บทที่ 5 ขี่ท่านปู่เจียง

บทที่ 5 ขี่ท่านปู่เจียง

ในเมื่อจวนอัครมหาเสนาบดีกลายเป็นบ้านของเจียงหยวนแล้ว

นางย่อมต้องสำรวจดูให้ทั่วเสียหน่อย

แต่จะให้เดินเองน่ะหรือ... ไม่มีทางเสียหรอก นางเดินไม่ไหวแม้แต่ก้าวเดียว

เช่นนั้นก็ให้เจ้าหมูของนางเดินให้มากหน่อยแล้วกัน

หมูที่เลี้ยงแบบปล่อยตามธรรมชาติย่อมมีรสชาติดีกว่า

เจียงหลินหยวนและท่านผู้เฒ่าเจียงยืนเคียงข้างกัน ทอดสายตามองเด็กสาวที่กำลังขี่หมูท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดง

"ท่านพ่อ พรุ่งนี้ข้าจะไปกราบทูลฮ่องเต้เพื่อขอตัวแม่นมจากในวังกลับมาอบรมสั่งสอนมารยาทให้เฉียวเฉียว การขี่หมูวิ่งพล่านไปทั่วจวนเช่นนี้ ช่างดูไม่งามเอาเสียเลย"

ท่านผู้เฒ่าเจียงกอดอก เชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ

"ข้าว่าเหมาะสมดีออก หลานสาวคนโตของข้าออกจะงดงามปานนี้ อย่าว่าแต่ขี่หมูเลย ต่อให้นางอยากจะขี่คอตาแก่อย่างข้า ก็ย่อมทำได้ทั้งนั้น"

เจียงหลินหยวน "..."

เอาเถอะ ตามใจท่านพ่อเถิด!

ทันใดนั้น ท่านผู้เฒ่าเจียงก็ขมวดคิ้วแน่น

"เจ้าเด็กบ้านั่น ทำไมถึงโง่เง่าปานนี้ หลบหมูแค่นี้ก็ไม่พ้น เกิดทำหมูของเฉียวเฉียวสะดุดล้มขึ้นมาจะทำอย่างไร?"

เมื่อมองไปที่เจียงหยุนโจวซึ่งถูกหมูชนจนกระเด็นลอยไป ท่านผู้เฒ่าเจียงก็ไม่รู้สึกอื่นใดนอกจากความรังเกียจเดียดฉันท์

เจียงหลินหยวนเองก็มองดูเจ้าลูกชายตัวดีด้วยความไม่พอใจเช่นกัน "มันโง่เง่าจริงๆ นั่นแหละ"

ก่อนที่เจียงหยุนโจวจะหมดสติไป เขามีเพียงความคิดเดียวในหัว: ทำไมฉากนี้มันถึงดูคุ้นตานักนะ?

ครึ่งชั่วยามต่อมา จู่ๆ เจียงหยุนโจวก็ลุกพรวดขึ้นมานั่งบนเตียง

ทันทีที่ลืมตา เขาก็เห็นเจียงหยวนนั่งอยู่บนเตียงของเขา กำลังเล่นไพ่ใบไม้กับสาวใช้ตัวน้อย

เวลานี้ ไพ่กระดาษกระจัดกระจายเกลื่อนกราดอยู่บนเตียง

ไพ่บางใบยังแปะอยู่บนตัวเขาด้วยซ้ำ

ถ้าเขาเข้าใจไม่ผิด เมื่อครู่นี้พวกนางเพิ่งจะใช้ตัวเขาต่างโต๊ะไพ่

ใบหน้าของเจียงหยุนโจวดำคล้ำ

"ฉูหยวน ไสหัวลงไปจากเตียงข้าเดี๋ยวนี้"

นังผู้หญิงชั่วคนนี้ช่างไร้มารยาทสิ้นดี

"ใครก็ได้! ใครปล่อยนางเข้ามา?"

ในเมื่อ "โต๊ะไพ่" หายไปแล้ว เจียงหยวนและคนอื่นๆ ก็เล่นต่อไม่ได้

นางบิดขี้เกียจและกระโดดลงจากเตียง

"อ้าว ตื่นแล้วเหรอ? งั้นข้าไปล่ะ"

【ถึงหมูของข้าจะชนเขาจนสลบ แต่ข้าก็ยัดยาลูกกลอนให้เขาไปตั้งเยอะ แถมยังนั่งเฝ้าจนกว่าเขาจะฟื้น ในฐานะน้องสาว ข้าทำหน้าที่ได้อย่างสุดความสามารถแล้วใช่ไหม?】

【ใช่แล้วโฮสต์ตัวน้อย ข้าว่าท่านทำหน้าที่น้องสาวได้ยอดเยี่ยมมาก ท่านยุติธรรมกับพี่รองคนนี้มากเกินไปแล้วด้วยซ้ำ】

เสียงประหลาดๆ แบบวันนั้นอีกแล้ว?

เสียงของฉูหยวนกับเด็กประหลาดคนนั้น?

เจียงหยุนโจวจ้องเขม็งไปที่เจียงหยวน

เห็นได้ชัดว่านางไม่ได้อ้าปากพูด

แล้วเจ้าของเสียงอีกคนอยู่ที่ไหนกัน?

【เขาเป็นอะไรไป? ทำไมต้องจ้องหน้าข้าเขม็งขนาดนั้น หรือว่าเขาจะหลงใหลในความงามของข้า? นี่เขาตกหลุมรักข้าเข้าแล้วเหรอ?】

【คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะเป็นพวกวิตถาร ตอนยังไม่รู้ว่าข้าเป็นน้องสาวแท้ๆ ก็ไม่ชอบขี้หน้า แต่พอรู้ความจริงปุ๊บก็ดันมาตกหลุมรักทันที】

【เจ้าระบบ ต่อไปพวกเราต้องอยู่ให้ห่างจากคนโรคจิตพรรค์นี้ไว้นะ】

โดยปกติแล้วเจ้าระบบมักจะเออออห่อหมกไปกับเจียงหยวนอย่างไม่ลืมหูลืมตา

มันรีบเห็นด้วยทันที 【ถูกต้อง เราต้องอยู่ให้ห่างจากเขา เขาอยากจะเป็นพระเอกละครโศกนาฏกรรมสายเลือดหรือไง แต่เราจะบ้าจี้ตามเขาไม่ได้เด็ดขาด】

เจียงหลินหยวนและท่านผู้เฒ่าเจียงกังวลว่าเจ้าลูกโง่เจียงหยุนโจวจะรังแกเจียงหยวน พอสะสางงานเสร็จจึงรีบมาดู

ทันทีที่ก้าวเข้ามาและได้ยินเสียงในใจของเจียงหยวน ใบหน้าของทั้งสองก็ดำทะมึนราวกับก้นหม้อ

เจ้าเด็กเหลือขอ! รนหาที่ตายนัก!

เจียงหยุนโจวตกตะลึง

หรือว่าสิ่งที่เขาได้ยินคือเสียงในใจของนาง?

สวรรค์ เขาได้ยินเสียงในใจของฉูหยวนจริงๆ หรือนี่ เป็นไปได้ไหมว่าเขาคือ "ผู้ถูกเลือก" ที่มีชะตาลิขิตอันยิ่งใหญ่เหมือนในนิยาย?

เขาว่าแล้วเชียว!

คนอย่างเขา เจียงหยุนโจว ย่อมเกิดมาเพื่อเป็นยอดคน

แต่เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ฉูหยวนพูดว่าอะไร?

นางคือน้องสาวของเขา?

เป็นไปได้อย่างไร?

"ฉูหยวน เจ้าพูดจาเพ้อเจ้ออะไร? ในเมื่อใช้วิธีอื่นเรียกร้องความสนใจจากข้าไม่ได้ ตอนนี้ถึงขั้นแอบอ้างว่าเป็นน้องสาวข้าแล้วรึ?"

เจียงหยวนกรอกตามองบน

【ประหลาดคน ข้าแค่บอกว่าจะไปแล้ว เพ้อเจ้อตรงไหน?】

【แล้วใครแอบอ้างเป็นน้องสาวเขายะ เหอะๆ ฟ้าดินเป็นพยาน ข้าน่ะไม่อยากเป็นน้องสาวของเขาจะตายอยู่แล้ว แค่คิดว่ามีพี่รองสมองนิ่มแบบนี้ ข้าก็รู้สึกซวยจะแย่】

"ถ้าไม่อยากเป็นน้องสาวข้า ก็ไปตัดขาดกับท่านพ่อแล้วไสหัวออกจากจวนอัครมหาเสนาบดีไปซะ"

เจียงหยวนกวาดเก็บยาลูกกลอนบนโต๊ะที่ยังป้อนเขาไม่หมดกลับคืนมา

【ข้าจะไม่ยอมเสียยาลูกกลอนให้คนโง่อย่างเขาอีกแม้แต่เม็ดเดียว】

เจียงหยุนโจวโกรธจนแทบระเบิด

เขาบอกฉูหยวนไปนับครั้งไม่ถ้วนแล้วว่าเขาไม่มีวันชอบนาง ให้ตัดใจเสีย

แต่นางไม่เพียงไม่ตัดใจ กลับยิ่งรุกหนักขึ้น

ถึงขั้นตามมาถึงบ้านเขา

แถมยังใส่ร้ายเขาในใจว่าเขาหลงรักนาง

นางยังกล้าดีมาบอกให้เขาออกจากจวนอัครมหาเสนาบดีอีก

ที่แย่ที่สุดคือนางด่าว่าเขาสมองนิ่มและเป็นตัวซวย คนจิตใจอำมหิตและเนรคุณอย่างนางมีสิทธิ์อะไรมาพูดจาเช่นนี้?

"ใครก็ได้! ใครก็ได้มาเร็วเข้า! โยนตัวนางออกไป! ถ้าใครกล้าปล่อยนางเข้ามาอีก ข้าจะจับพวกเจ้าไปขายให้หมด!"

เจียงหยุนโจวลุกจากเตียง แปลกใจเล็กน้อย เขาโดนหมูชนมาไม่ใช่หรือ ทำไมร่างกายไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด?

ความสงสัยวาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว เหลือทิ้งไว้เพียงความโกรธเกรี้ยว

ชาตินี้เขาไม่อยากเห็นหน้าฉูหยวนอีกต่อไป

เจียงหลินหยวนและท่านผู้เฒ่าเจียงเดินเข้ามา เอาตัวเข้าปกป้องเจียงหยวนไว้ด้านหลัง

ท่านผู้เฒ่าเจียงแผ่รังสีอำมหิต "ข้าอยากจะรู้นักว่าใครหน้าไหนกล้าโยนหลานสาวสุดที่รักของข้าออกไป"

เจียงหลินหยวนกล่าวด้วยใบหน้าเย็นชา "เจียงหยุนโจว พ่อได้ยินว่าเจ้าไม่อยากเป็นพี่ชายของเฉียวเฉียว? ได้สิ เช่นนั้นเรามาตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูกกันก่อน แล้วเจ้าก็ย้ายออกจากจวนอัครมหาเสนาบดีไปซะ"

ต่อให้เจียงหยุนโจวจะหัวช้าแค่ไหน ในเวลานี้เขาก็ตรึกตรองได้ว่าท่านพ่อคงถูกหลอกเข้าแล้ว

"ท่านพ่อ ท่านเชื่อคำพูดนางได้อย่างไร? น้องสาวของข้าถูกฝูงหมาป่ารุมกัดตายไปตั้งแต่สิบสามปีก่อนแล้ว นางต้องเป็นตัวปลอมแน่ๆ ท่านพ่อ ท่านปู่ อย่าให้นางหลอกเอานะขอรับ"

"ไสหัวไป! ตาแก่อย่างข้าไม่มีหลานชายอย่างเจ้า"

ท่านผู้เฒ่าเจียงโกรธจัดจนประกาศตัดขาดกับเจียงหยุนโจวฝ่ายเดียวในทันที

เจียงหลินหยวนออกคำสั่งกับองครักษ์โดยตรง "โยนมันออกไปนอกจวน! ห้ามให้กลับเข้ามาจนกว่ามันจะสำนึกได้"

เขาไว้หน้ามันมากเกินไปแล้ว บังอาจมาใส่ร้ายลูกสาวสุดที่รักของเขาเช่นนี้

เจียงหยวนปรบมือด้วยความสะใจอยู่ข้างหลังท่านผู้เฒ่าเจียง "หยุนโจวผู้ไร้แซ่ ยินดีด้วยนะที่ถูกไล่ออกจากบ้าน"

【ฮ่าๆๆๆ ท่านปู่ตัดขาดกับเขาแล้ว ตอนนี้เขาไม่มีแม้แต่แซ่ให้ใช้】

【ข้าขอประกาศว่า ท่านปู่และท่านพ่อของข้า คือปู่และพ่อที่ดีที่สุดในโลก】

เจียงหยุนโจวขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจ้องมองเจียงหยวน

บ้าเอ๊ย นังปีศาจ

ไม่ได้การ เขาต้องรีบเปิดโปงคำโกหกของนางให้เร็วที่สุด

เขาจะปล่อยให้นางนำภัยพิบัติมาสู่จวนอัครมหาเสนาบดีไม่ได้

【ระบบ เขาถลึงตาใส่ข้าด้วย รีบไปขุดคุ้ยเรื่องฉาวของเขามาเร็วเข้า】

【โฮสต์ตัวน้อย รอสักครู่ ข้าจะไปดูเดี๋ยวนี้ บังอาจมาดูถูกโฮสต์ตัวน้อยของข้าเรอะ เดี๋ยวแม่จะขุดให้ยับเลย】

ขุดคุ้ยเรื่องฉาว?

ท่านผู้เฒ่าเจียงและเจียงหลินหยวน ที่เดิมทีตั้งใจจะเดินออกไปดูบ่าวไพ่โยนเจียงหยุนโจวออกจากจวน ต่างชะลอฝีเท้าลง

เจียงหยุนโจวสับสนงุนงงไปหมด

ทำไมพวกท่านถึงทำท่าเหมือนจะกินแตง (มุงดูเรื่องชาวบ้าน) กลางฤดูหนาวแบบนี้?

ฉูหยวนนี่มันตัวเชื้อโรคชัดๆ

เขาไม่ทันสังเกตเลยว่า แม้แต่องครักษ์ที่กำลังคุมตัวเขาออกไป ก็ยังแอบชะลอฝีเท้าลงเช่นกัน

【โฮสต์ตัวน้อย เจอแล้ว เจอแล้ว! จุ๊ๆๆ พี่รองของท่านนี่มันโง่บัดซบจริงๆ หลอกง่ายพอๆ กับท่านปู่ของท่านเลย】

ท่านผู้เฒ่าเจียง: ...เดี๋ยวสิ ทำไมข้าถึงโดนหางเลขไปด้วยล่ะ ทั้งที่กำลังจะแฉเรื่องของเจ้าเด็กบ้านั่นแท้ๆ?

เห็นทีเขาต้องหาโอกาสพิสูจน์ให้ได้ว่า เขาแตกต่างจากเจ้าเด็กบ้าเจียงหยุนโจวโดยสิ้นเชิง