ตอนที่ 4 แผนการตั้งแผงจากการลงพื้นที่จริง

ตอนที่ 4 แผนการตั้งแผงจากการลงพื้นที่จริง

ระหว่างที่ฉีมั่นมั่นกำลังเอร็ดอร่อยกับไข่ฟองที่สอง โม่หลีก็แอบเช็กระบบ

[ระดับระบบปัจจุบัน: LV1 (2/1000) ]

คำชมของฉีมั่นมั่นทำให้ค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้นอีก 1 แต้ม แสดงว่าคำชมจากนักชิมคนเดิมจะมีผลอีกครั้งเมื่อผ่านไปช่วงเวลาหนึ่ง

โม่หลีเดาว่าเวลารีเซ็ตนี้น่าจะตรงกับการรีเฟรชข่าวกรองประจำวัน

การที่สามารถเก็บแต้มจากคนเดิมและอาหารชนิดเดิมได้เรื่อยๆ ทำให้ความยากในการอัปเกรดระบบลดลงไปมาก การค้นพบนี้ทำให้โม่หลีอารมณ์ดีขึ้นทันที

“กินช้าๆ หน่อยเดี๋ยวติดคอ... ในหม้อยังมีอีกเยอะ อยากกินเท่าไหร่ก็ตักเอาเลย”

ฉีมั่นมั่นพยักหน้าพลางซดน้ำเต้าหู้

“น้ำเต้าหู้ ปาท่องโก๋ ไข่ต้มใบชา นี่มันเซตอาหารเช้าที่ลงตัวที่สุด!”

“มันก็จริงนะ...”

โม่หลีขานรับพลางหยิบปาท่องโก๋ขึ้นมาทาน ในหัวเริ่มขบคิด

ปกติแผงอาหารเช้ามักจะมีน้ำเต้าหู้ ปาท่องโก๋ ไข่ต้มใบชา หรือบางร้านอาจมีข้าวต้มและซาลาเปาหมั่นโถวด้วย

ลูกค้าที่ซื้ออาหารเช้ามักจะเน้นความสะดวกรวดเร็ว พวกเขามักจะซื้อทุกอย่างจบในร้านเดียว

น้อยคนนักที่จะเดินซื้อน้ำเต้าหู้ร้านหนึ่ง ปาท่องโก๋อีกร้านหนึ่ง แล้วมาซื้อไข่ต้มใบชาแยกต่างหากอีกร้าน

ตอนนี้ไข่ต้มใบชาของเขายังไม่เคยผ่านการทดสอบตลาดจริง ถ้าจะขายแค่ไข่อย่างเดียวอาจจะดูไม่ค่อยมั่นคงนัก

โม่หลีครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง จึงตัดสินใจว่าตอนไปรับรถเข็นอาหารจะลองไปสำรวจพื้นที่จริงดูเพื่อวางแผนขั้นต่อไป

...

หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ ฉีมั่นมั่นก็เตรียมตัวออกไปทำงาน

โม่หลีตักไข่ที่แช่จนเข้าเนื้อได้ที่แล้วออกมาจากน้ำพะโล้ ใส่ลงในจานสะอาดแล้วนำไปแช่ตู้เย็นไว้

ไข่ต้มใบชาไม่ได้ยิ่งแช่นานยิ่งดี

ตามสูตรลับระบุว่า แช่หนึ่งคืนกำลังดีที่สุด แต่ห้ามเกิน 12 ชั่วโมง

ไม่อย่างนั้นไข่จะมีรสขมติดปลายลิ้น ซึ่งจะทำลายรสชาติโดยรวมของไข่ต้มใบชาไปจนหมด การตักออกมาเก็บไว้จึงเป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย โม่หลีก็ขี่จักรยานสาธารณะมุ่งหน้าไปยังซอยหลังถนนซอมซ่อ ย่านมหาวิทยาลัย ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่พัก

ทันทีที่เลี้ยวเข้าซอย เขาก็เห็นป้ายชื่อร้าน 'เสี่ยไข่ระเบิด' ที่ดูสะดุดตา ตั้งอยู่หลังรถเข็นสเตนเลส

โม่หลีเดินเข้าไปสำรวจสภาพรถเข็นใกล้ๆ

มันเป็นรถเข็นอาหารเช้ามาตรฐานทั่วไป มีอุปกรณ์ครบครัน ทั้งถังแก๊ส เตาแก๊ส หม้อต้มน้ำแกง หม้อนึ่ง และซึ้งนึ่ง

ดูท่าทาง 'เสี่ยไข่ระเบิด' จะเป็นคนขยันพอดู เพราะรถเข็นถูกดูแลรักษาอย่างดี สภาพยังดูใหม่อยู่มาก

เจ้าของร้านกำลังง่วนอยู่หลังรถเข็น มือหนึ่งคอยรับลูกค้า อีกมือถือโทรศัพท์ไลฟ์สดไปด้วย ท่าทางดูตื่นเต้นและกระตือรือร้นสุดๆ

“ยินดี~~ต้อน~~รับครับ!”

เจ้าของร้านทักทายโม่หลีอย่างเสียไม่ได้ขณะที่สายตายังจ้องหน้าจอ

โม่หลีกวาดสายตามองอาหารที่วางขายอยู่บนรถเข็นอย่างรวดเร็ว

มีข้าวต้ม หมั่นโถว ซาลาเปา และไข่ต้มใบชา ซึ่งเป็นเมนูอาหารเช้าพื้นฐานทั่วไป

“ไข่ต้มใบชาขายยังไงครับ?”

โม่หลีชี้ไปที่ไข่ต้มใบชาที่อยู่ในหม้อสเตนเลสทรงลึก

“ฟองละสองหยวนห้าครับ รับกี่ฟองดี?”

“เอาฟองหนึ่งครับ... แล้วซาลาเปาล่ะ? ลูกละสองหยวนหมดเลยใช่ไหม? งั้นเอาไส้หมูแดงลูกหนึ่ง หมูสับลูกหนึ่งครับ”

โม่หลีซื้อไข่และซาลาเปาแล้วถอยออกมายืนสังเกตการณ์ปริมาณลูกค้าหน้าแผง 'เสี่ยไข่ระเบิด' เงียบๆ

ในเมืองปินกั่ง ไข่ต้มใบชาทั่วไปราคาอยู่ที่ 1.5 ถึง 2 หยวน ราคา 2.5 หยวนถือว่าสูงกว่าราคาตลาดอย่างเห็นได้ชัด

ส่วนซาลาเปาราคาตลาดอยู่ที่ 1 ถึง 1.5 หยวน ร้านนี้ก็ขายแพงกว่าปกติเช่นกัน

โดยทั่วไปแล้ว ร้านค้าริมทางมักจะเน้นความคุ้มค่า ของที่ราคาแพงกว่าตลาดแบบนี้ปกติแล้วยอดขายไม่น่าจะดี

แต่สิ่งที่ทำให้โม่หลีแปลกใจคือ ปริมาณลูกค้าที่แวะเวียนมาที่แผง 'เสี่ยไข่ระเบิด' กลับไม่น้อยเลย

จากการสังเกตคร่าวๆ ในเวลาประมาณครึ่งชั่วโมง ร้านนี้ขายไข่ไปได้อย่างน้อย 50 ฟอง และซาลาเปาอีกเป็นร้อยลูก

โม่หลีมองไข่และซาลาเปาในมือด้วยความสงสัย

“ทั้งซาลาเปาทั้งไข่ต้ม กลิ่นไม่ค่อยหอมเลย รสชาติจริงๆ ก็คงงั้นๆ ทำไมคนซื้อเยอะจัง?”

โม่หลีขบคิดพลางกัดซาลาเปาเข้าไปคำหนึ่ง

รสชาติธรรมดามาก เป็นรสชาติพื้นๆ ที่หาได้ทั่วไปตามท้องตลาด

จากนั้นเขาก็ลองชิมไข่ต้มใบชาของ 'เสี่ยไข่ระเบิด' รสชาติก็ยังคงธรรมดาเหมือนเดิม

“นี่มันคงไม่ใช่ของกึ่งสำเร็จรูปเอามาอุ่นขายหรอกนะ... แบบนี้ก็ขายได้เหรอ?”

“ไม่ใช่สิ! ฉันคิดผิดไปเอง... ถึงรสชาติจะธรรมดา แต่มันก็ 'ไม่แย่'”

“ในชั่วโมงเร่งด่วนช่วงเช้า การได้กินอาหารเช้าที่ไม่แย่ก็ถือว่าดีพอแล้ว ถึงจะแพงกว่านิดหน่อยแต่ก็ดีกว่าต้องอ้อมไปหาซื้อที่อื่น”

เมื่อวิเคราะห์สถานการณ์ไปทีละกั้น ความคิดในหัวของโม่หลีก็เริ่มชัดเจนขึ้น

ทำซาลาเปาไม่เป็น? ทำหมั่นโถวไม่ได้?

นั่นไม่ใช่ปัญหาเลย!

ในโลกนี้มีสิ่งที่เรียกว่า 'ผลิตภัณฑ์กึ่งสำเร็จรูป' อยู่!

ซาลาเปากึ่งสำเร็จรูป หมั่นโถวกึ่งสำเร็จรูป แค่ไปรับซื้อมาแล้วผ่านกระบวนการทำร้อนนิดหน่อยก็เอามาตั้งแผงขายได้แล้ว อย่างมากก็แค่ไม่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวและกำไรน้อยลงนิดหน่อย

แต่ 'ไข่ต้มใบชาห้าเครื่องเทศ' ของเขานี่แหละที่จะมาอุดช่องว่างเรื่องความไร้เอกลักษณ์ และจะเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้ลูกค้าแถวนี้ต้องหันมาซื้ออาหารเช้าที่แผงของเขาอย่างปฏิเสธไม่ได้!

“ถึงว่า... ต้องมาลงพื้นที่จริงถึงจะรู้ข้อมูลพวกนี้ ก่อนมาที่นี่ฉันคิดไม่ออกเลยจริงๆ”

...

โม่หลียืนรอจนกระทั่งผ่านพ้นช่วงเร่งด่วนเช้า และไม่มีลูกค้าใหม่ที่แผง 'เสี่ยไข่ระเบิด' แล้ว เขาจึงเดินเข้าไปที่รถเข็นอีกครั้ง

เจ้าของร้านเหลือบมองโม่หลีอย่างเฉยเมย

“อาหารเช้าวันนี้ขายหมดแล้วครับ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่นะ”

“เถ้าแก่ ธุรกิจไปได้สวยขนาดนี้ ทำไมถึงไม่อยากทำต่อแล้วล่ะครับ?”

โม่หลีเปิดฉากถามอย่างตรงไปตรงมา

เจ้าของร้านมองโม่หลีด้วยความประหลาดใจ

“เรื่องนี้ผมเพิ่งมีความคิดแวบเข้ามา ยังไม่ได้บอกใครเลย คุณรู้ได้ยังไง?”

โม่หลีชี้ไปที่โทรศัพท์ของเขา

“ใจคุณไปอยู่ที่ไลฟ์สดหมดแล้ว ไม่ได้อยู่ที่แผงอาหารเช้าเลย ใครมองมาก็ดูออกครับ...”

“อาชีพขายอาหารเช้าน่ะมันงานหนักครับ ต้องตื่นตีสามทุกวัน มันเหนื่อยมาก ถ้าเลือกได้ใครจะอยากทำ? ตอนนี้ไลฟ์สดของผมเริ่มไปได้สวย ผมก็ต้องทุ่มเทให้ไลฟ์สดมากกว่าอยู่แล้ว”

โม่หลีพยักหน้าเข้าใจ ธุรกิจอาหารโดยเฉพาะมื้อเช้านั้นหนักจริงๆ

การที่ 'เสี่ยไข่ระเบิด' เริ่มมีรายได้ทางอื่นที่หาเงินได้ง่ายกว่า การที่เขาอยากจะเลิกทำแผงอาหารจึงเป็นเรื่องปกติ

โม่หลีครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดกับเจ้าของร้านว่า

“งั้นทำไมคุณไม่ขายรถเข็นนี้ทิ้งไปเลยล่ะครับ จะได้มีสมาธิกับไลฟ์สดเต็มที่ ขืนทำควบสองอย่างแบบนี้ระวังจะพังทั้งคู่นะครับ”

เจ้าของร้านถอนหายใจพลางตบรถเข็นเบาๆ

“เฮ้อ คุณคิดว่าผมไม่อยากทำเหรอ? คุณไม่รู้หรอก ตอนสั่งทำน่ะหมดไปหลายพัน พอจะขายทิ้งกลับไม่มีใครเอา ผมเลยทำใจขายไม่ได้น่ะสิ”

เมื่อได้ยินดังนั้น โม่หลีก็แอบยกมุมปากขึ้นยิ้ม

สิ่งที่เจ้าของร้านสื่อออกมานั้นชัดเจนมาก

เขาเสียเงินทำรถเข็นไปเยอะ แต่พอจะขายกลับไม่ได้ทุนคืนเลยกลายเป็นปมในใจที่ยังก้าวข้ามไม่ได้

ในเมื่อคุณก้าวข้ามไม่ได้... งั้นผมจะช่วยคุณเอง!