขึ้นกับนางบ้างไหม"

ฉู่ยวี่โหรวหลุบตาลง ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับหางตาที่ไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยดเป็นระยะ

นอกจากคนในครอบครัวแล้ว ฉู่หยวนไม่มีที่พึ่งอื่นในเมืองหลวง แถมชื่อเสียงก็ย่ำแย่

นางสะสวยขนาดนั้นแถมต้องระหกระเหินตัวคนเดียว คงเจอเรื่องร้ายมากกว่าดีแน่ๆ

ต่อให้สุดท้ายนางจะกลับมาได้อย่างปลอดภัย แต่คนแทบทั้งเมืองก็รู้แล้วว่านางหนีออกจากจวนโหวไปอยู่ข้างนอกคนเดียว

คงไม่มีใครเชื่อหรอกว่านางจะบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฉู่ยวี่โหรวก็แอบยกมุมปากขึ้นอย่างสะใจ

ด้วยความช่วยเหลือของถงจื่อ จียงหยวนก็นำท่านผู้เฒ่าจียงและคณะมาถึงห้องส่วนตัวที่อยู่ติดกับห้องของฉู่ยวี่โหรวพอดี