บทที่ 15 ล็อตเตอรี่ขูด

บทที่ 15 ล็อตเตอรี่ขูด

"ล็อตเตอรี่ขูด? ห้าหมื่นหยวนเลยเหรอ!"

พอเห็นรายละเอียดข่าวกรอง ความง่วงของฉีอวิ๋นก็หายเป็นปลิดทิ้ง เขาเตรียมตัวออกไปข้างนอกทันที

ถึงจะเที่ยงคืนแล้ว แต่เงินตั้งห้าหมื่น พลาดไปนอนไม่หลับแน่

อีกอย่าง ร้านล็อตเตอรี่ร้านนั้นน่าจะยังไม่ปิด

ร้านนั้นไม่ได้ขายแค่หวย แต่ข้างในมีโต๊ะไพ่นกกระจอกตั้งอยู่หลายโต๊ะ บางทีเขาเก็บร้านกลับมาดึกๆ ร้านก็ยังเปิดไฟสว่างโร่

ฉีอวิ๋นรีบแต่งตัว แล้วเดินออกจากบ้าน

ร้านล็อตเตอรี่อยู่ไม่ไกล เดินไม่กี่นาทีก็ถึง มองเห็นไฟสว่างมาแต่ไกล

ผลักประตูเข้าไป ข้างในอุ่นสบาย ควันบุหรี่ลอยคลุ้ง คนกลุ่มหนึ่งกำลังล้อมวงเล่นไพ่นกกระจอกกันอย่างเมามัน

เถ้าแก่ร้านล็อตเตอรี่เงยหน้าเห็นฉีอวิ๋นก็ทักทายยิ้มแย้ม "อ้าว แขกหายาก ลมอะไรหอบมาดึกป่านนี้?"

หมู่บ้านเซี่ยผิงไม่ได้ใหญ่โตอะไร ฉีอวิ๋นกับเถ้าแก่เคยเจอกันบ้างแต่ไม่ได้สนิท

เขายิ้มตอบ "นอนไม่หลับครับ เลยกะมาเสี่ยงดวงหน่อย"

พูดพลางกวาดตามองแผงล็อตเตอรี่ขูดใต้ตู้กระจก

สายตาค่อยๆ ไล่ไปเรื่อยๆ จนมาหยุดที่ปึกหนึ่งที่มีรูปนักษัตรอยู่บนปก เห็นแสงระยิบระยับที่คุ้นตาเรืองรองออกมา

"งั้นมาถูกที่แล้ว เมื่อบ่ายเพิ่งมีช่างไม้มาขูดได้ไปหมื่นนึง"

"จริงดิ? งั้นจัดมาให้ผมปึกนึง เอาอันนี้แหละ" ฉีอวิ๋นชี้ไปที่ปึกที่วางอยู่ ข้างๆ ปึกที่มีแสง

เถ้าแก่มองเขาแล้วแซว "โห ใจป้ำว่ะ เอาทั้งปึกเลยเหรอ จัดไป ขอให้เฮงๆ เหมือนช่างไม้คนนั้นนะ"

เถ้าแก่หยิบปึกที่ชี้ออกมาส่งให้

ปึกหนึ่งมี 10 ใบ ใบละ 20 หยวน ฉีอวิ๋นสแกนจ่ายไป 200 หยวน

เขาเดินไปนั่งที่โต๊ะว่างข้างๆ เริ่มขูดอย่างตั้งอกตั้งใจ

แป๊บเดียวขูดหมด 10 ใบ ผลเป็นไปตามคาด รวมแล้วได้รางวัลแค่ 130 หยวน ขาดทุนไป 70 หยวน

เขาถือใบที่ถูกรางวัลกลับไปที่เคาน์เตอร์

"เป็นไง ได้เท่าไหร่?"

ฉีอวิ๋นส่ายหน้า ทำหน้าเซ็ง "ดวงไม่ดีเลยแฮะ"

เถ้าแก่หัวเราะ ปลอบใจ "ไม่เป็นไรน่า เล่นขำๆ เดี๋ยวรอบหน้าก็โดน"

"ขอลองอีกที! เอาสองปึกข้างๆ นั่นมาให้ผมหมดเลย"

เห็นฉีอวิ๋นเริ่มหน้ามืดตามัว เถ้าแก่ยิ่งยิ้มกว้าง

"ได้เลย ดูท่าวันนี้ไม่รางวัลใหญ่ไม่เลิกรานะเนี่ย!" เถ้าแก่หยิบอีกสองปึกออกมาวาง

ฉีอวิ๋นจ่ายไปอีก 400 หยวน แล้วกลับไปนั่งที่เดิม

ภายนอกเขาแกล้งทำเป็นร้อนวิชาอยากถอนทุนคืน แต่ในใจซ้อมบทละครไว้เรียบร้อยแล้ว

ปึกแรก 10 ใบขูดเสร็จ ขาดทุนไปอีก 80 หยวนตามคาด

พอขูดปึกที่สองมาถึงใบที่ 6 ฉีอวิ๋นเห็นเลข '5' หัวใจก็เริ่มเต้นแรง

ค่อยๆ ขูดแถบสีเงินออก เลข 0 สี่ตัวก็โผล่ตามมาติดๆ

เขากระแอมเบาๆ สูดหายใจลึก แล้วตะโกนลั่น "โดนแล้ว! กูโดนแล้วเว้ย!"

ห้องที่เคยเสียงดังจอแจ เงียบกริบในพริบตา

ทุกคนหยุดมือ หันขวับมามองเป็นตาเดียว

เถ้าแก่เห็นท่าทางตื่นเต้นสุดขีดของเขา รีบวิ่งออกมาจากเคาน์เตอร์ "ถูกเหรอ? เท่าไหร่?"

"ห้าหมื่น! ถูกห้าหมื่น!"

สิ้นเสียง วงไพ่แตกฮือ ไม่เล่นมันแล้วไพ่นกกระจอก ทุกคนกรูเข้ามามุงดู

เถ้าแก่คว้าใบล็อตเตอรี่ไปส่องตาแทบถลน

พอยืนยันตัวเลขได้ ก็อุทานเสียงหลง "เชี่ย! ห้าหมื่นจริงๆ ด้วย!"

คนรอบข้างต่างก็อึ้ง "ห้าหมื่นจริงๆ ว่ะ ดวงโคตรเฮง!"

"กูขูดแทบตายได้เต็มที่สองร้อย ไอ้หมอนี่แม่ง..."

เงินห้าหมื่นไม่ใช่เงินน้อยๆ เท่ากับเงินเดือนครึ่งปีของคนแถวนี้เลยทีเดียว

พรุ่งนี้ข่าวคงแพร่ไปทั่วหมู่บ้านแน่

พอกลุ่มไทยมุงเริ่มซา เถ้าแก่ก็ลากฉีอวิ๋นที่ยังทำหน้าฟินไปที่หน้าร้าน

"ห้าหมื่นร้านฉันไม่มีให้ขึ้นเงินหรอกนะ นายต้องไปขึ้นที่ศูนย์สลากกินแบ่งเอง"

ฉีอวิ๋นพยักหน้าเข้าใจ "ได้ครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมไปเอง"

"แต่ว่านะ ถ้านายไปขึ้นเงินเอง ต้องโดนหักภาษี 20% เหลือถึงมือแค่สี่หมื่น" เถ้าแก่พูดพลางเหลือบมองเข้าไปในร้าน แล้วกระซิบ

"แต่ถ้านายขายใบนี้ให้ฉัน ฉันมีช่องทาง ให้เพิ่มได้อีกห้าพัน เป็นไง?"

ฉีอวิ๋นมองเถ้าแก่ด้วยสายตามีเลศนัย

เขาไม่เคยถูกรางวัลใหญ่ แต่ก็เคยได้ยินมุกนี้มาบ้าง

ปกติเขารับซื้อกันราคาเต็ม ถูกเท่าไหร่จ่ายเท่านั้น แต่ไอ้นี่จะกินหัวคิวตั้ง 10%

ตามธรรมเนียมคนกลางต้องได้ส่วนแบ่งจากคนรับซื้ออยู่แล้ว แสดงว่าเถ้าแก่นี่กะกินสองทาง พุงกางเลยนะมึง

ฉีอวิ๋นจุดบุหรี่ ดึงใบล็อตเตอรี่กลับมาจากมือเถ้าแก่

"เหอะๆ ช่างเถอะเฮีย เฮียช่วยขึ้นเงินพวกรางวัลเล็กๆ นี่ให้ผมก็พอ"

ร้านล็อตเตอรี่บนถนนนี้มีเป็นดอกเห็ด ไม่จำเป็นต้องง้อร้านนี้ร้านเดียว

เถ้าแก่หน้าเจื่อน เห็นสีหน้าฉีอวิ๋นก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายรู้ทัน

รีบเปลี่ยนสีหน้ายิ้มแย้ม "ถ้าน้องชายไม่พอใจราคา เราคุยกันได้นะ เอาเป็นว่าวันนี้ดึกแล้ว พรุ่งนี้เช้าเข้ามาคุยกันใหม่ ดีมั้ย?"

"ได้" ฉีอวิ๋นรับคำ ไม่ปฏิเสธ

ขึ้นเงินรางวัลยิบย่อยเสร็จ ก็เดินกลับไปนอนหลับฝันดี

......

วันต่อมา หิมะตกหนักกว่าเดิม หิมะข้างทางกองสูงเกือบเมตร

ฉีอวิ๋นวิ่งส่งอาหารได้สองออเดอร์ รถเกือบล้มหัวทิ่มหลายรอบ เลยถอดใจเลิกวิ่ง

พอกลับถึงหมู่บ้าน เถ้าแก่ร้านล็อตเตอรี่ก็โทรมาตามให้ไปคุยที่ร้าน

ฉีอวิ๋นจอดรถ เข้าบ้านไปหยิบล็อตเตอรี่ แล้วเดินไปที่ร้าน

ตอนเช้าร้านยังเงียบ เถ้าแก่เห็นเขามาก็รีบรินชาร้อนต้อนรับ

"เมื่อกี้เฮียติดต่อเถ้าแก่รับเหมาคนนึงได้ เขาอยากซื้อใบนี้ที่ราคาห้าหมื่นถ้วน น้องชายว่าไง?"

ราคานี้ฉีอวิ๋นรับได้อยู่แล้ว ไม่ต้องเสียเวลาไปขึ้นเอง แถมได้เงินเต็มเม็ดเต็มหน่วย

เขาพยักหน้าตกลง "ดีลครับ"

เถ้าแก่ยิ้มแก้มปริ

ปกติร้านแกกำไรวันละสองสามร้อย ดีลนี้ดีลเดียวฟันกำไรเท่าครึ่งเดือน

"งั้นเดี๋ยวเฮียโอนให้เลย"

ฉีอวิ๋นเปิด QR Code รับเงินห้าหมื่นเรียบร้อย ก็ส่งล็อตเตอรี่ให้

เถ้าแก่รับไปส่องแล้วส่องอีกจนแน่ใจ ถึงได้เดินยิ้มส่งฉีอวิ๋นออกจากร้าน

กลับถึงห้องเช่า ฉีอวิ๋นจัดการโอนเงินคืนเจ้าหนี้รายสุดท้ายเก้าพันหยวน เป็นอันปิดจ๊อบหนี้สินเพื่อนฝูงทั้งหมด

เหลือหนี้บัตรเครดิตอีก 210,000 หยวน เขากะว่าจะเก็บเงินก้อนไปปิดทีเดียว จะได้ขอลดดอกเบี้ยได้บ้าง...

ว่างๆ ไม่มีอะไรทำ ฉีอวิ๋นกะว่าจะไปนั่งเล่นร้านเถ้าแก่หวัง

ไม่นึกว่าพอเดินออกจากลานบ้าน จู่ๆ ก็มีคนโผล่มาจากข้างหลัง กอดคอหมับ

"เฒ่าฉี ได้ข่าวว่าเมื่อคืนถูกหวยห้าหมื่นเหรอ? จริงป่ะเนี่ย?"