บทที่ 33 รุ่นใหญ่เขาเล่นกันแรง

บทที่ 33 รุ่นใหญ่เขาเล่นกันแรง

ฉีอวิ๋นเห็นว่าถามไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา ก็ไม่อยากเสียเวลาคุยกับเธออีก หันไปแยกย้ายกับพี่เผิงช่วยกันตามหา

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ทั้งคู่เดินวนหารอบจัตุรัสจนทั่ว แต่ไม่เห็นแม้แต่เงาของลูกสาว

ฉีอวิ๋นยิ่งร้อนรน รีบสั่งให้เสิ่นหว่านถิงไปแจ้งตำรวจ ส่วนตัวเองโทรเรียกพวกเจ้าหัวทองมาช่วย

ไม่นาน เว่ยหย่ง เจ้าหัวทอง เจ้าผอม และพรรคพวกกว่ายี่สิบคนก็แห่กันมา ทุกคนได้รับรูปหน่วนหน่วนทางมือถือ แล้วกระจายกำลังกันออกตามหา

ค้นทุกซอกทุกมุม พุ่มไม้ ม้านั่ง แม้แต่ถังขยะก็ไม่เว้น

เวลาผ่านไป ใจฉีอวิ๋นยิ่งบีบรัดแน่น

ตอนนั้นเอง เสิ่นหว่านถิงโทรมาบอกว่าตำรวจเช็คกล้องวงจรปิดแถวนั้นแล้ว เห็นหน่วนหน่วนถูกพาตัวไป

ฉีอวิ๋นไม่รอช้า รีบวิ่งไปที่โรงพัก

ไปถึงเห็นเสิ่นหว่านถิงยืนหน้าซีดอยู่กับตำรวจ

ฉีอวิ๋นพุ่งเข้าไปถาม "เกิดอะไรขึ้น? ใครเอาตัวลูกผมไป?"

ตำรวจชี้ไปที่จอภาพ "กล้องจับภาพผู้ชายใส่เสื้อนวมสีดำพาตัวลูกสาวคุณไปครับ"

"แต่ว่า... ดูจากภาพ เด็กไม่ได้ขัดขืน เหมือนจะรู้จักกันนะครับ"

ฉีอวิ๋นจ้องจอเขม็ง แผ่นหลังสีดำในคลิปดูคุ้นตามาก เขาแน่ใจว่าต้องเคยเจอคนคนนี้

"มีมุมอื่นอีกมั้ยครับ?" ฉีอวิ๋นหันไปถามตำรวจ

ตำรวจส่ายหน้า "ตอนนี้เจอแค่มุมเดียวครับ แต่เรากำลังไล่เช็คกล้องตัวอื่นอยู่ มีข่าวจะรีบแจ้งครับ"

ฉีอวิ๋นหลับตา ค้นหาความทรงจำอย่างบ้าคลั่ง แผ่นหลังนั้น... นึกไม่ออก

"หน่วนหน่วนรู้จักเขา... ผู้ใหญ่ที่หน่วนหน่วนรู้จัก นอกจากครูที่โรงเรียน ก็มีคนในหมู่บ้าน..."

"แล้วก็......"

ทันใดนั้น ภาพในหัวก็แล่นวูบเข้ามา

ภาพความทรงจำซ้อนทับกับภาพในกล้องวงจรปิด

ฉีอวิ๋นลืมตาโพลง หันขวับไปมองเสิ่นหว่านถิงที่ยืนเหม่อลอย

เหมือนเธอจะรู้ตัวว่าโดนจ้อง แววตาฉายแววหวาดกลัว รีบหลบตา

เห็นดังนั้น ฉีอวิ๋นลากเธอไปมุมอับ กดเสียงต่ำถาม "ชิวเจียห่าวเอาตัวหน่วนหน่วนไปใช่มั้ย!"

เสิ่นหว่านถิงสะดุ้งเฮือก ยิ่งลุกลี้ลุกลน

ก้มหน้า บิดมือไปมา ตอบตะกุกตะกัก "ค... คล้ายเขามาก ฉันโทรหาเขาไม่ติด"

ฉีอวิ๋นจ้องเขม็ง ตวาดลั่น "ทำไมมันต้องเอาตัวหน่วนหน่วนไป? เธอปิดบังอะไรฉันอยู่!"

"ถึงขั้นนี้แล้ว ถ้ายังไม่พูดความจริง ลูกเป็นอะไรไปเธอรับผิดชอบไหวเหรอ!?"

เสิ่นหว่านถิงตัวสั่น น้ำตาคลอเบ้า

"ฉ... ฉันไม่ได้ตั้งใจปิดบัง เมื่อเช้าแม่เขามาเอาหลานกลับไป ให้... ให้เงินฉันมาสองแสน

พอกลับมา ชิวเจียห่าวก็มาไถเงิน ฉันไม่ให้... เขาขู่ว่าจะทำให้ฉันเสียใจ......"

ฟังจบ ฉีอวิ๋นฟันธง ชิวเจียห่าวเอาตัวลูกไปเรียกค่าไถ่จากเสิ่นหว่านถิงแน่

ไฟโกรธลุกโชน ไอ้เวรนั่นหาเรื่องไม่เลิก คราวนี้ถึงขั้นแตะต้องลูกสาวเขา

แต่เขาต้องข่มใจไว้ การหาลูกให้เจอสำคัญที่สุด

เขาเล่าเรื่องราวให้ตำรวจฟังคร่าวๆ แล้วส่งพิกัดบ้านชิวเจียห่าวให้พวกเจ้าหัวทองไปดู

สั่งงานเสร็จ หันมาถามเสิ่นหว่านถิงเสียงเข้ม "รู้มั้ยว่ามันจะพาหน่วนหน่วนไปที่ไหนได้อีก?"

เสิ่นหว่านถิงกัดปาก พยายามนึก

"ฉันนึกไม่ออกจริงๆ ว่าเขาจะพาไปไหน... รู้แค่ว่าช่วงนี้เขาชอบไปเล่นไพ่นกกระจอกกับเพื่อน แถวๆ ... ทางทิศตะวันตกของเมือง น่าจะเป็นร้านน้ำชาสักแห่ง"

ได้ยินเบาะแส ฉีอวิ๋นไม่รอช้า ขับรถพาพี่เผิงบึ่งไปทางทิศตะวันตก

มีความหวังแม้เพียงริบหรี่ก็ต้องลอง

ร้านน้ำชาแถวนั้นมักอยู่ริมถนนหรือหน้าหมู่บ้าน

มีเยอะพอสมควร ทั้งสองเปิดแผนที่ แยกย้ายกันหา

หาไปสิบกว่าร้าน ไม่เจอแม้แต่เงา

ฉีอวิ๋นยิ่งร้อนรน เหงื่อซึมเต็มหน้าผาก

จู่ๆ มือถือก็ดัง พี่เผิงโทรมา

เขารีบกดรับ "ว่าไงพี่?"

"เฒ่าฉี ร้านน้ำชาหลานถิง เจอตัวมันแล้ว!"

ฉีอวิ๋นใจเต้นรัว กำมือถือแน่น "โอเค! ไปเดี๋ยวนี้!"

วางสาย รีบวิ่งข้ามถนนไปฝั่งตรงข้าม

ไปถึงร้านน้ำชาหลานถิง เห็นวัยรุ่นยี่สิบกว่าๆ หลายคนล้อมพี่เผิงอยู่หน้าตาหาเรื่อง ในมือถือเก้าอี้ ไม้ถูพื้น อาวุธครบมือ

พี่เผิงยืนอยู่กลางวง สีหน้าไม่สะทกสะท้าน เท้าเหยียบอกชิวเจียห่าวที่นอนกองอยู่กับพื้น มือขยุ้มผมมันไว้

ถึงเหงื่อจะท่วมตัว แต่แววตาพี่เผิงเหยียดหยามสุดขีด รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน

เขากวาดตามองวัยรุ่นพวกนั้น หอบหายใจแรง

"ไอ้พวกเด็กเมื่อวานซืน ถ้ากูหนุ่มกว่านี้สักสิบปี กูคว่ำพวกมึงร่วงหมดแล้ว"

คำพูดนั้นยั่วโมโหพวกวัยรุ่นได้ดี พวกมันทำท่าจะพุ่งเข้ามา

"ไอ้แก่! อย่ามาปากดี! วันนี้มึงอย่าหวังจะได้เดินออกไป!" วัยรุ่นคนหนึ่งที่มีรอยสักที่คอเงื้อเก้าอี้ ขู่ตะคอก

สิ้นเสียง เก้าอี้ตัวหนึ่งก็ลอยหวือมากระแทกหลังมันเต็มๆ

"อ๊าก!" วัยรุ่นคนนั้นร้องลั่น เซไปข้างหน้า เอามือไขว่คว้าหลังตัวเองด้วยความเจ็บปวด

"ไม่เกี่ยวก็ไสหัวไป!" เสียงเย็นเยียบดังขึ้น ฉีอวิ๋นปรากฏตัวข้างหลังวงล้อม

หน้าตาเขาตอนนี้ดูน่ากลัวสุดขีด ในมือถือเก้าอี้สแตนเลสเตรียมฟาด

พวกวัยรุ่นเห็นท่าไม่ดี เริ่มถอยกรูด

ปกติแค่ทำกร่างขู่ชาวบ้าน ไม่เคยเจอของจริงแบบนี้ หันไปมองเพื่อนที่นอนร้องโอดโอย กับชิวเจียห่าวที่เลือดกำเดาไหลพราก

ถอยดีกว่า สองลุงนี่เล่นของแรง

ฉีอวิ๋นเดินเข้าไป ส่งสายตาถามพี่เผิง พี่เผิงส่ายหน้าบอกไม่เป็นไร

เขาถึงนั่งยองๆ กระชากผมชิวเจียห่าว ถามเสียงต่ำ "กูถามครั้งเดียว ลูกกูอยู่ไหน!"

ชิวเจียห่าวมองเขา น้ำตาคลอ ชี้มือไปทางห้องพักผ่อน

ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมมันทำหน้าเหมือนโดนรังแก แต่ฉีอวิ๋นก็มองตามมือไป

เขาทิ้งชิวเจียห่าว รีบไปผลักประตูห้อง

ข้างในเสียงการ์ตูน 'Boonie Bears' ดังลั่น หน่วนหน่วนนั่งโยกตัวตามจังหวะเพลงอยู่บนเบาะรองนั่ง

ตรงหน้ามีทั้งโค้ก เฟรนช์ฟรายส์ ปีกไก่ทอด วางเรียงราย