บทที่ 16 ทัวร์ลงให้ยับ

บทที่ 16 ทัวร์ลงให้ยับ

ฉีอวิ๋นหันไปมอง เป็นเพื่อนบ้านที่เช่าบ้านเถ้าแก่หวังอยู่เหมือนกัน

เลยฝืนยิ้มตอบ "อ๋อ ใช่ครับ เมื่อวานฟลุ๊คหน่อย"

"เชี่ย! ดวงมึงจะโหดไปไหนวะ กูตามเลขเดิมมาสามปี ไม่เคยถูกสักเปรต!"

"วันนี้ต้องเลี้ยงนะเว้ย! ให้กูดูดดวงหน่อย!"

คุยกันอยู่ คนเดินผ่านไปผ่านมาก็เริ่มเข้ามามุง บางคนฉีอวิ๋นก็ไม่รู้จักชื่อแต่หน้าคุ้นๆ ต่างพากันรุมให้เลี้ยงฉลอง

"ได้ๆ ไม่มีปัญหา แต่ร้านข้าวเขายังไม่เปิด ไปร้านเถ้าแก่หวังก่อน อยากกินไรหยิบเลย"

ฉีอวิ๋นโบกมือป๋าๆ พาฝูงชนบุกร้านเถ้าแก่หวัง

เถ้าแก่หวังน่าจะรู้ข่าวแล้ว มองฉีอวิ๋นยิ้มๆ สายตาเหมือนนายพรานมองเหยื่อ

ฉีอวิ๋นกลัวใจแกจะพูดว่า "เดือนหน้าค่าเช่าขึ้นนะ!" ชะมัด

คนเป็นสิบกรูเข้าไปในร้าน แต่พอออกมา ทุกคนถือแค่น้ำเปล่าขวดนึง กับบุหรี่ยู่ซีคนละซอง

รู้กาลเทศะกันทุกคน

สิบกว่าคนหมดเงินไปไม่ถึงสามร้อย เถ้าแก่หวังมองค้อนขวับๆ

"เอาแค่นี้เหรอ? หมดโปรแล้วหมดเลยนะบอกก่อน!" ฉีอวิ๋นแซว

คนพวกนี้ถึงจะไม่สนิท แต่เขาก็จำหน้าได้หลายคน

ถนนในหมู่บ้านมันห่วยแตก โดยเฉพาะหน้าหนาว หลุมบ่อเพียบ บางทีเขาเข็นรถสามล้อติดหล่ม คนพวกนี้ก็เคยมาช่วยเข็น

ถึงจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่มันก็น้ำใจ

ถูกหวยแล้วแบ่งปันความสุขแค่นี้ จิ๊บจ๊อย

"พอแล้ว! ขอบใจมากพี่ฉี!"

"ขอบใจนะเฒ่าฉี ขอดูดดวงหน่อย เดี๋ยวจะไปแทงหวยมั่ง"

"พี่ฉี ขอให้ถูกรางวัลใหญ่เรื่อยๆ นะ!"

"......"

พอกลุ่มคนแยกย้าย ฉีอวิ๋นกำลังจะนั่งพัก มือถือก็ดัง

เบอร์พี่เฝิง

"เฒ่าฉี รีบมาช่วยที่ร้านหน่อย เร็ว!" ปลายสายเสียงร้อนรน

ฉีอวิ๋นชะงัก "เกิดไรขึ้นพี่?"

"เด็กเสิร์ฟสองคนดันลื่นล้มตอนมาทำงาน วันนี้ลูกค้าแน่นร้าน ทำไม่ทันแล้ว"

"อ้อ เรื่องนี้นี่เอง" ฉีอวิ๋นโล่งอก รับปากทันที "ได้พี่ เดี๋ยวรีบไป"

ร้านนี้ของพี่เฝิงเขาไม่เคยไป อยู่ห่างออกไปห้าหกกิโล

วันนี้ถนนลื่นมาก เขาเลยไม่ขี่รถ เรียกแท็กซี่ไปแทน

แป๊บเดียวก็มาถึงหน้าร้าน "หม้อไฟเสฉวนเลิศรส"

เปิดประตูเข้าไป คนแน่นร้านจริงๆ เพิ่งจะเที่ยงแต่โต๊ะเต็มหมดแล้ว

โซนรอคิวยังมีคนนั่งรออีกเพียบ

หลังเคาน์เตอร์ พี่เฝิงมือหนึ่งถือถาดอาหาร มือหนึ่งกดเครื่องคิดเลขยิกๆ พอเงยหน้าเห็นฉีอวิ๋น

"ผ้ากันเปื้อนอยู่นั่น ใส่เลย!" สั่งเสร็จก็วิ่งเอาอาหารไปเสิร์ฟ

ฉีอวิ๋นงงนิดๆ ไหนบอกร้านจะเจ๊ง? คนเยอะขนาดนี้จะเจ๊งได้ไง

แต่ไม่ใช่เวลามาถาม เขาคว้าผ้ากันเปื้อนมาใส่ เริ่มงานทันที

"น้อง! มาเก็บโต๊ะหน่อย!"

วิ่งวุ่นจนหัวหมุน เสียงเรียกดังมาจากข้างหลัง

"ครับผม มา..." เขาขานรับอัตโนมัติ หันกลับไป คำพูดจุกอยู่ที่คอ

โต๊ะที่เรียกเขา คนนั่งคือ เสิ่นหว่านถิง อดีตภรรยา กับสามีใหม่ของเธอ

ฉีอวิ๋นหน้าตึงขึ้นมาทันที เขาเข็นรถเก็บจานเข้าไป ก้มหน้าก้มตาเก็บกวาด ทำเหมือนไม่รู้จัก

เสิ่นหว่านถิงเห็นเขา ตัวแข็งทื่อ สีหน้าเจื่อนๆ รีบก้มหน้าหลบ

แต่ชิวเจียห่าว สามีใหม่ของเธอ กลับยิ้มเยาะเย้ย แซวเสียงดัง "เหอะ นี่มันพี่ฉีไม่ใช่เหรอ? บังเอิญจังนะ! มาเป็นเด็กเสิร์ฟอยู่ที่นี่เองเหรอ?"

ฉีอวิ๋นทำหูทวนลม เก็บโต๊ะต่อไป

ตอนไปเยี่ยมลูกสาว เขาเคยเจอไอ้เวรนี่ที่ใต้ตึก

ตอนนั้นมันก็ทำท่ากวนตีนแบบนี้ เข้ามาหาเรื่อง

ถ้าลูกสาวไม่อยู่ตรงนั้น เขาคงซัดหน้ามันหงายไปแล้ว

ได้ยินว่าไอ้ชิวเจียห่าวนี่อายุน้อยกว่าเสิ่นหว่านถิงตั้งสามปี พ่อมันเป็นข้าราชการเล็กๆ ในเขต

เลยทำตัวกร่างเป็นลูกท่านหลานเธอ มองคนด้วยรูจมูก

ถึงจะเกลียดขี้หน้ามันแค่ไหน แต่ฉีอวิ๋นไม่อยากมีเรื่องตอนนี้

ลูกค้าเต็มร้าน ขืนมีเรื่อง พี่เฝิงซวยแน่

แต่ชิวเจียห่าวเห็นฉีอวิ๋นเงียบ ยิ่งได้ใจ ตะโกนเสียงดัง "เฮ้ย! พูดด้วยไม่ได้ยินรึไง!"

ฉีอวิ๋นยังคงทำเมิน เร่งมือเก็บกวาด อยากจะรีบๆ ไปให้พ้นหน้าไอ้ปัญญาอ่อนนี่

เสิ่นหว่านถิงกระตุกแขนเสื้อผัวใต้โต๊ะ พยายามห้าม

แต่ชิวเจียห่าวกลับยิ่งบ้าจี้ ถลึงตาใส่เมีย แล้วตบโต๊ะ "ปัง!"

"ไอ้เด็กเสิร์ฟนี่มึงทัศนคติแย่มากนะ! หูหนวกหรือไงวะ?"

เสียงตบโต๊ะดังลั่น เรียกสายตาคนทั้งร้านให้หันมามอง ลูกค้าบางคนเริ่มยกมือถือขึ้นมาถ่ายคลิป

ฉีอวิ๋นไม่อยากยุ่งกับหมาบ้า แต่มันดันกัดไม่ปล่อย ความอดทนเขาเริ่มจะขาดผึง

แต่เห็นแก่ร้านพี่เฝิง เขาเลยแค่เงยหน้าขึ้น จ้องมันด้วยสายตาเย็นชา

สายตานั้นทำเอาชิวเจียห่าวของขึ้น รู้สึกเหมือนโดนหยาม

ลุกพรวดขึ้นชี้หน้าด่า "มึงมองหน้าหาพ่อมึงเหรอ? เชื่อมั้ยกูร้องเรียนมึงได้นะ? ไปเรียกเจ้าของร้านมา! ร้านนี้ยังอยากเปิดอยู่มั้ย!"

พี่เฝิงที่ง่วนอยู่หลังครัว ได้ยินเสียงเอะอะก็วิ่งออกมา

รอยยิ้มการค้าหายวับไปทันทีที่เห็นเสิ่นหว่านถิง

เขามองชิวเจียห่าวที่ยืนกร่าง แล้วพูดเสียงเข้ม "เชิญพวกคุณสองคนออกไป ร้านผมไม่ต้อนรับ"

"เมื่อกี้มึงพูดว่าไงนะ?" ชิวเจียห่าวโกรธจนหัวเราะ นึกว่าหูฝาด "มึงรู้มั้ยว่ากูลูกใคร?"

"เชิญออกไปเอง หรือจะให้ผมลากออกไป" พี่เฝิงไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ยื่นคำขาด

ถึงไม่เคยเจอชิวเจียห่าว แต่เห็นนั่งตัวติดกับเสิ่นหว่านถิง ก็เดาได้ไม่ยาก

จังหวะนี้ ไม่ว่าใครผิดใครถูก เขาต้องเลือกข้างพี่น้องตัวเองอยู่แล้ว

"ได้! ถ้าร้านส้นตีนนี่เปิดต่อได้ กูยอมเปลี่ยนไปใช้นามสกุลมึงเลย!"

ทิ้งคำขู่ไว้ ชิวเจียห่าวก็เดินกระฟัดกระเฟียดออกไป ทิ้งให้เสิ่นหว่านถิงยืนหน้าชาทำตัวไม่ถูก

เธอมองฉีอวิ๋นอย่างสำนึกผิดแวบหนึ่ง แล้วรีบวิ่งตามผัวไป

ละครจบลง

ฉีอวิ๋นกลัวว่าลูกค้าจะหาย แต่ผิดคาด ลูกค้าที่มุงดูนอกจากจะไม่โกรธ กลับดูสะใจ คุยกันสนุกปาก

พี่เฝิงยิ้มเจื่อน ตะโกนบอกทุกคน "ขอโทษที่รบกวนเวลาทานอาหารนะครับ ทางร้านขอมอบเครื่องดื่มให้ทุกโต๊ะฟรีเพื่อเป็นการไถ่โทษครับ"

"เถ้าแก่ใจป้ำ!"

"เถ้าแก่เจ๋งว่ะ ไอ้เวรนั่นกร่างชิบหาย ถ่ายไว้หมดแล้ว เดี๋ยวลงติ๊กต็อกประจานแม่ง!"

"ใช่ๆ ต้องเอาทัวร์ไปลงให้ยับ!"