บทที่ 35 อดีตภรรยาผู้ย้อนแย้ง

บทที่ 35 อดีตภรรยาผู้ย้อนแย้ง

เสิ่นหว่านถิงฟังข้อเสนอของฉีอวิ๋น ขนตาเรียวงอนสั่นไหว แต่ปากยังปิดสนิท

จะบอกว่าเธอไม่รักลูกเลยก็คงไม่ใช่

อุ้มท้องมาสิบเดือน เลี้ยงดูมาตั้งสี่ห้าปี ยังไงก็ต้องมีความผูกพัน

แต่เธอเป็นพวก 'เห็นแก่ตัวแบบมีรสนิยม'

ในใจเธอ คุณภาพชีวิตและความก้าวหน้าของตัวเองสำคัญกว่าความรักความผูกพัน

เธอเพิ่ง 29 ถึงจะมีลูกสองคน แต่หน้าตาหุ่นยังเป๊ะ ชีวิตยังมีทางไปอีกไกล

เพราะงั้น เธอถึงยอมยกลูกชายวัยแบเบาะให้บ้านตระกูลชิวไปง่ายๆ

ตอนนี้แม้จะรักลูกสาว แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคที่จะตัดใจเพื่ออนาคตตัวเอง

สมองของเสิ่นหว่านถิงกำลังคำนวณผลได้ผลเสียอย่างรวดเร็ว...

ผ่านไปพักใหญ่ เธอเงยหน้าขึ้น แววตาฉายความซับซ้อน

"ฉีอวิ๋น ฉันรู้ว่านายหวังดีกับหน่วนหน่วน แต่ฉันก็เป็นแม่ของแก บ้านน่ะสำคัญกับฉันก็จริง แต่หน่วนหน่วนสำคัญกว่า"

"นายบอกว่าถ้าฉันมีหน่วนหน่วนจะหาแฟนใหม่ยาก งั้นฉันไม่หาแฟนใหม่ก็ได้ ฉันแค่อยากอยู่กับลูก"

ฉีอวิ๋นขมวดคิ้ว มองผู้หญิงตรงหน้า

หกปีก่อน ตอนเธอเพิ่งเข้ามาทำงานเป็นรีเซปชั่นที่บริษัท ก็ทำท่าทางอ่อนแอไร้เดียงสาน่าทะนุถนอมแบบนี้แหละ

ตอนนี้เขาไม่หลงเชื่อคำพูดสวยหรูของเธออีกแล้ว มองทะลุถึงความเขี้ยวลากดินที่ซ่อนอยู่ข้างใน

เขาสูบบุหรี่แรงๆ สองที ทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น ใช้เท้าขยี้ดับ แล้วก้มลงเก็บ

"ถ้าไม่ตกลง งั้นเจอกันที่ศาล"

พูดจบ เขาโยนก้นบุหรี่ลงถังขยะ หันหลังเปิดประตูรถ

เสิ่นหว่านถิงใจหายวาบ

อ้าปากจะพูด แต่เหมือนมีก้อนจุกที่คอ พูดไม่ออก

ได้แต่ยืนมองเขาเปิดประตู ขึ้นรถไป

ในรถ ฉีอวิ๋นลดกระจกลง บอกลูกสาว "หน่วนหน่วน บอกลาแม่สิลูก"

หน่วนหน่วนยื่นหน้าออกมา โบกมือหยอยๆ "บ๊ายบายค่ะแม่"

เสิ่นหว่านถิงมองหน้าลูกสาวที่น่ารักน่าชัง ความรู้สึกก็ถาโถมเข้ามา

กำแพงในใจพังทลาย น้ำตาไหลพราก

เธอลืมภาพลักษณ์สาวมั่น วิ่งถลาไปที่หน้าต่างรถ จับมือน้อยๆ ของลูกไว้ เสียงสั่นเครือ "หน่วนหน่วน แม่จะคิดถึงหนูนะลูก เป็นเด็กดีเชื่อฟังพ่อนะ รู้มั้ย?"

หน่วนหน่วนกระพริบตาปริบๆ มองแม่ร้องไห้อย่างงงๆ พยักหน้าเบาๆ "แม่จ๋า อย่าร้องไห้นะ หนูจะเป็นเด็กดี"

ฉีอวิ๋นมองผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความย้อนแย้งตรงหน้า ใจอ่อนวูบหนึ่ง แต่พอนึกถึงสิ่งที่เธอทำลงไป ก็แข็งใจพูด

"กลับไปเถอะ แล้วลองคิดทบทวนดูดีๆ"

เสิ่นหว่านถิงเงยหน้ามอง แววตาอ้อนวอน "ฉีอวิ๋น ให้โอกาสฉันอีกครั้งเถอะ ฉันจริงๆ แล้ว..."

ฉีอวิ๋นไม่ฟังต่อ ขมวดคิ้ว ดึงตัวลูกสาวเข้ามา กดปิดกระจก บอกพี่เผิง "ไปเถอะ"

รถเคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ เสิ่นหว่านถิงวิ่งตามรถไปสองสามก้าว จนตามไม่ทัน ถึงหยุดยืนมองรถแล่นจากไป

ตลอดทาง หน่วนหน่วนเหมือนจะรู้สึกถึงบรรยากาศแปลกๆ นั่งเงียบซบไหล่พ่อตลอด

พี่เผิงขับรถตรงไปที่ร้านหม้อไฟพี่เฝิง ทุกคนรออยู่ที่นั่นแล้ว

ใกล้ค่ำ พี่เฝิงจองโต๊ะไว้ให้สองโต๊ะ

"เฒ่าฉี ลูกสาวไม่เป็นไรนะ?"

หน่วนหน่วนมองไปรอบๆ อย่างตื่นเต้น

คนพวกนี้บางคนเธอเคยเห็น แต่จำไม่ได้แล้ว

คนที่คุ้นหน้าที่สุดคือเจ้าหัวทอง เพราะพ่อเคยพาไปเล่นม้าโยกหน้าร้านเถ้าแก่หวัง

"ไม่เป็นไรครับ ต้องรบกวนทุกคนจริงๆ วันนี้ ขอบคุณมากครับ!" ฉีอวิ๋นขอบคุณทุกคน

เว่ยหย่งโบกมือ "เฒ่าฉี เพื่อนกันไม่ต้องเกรงใจ หลานปลอดภัยก็ดีแล้ว"

"ใช่ๆ เด็กไม่เป็นไรก็ดีที่สุด"

"หน่วนหน่วนใช่ไหมจ๊ะ มาให้พี่อุ้มหน่อย..." บรรยากาศเริ่มคึกคัก

พี่เฝิงยกอาหารเด็กมาเสิร์ฟ "เอ้าๆ นั่งๆ กินข้าวกัน"

เมียเว่ยหย่ง ลูกสาว และน้องเมีย พาหน่วนหน่วนไปนั่งอีกโต๊ะ

น้องเมียมองหน่วนหน่วนตาเป็นประกาย

"พี่คะ หน่วนหน่วนหน้าเหมือนพี่ฉีเปี๊ยบเลย ตาโตน่ารักเชียว"

ถ้าได้คบกับพี่ฉี เธอคงรักเด็กคนนี้เหมือนลูกในไส้

หน่วนหน่วนได้ยินคำชม วางตีนไก่ในมือ หันมาพูดจริงจัง "พี่สาวก็สวยเหมือนกันค่ะ"

"อุ๊ย ปากหวานจัง คิกคิก..." น้องเมียหัวเราะชอบใจ "งั้นหนูชอบพี่มั้ย?"

"ชอบค่ะ"

"ดูสิ ยัยหนูนี่ฉลาดเหมือนพ่อไม่มีผิด" เมียเว่ยหย่งเสริม

"......"

กินข้าวกันสองชั่วโมงก็แยกย้าย

พี่เผิงพาฉีอวิ๋นไปซื้อของใช้ลูกสาว แล้วไปส่งที่ห้องเช่า

วันนี้ดึกแล้ว จะหาโรงแรมก็คงเต็มหรือไม่ก็ปิด เลยต้องนอนเบียดกันในห้องเช่าไปก่อน

พรุ่งนี้กะว่าจะเอาเงินใช้หนี้ส่วนหนึ่งไปปิดค่าบ้าน แล้วย้ายเข้าไปอยู่เลย

ที่นั่นสภาพแวดล้อมดีกว่าที่นี่เยอะ

ไฟสลัวในห้องเช่า หน่วนหน่วนคุ้นเคยดี ถอดรองเท้ากระโดดขึ้นเตียงอย่างคล่องแคล่ว

ฉีอวิ๋นกำลังต้มน้ำจะเช็ดตัวให้ลูก เถ้าแก่หวังก็เปิดประตูเข้ามา

หน่วนหน่วนจำได้ ตะโกนทักทายเสียงใส "ปู่หวัง!"

"โอ้..." เถ้าแก่หวังยิ้ม โบกมือให้ "หน่วนหน่วนเป็นเด็กดีนะ ปู่มาเยี่ยม"

แล้วหันมาถามฉีอวิ๋น "วันนี้เด็กไม่เป็นไรนะ?"

ฉีอวิ๋นพยักหน้า "ไม่เป็นไรครับ ผมว่าจะรับแกมาอยู่ด้วยถาวรเลย"

เถ้าแก่หวังมองห้องเช่ารูหนู ขมวดคิ้ว

เงียบไปสักพัก แกปลดกุญแจดอกหนึ่งจากเอว ยื่นให้

"ชั้นบนร้านมีห้องว่าง ตกแต่งเสร็จแล้ว กะจะเก็บไว้ให้เจ้าปินแต่งงาน แต่คงอีกนานกว่ามันจะใช้ นายพาหลานไปอยู่ก่อน"