บทที่ 34 คนดีชิวเจียห่าว

บทที่ 34 คนดีชิวเจียห่าว

"พ่อจ๋า! มาแล้วเหรอ!"

หน่วนหน่วนเห็นพ่อก็รีบลุกขึ้นวิ่งถลาเข้ามาหา

ฉีอวิ๋นย่อตัวลง อ้าแขนรับลูกสาวเข้าสู่อ้อมกอด สำรวจดูจนทั่วว่าไม่บาดเจ็บตรงไหน ถึงได้โล่งใจ

"หน่วนหน่วน ทำไมมาอยู่นี่ลูก? มีใครแกล้งหนูมั้ย?"

เด็กน้อยยิ้มแป้น "ลุงชิวพาหนูมาค่ะ เขาซื้อขนมให้หนูเยอะแยะเลย ไม่มีใครแกล้งหนูค่ะ"

ฉีอวิ๋นลูบแก้มยุ้ยๆ ของลูกสาว พยายามปรับเสียงให้อ่อนโยน "หน่วนหน่วน ต่อไปห้ามไปกับคนอื่นนะลูก ต่อให้เป็นลุงชิวก็ไม่ได้ พ่อเป็นห่วงรู้มั้ย?"

หน่วนหน่วนพยักหน้าหงึกๆ "รับทราบค่ะพ่อ"

ตอนนั้นเอง พี่เผิงเดินเข้ามาตบไหล่ฉีอวิ๋น กระซิบ "ลูกปลอดภัยก็ดีแล้ว ไปกันเถอะ ที่เหลือให้ตำรวจจัดการ"

ฉีอวิ๋นพยักหน้า อุ้มลูกซุกอก เดินออกไป

ผ่านชิวเจียห่าว ก็ส่งสายตาอาฆาตไปทีหนึ่ง

พี่เผิงรอจนฉีอวิ๋นลงไปแล้ว ถึงควักเงินปึกหนึ่งโยนลงบนโต๊ะไพ่

กวาดตามองพวกวัยรุ่น พูดเรียบๆ "นี่ค่าทำขวัญ"

"ใครข้องใจก็ดาหน้าเข้ามา"

เงียบกริบ ไม่มีใครกล้าหือ

พี่เผิงย่อตัวลง ตบไหล่ชิวเจียห่าว

พูดจริงจัง "จำใส่กะลาหัวไว้นะ กูไม่สนว่ามึงจะมีปัญหากับเสิ่นหว่านถิงยังไง แต่ถ้ามึงกล้าแตะต้องลูกสาวเพื่อนกูอีก กูจะทำให้มึงเสียใจที่เกิดมา"

พูดจบ พี่เผิงลุกขึ้นจัดเสื้อผ้า เดินอาดๆ ออกไป

ทิ้งให้คนทั้งร้านนั่งตัวลีบ ความกร่างเมื่อกี้หายวับไปกับตา

ฉีอวิ๋นลงมาเจอตำรวจพอดี เลยเล่าสถานการณ์ให้ฟัง รวมถึงเรื่องที่ลงไม้ลงมือด้วย

ตำรวจหัวหน้าทีมมองเด็กในอ้อมกอด แล้วโบกมือ "คุณพาเด็กกลับไปก่อน ถ้าต้องการสอบปากคำเพิ่มจะติดต่อไป"

ฉีอวิ๋นขอบคุณแล้วพาหน่วนหน่วนขึ้นรถ

ในรถ หน่วนหน่วนเงียบไปพักหนึ่ง ก็เริ่มถามเจื้อยแจ้ว

"พ่อจ๋า ทำไมตำรวจมากันเต็มเลย?"

ฉีอวิ๋นบีบแก้มลูกสาว "มีคนนิสัยไม่ดี ตำรวจเลยมาจับครับ"

หน่วนหน่วนเงยหน้าถามตาใส "แล้วตำรวจจะจับลุงชิวไปมั้ยคะ? ลุงชิวไม่ใช่คนไม่ดีนะ"

ฉีอวิ๋นงง

ยิ้มถามลูก "ทำไมหนูคิดว่าลุงชิวไม่ใช่คนไม่ดีล่ะลูก?"

"อืม..." เด็กน้อยทำท่าคิด "เพราะแม่ชอบดุหนู แต่ลุงชิวไม่เคยดุเลย แถมซื้อขนมให้กินตลอด"

ฉีอวิ๋นเงียบไป เด็กเล็กๆ มักรู้ดีว่าใครดีใครร้าย

ไม่นึกว่าไอ้ชิวเจียห่าวที่ดูเลวระยำ จะดีกับเด็กขนาดนี้

ในสายตาลูกสาว มันกลายเป็นคนดีไปซะงั้น

เหรียญย่อมมีสองด้านเสมอ...

คนเลวแค่ไหน ก็อาจมีมุมดีๆ ซ่อนอยู่

"แล้วหน่วนหน่วนไม่อยากให้ตำรวจจับลุงชิวเหรอครับ?"

หน่วนหน่วนพยักหน้าจริงจัง "ใช่ค่ะ เมื่อกี้ลุงชิวยังเลี้ยงโค้กหนูอยู่เลย"

"โอเค พ่อเข้าใจแล้ว"

พี่เผิงขึ้นมานั่งพอดี ฉีอวิ๋นเลยเล่าให้ฟัง

พี่เผิงหัวเราะ "ในเมื่อหลานขอมา นายก็ไปคุยกับตำรวจหน่อยสิ"

ฉีอวิ๋นยิ้มขื่น "หน่วนหน่วนนั่งรอแป๊บนะลูก เดี๋ยวพ่อมา"

"ค่ะพ่อ"

ฉีอวิ๋นลงจากรถ เห็นตำรวจกำลังคุมตัวชิวเจียห่าวออกมา

เขาเดินเข้าไปหาหัวหน้าทีม เล่าเรื่องที่ลูกสาวขอร้อง

ตำรวจขมวดคิ้ว "ถึงผู้ปกครองจะไม่เอาเรื่อง แต่เราก็ต้องพาตัวไปสอบสวนอยู่ดี ต่อให้ไม่มีเจตนาร้าย ก็ต้องปรับทัศนคติกันหน่อย"

ฉีอวิ๋นพยักหน้าเข้าใจ เขาทำหน้าที่ของพ่อแล้ว ส่วนกฎหมายจะว่าไงก็สุดแท้แต่

ขอบคุณตำรวจเสร็จ กำลังจะกลับขึ้นรถ

รถโฟล์ค CC ของเสิ่นหว่านถิงก็แล่นมาจอด เธอวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

"เป็นไงบ้าง? หน่วนหน่วนปลอดภัยมั้ย?"

ฉีอวิ๋นไม่ได้บอกเธอตอนเจอลูก แต่โทรแจ้งตำรวจเลย

เห็นท่าทางร้อนรนของเธอ แม้จะไม่พอใจ แต่ก็ข่มอารมณ์ตอบ "ลูกปลอดภัย อยู่ในรถ"

เสิ่นหว่านถิงถอนหายใจเฮือก วิ่งไปที่รถ

เปิดประตูเห็นหน่วนหน่วนปลอดภัย น้ำตาก็ไหลพราก กอดลูกแน่น "หน่วนหน่วน แม่ใจจะขาด หนูไม่เป็นไรนะลูก..."

หน่วนหน่วนซบไหล่แม่ "แม่ขา หนูไม่เป็นไร ลุงชิวซื้อขนมให้กินด้วย"

เสิ่นหว่านถิงใจกระตุก หันมองฉีอวิ๋นด้วยความรู้สึกผิดและหวาดระแวง

ฉีอวิ๋นขมวดคิ้ว พยักพเยิดหน้าให้ออกมาคุยนอกรถ

เสิ่นหว่านถิงวางลูกลง เดินตามออกมา

บรรยากาศอึดอัด

ฉีอวิ๋นทำลายความเงียบ เสียงเย็นชา "ในเมื่อลูกปลอดภัย ครั้งนี้ฉันจะไม่เอาเรื่อง แต่ฉันอยากคุยเรื่องสิทธิ์เลี้ยงดูหน่วนหน่วน"

"ช่วงนี้ฉันทำธุรกิจพอมีเงิน ใช้หนี้หมดแล้ว ฉันอยากให้ลูกมาอยู่กับฉัน"

เสิ่นหว่านถิงตะลึง

อ้าปากจะพูดแต่พูดไม่ออก

เงียบไปพักใหญ่ ถึงเอ่ยปาก "ฉีอวิ๋น ฉันรู้ว่าครั้งนี้ฉันผิดที่ทำลูกหาย แต่หน่วนหน่วนก็ลูกฉัน ฉันรักแก ฉันไม่อยากเสียสิทธิ์เลี้ยงดู"

ฉีอวิ๋นมองผู้หญิงตรงหน้า ส่ายหัวถอนหายใจ

จุดบุหรี่สูบ พ่นควันช้าๆ "เสิ่นหว่านถิง ฉันไม่ได้จะพรากความเป็นแม่ไปจากเธอ แต่เรื่องครั้งนี้ทำให้ฉันไม่วางใจให้ลูกอยู่กับเธอ"

"เธอก็รู้ว่าหน่วนหน่วนอยากอยู่กับฉัน ที่ผ่านมาฉันไม่พูดเพราะฉันจน เลี้ยงลูกให้ดีไม่ได้"

"ถือโอกาสนี้พูดตรงๆ เลยนะ ถ้าเธอยอม บ้านหลังนั้นฉันยกกรรมสิทธิ์ให้เธอคนเดียวไปเลย"

"อีกอย่าง ได้ข่าวว่าเธอหย่ากับชิวเจียห่าวแล้ว ถ้าจะหาใหม่ มีลูกติดไปด้วยคงไม่สะดวกมั้ง?"