บทที่ 1657 ช้างศึก

บทที่ 1657 ช้างศึก

พลุแฟลร์ล่องลอยเอื่อยเฉื่อยลงมาจากฟากฟ้า ทว่าแสงสว่างจากมันกลับเผยให้เห็นอาณาบริเวณกว้างใหญ่

"ให้ตายสิ!" เทอร่าที่ใช้กล้องส่องทางไกลสอดส่องอยู่ก่อนแล้ว ย่อมมองเห็นชัดเจนว่าสิ่งที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาคืออะไร! และคนอื่นๆ ก็เช่นกัน ต่างใช้กล้องส่องทางไกลจับภาพสิ่งที่กำลังคืบคลานเข้ามา

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือช้างศึกและทหารราบเกราะหนัก ทุกตัวสวมเกราะมิดชิดตั้งแต่หัวจรดเท้า แทบไม่เหลือผิวหนังให้เห็น แม้แต่ช้างศึกเองก็สวมเกราะหนาเตอะ เผยให้เห็นเพียงส่วนล่างของขา และงวงช้างที่ไร้เกราะป้องกัน แต่มันก็ม้วนเก็บไว้อย่างมิดชิดจนมองไม่เห็น

"ตึง! ตึง! ...!" เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังกระหึ่ม ช้างศึกและทหารราบเกราะหนักเดินหน้าเข้าหาเฉินม่อและพรรคพวก

เมื่อช้างศึกเดินเข้ามาใกล้ เฉินม่อก็สังเกตเห็นว่าพวกมันไม่ใช่โครงกระดูกเดินได้อย่างที่เขาคิด แต่เป็นซากศพเนื้อแห้งกรังเหมือนกับสัตว์ประหลาดที่เจอมาก่อนหน้านี้ แถมดวงตาของพวกมันยังเปล่งแสงสีน้ำเงินอันน่าสะพรึงกลัวออกมา

บนหลังช้างศึกนอกจากจะมีเกราะหนาแล้ว ยังมีกูบช้างที่บรรทุกทหารได้ถึงสี่คน ทั้งสี่สวมเกราะเบาที่ปกป้องเฉพาะจุดสำคัญ คนหนึ่งนั่งหน้าทำหน้าที่ควาญช้าง สองคนนั่งหลังถือหอกยาว และคนสุดท้ายนั่งรั้งท้ายถือธนู ดูท่าจะเป็นหน่วยโจมตีระยะไกล

การจัดทัพแบบนี้มีทั้งคนบังคับ หน่วยโจมตีระยะประชิด และหน่วยโจมตีระยะไกล ราวกับรถถังในยุคปัจจุบันที่มีการวางระบบอย่างลงตัว

ทหารทั้งสี่บนหลังช้างสวมเกราะเบา จึงเผยให้เห็นผิวหนังหลายส่วน มันดูเหมือนซากศพแห้งกรัง ผิวหนังดำคล้ำไปทั้งตัว

แต่ถึงแม้ผิวหนังจะดำคล้ำและเนื้อแห้งติดกระดูก ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการบังคับช้างศึก พวกเขายังคงเตรียมพร้อมรบ สายตาสีน้ำเงินลุกโชนจับจ้องมาที่กลุ่มของเฉินม่อ!

ทัพช้างศึกมีทั้งหมด 12 เชือก เชือกละ 4 คน รวมเป็น 48 คน ส่วนทหารราบเกราะหนักที่เดินตามหลังมานั้น มีจำนวนนับพัน!

"สัตว์ประหลาดพวกนี้มันบ้าอะไรกัน!" เทอร่าและคนอื่นๆ เห็นภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกเหมือนเหยียบขี้หมาเข้าเต็มเปา โดยเฉพาะเมื่อเห็นขนาดมหึมาของช้างศึกและเกราะหนาเตอะ พวกเขาถึงกับไปไม่เป็น ไม่รู้จะรับมือกับสัตว์ประหลาดพวกนี้ยังไง

หันไปมองอีกด้านก็พบสถานการณ์เดียวกัน ทั้งสองฝั่งมีช้างศึกและทหารราบเกราะหนักเดินบีบเข้ามา ราวกับจะปิดล้อมพวกเขาไว้ตรงกลาง

ทั้งสองฝั่งมีจำนวนและอาวุธยุทโธปกรณ์เท่ากันเป๊ะ แล้วจะรับมือยังไงดีล่ะทีนี้?

เมื่อช้างศึกเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนก็เห็นรูปร่างของมันชัดเจน ทหารรับจ้างบางคนเริ่มถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ภาพตรงหน้ามันชวนสยองขวัญเกินไป!

แถมช้างศึกที่เห็นอยู่นี้ ขนาดตัวผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด! ช้างเอเชียทั่วไปสูงประมาณ 3 เมตร หรือช้างแอฟริกาก็เต็มที่ 4-5 เมตร

แต่ไอ้ช้างศึกตรงหน้านี่มันตัวบ้าอะไรกัน! มีช้างที่สูงขนาดนี้ด้วยเหรอ? หรือว่านี่พวกเขาหลุดเข้ามาในโลกแฟนตาซี? ช้างศึกที่ปรากฏแก่สายตาสูงเกือบ 10 เมตร สวมเกราะเต็มยศ ทุกย่างก้าวสะเทือนเลื่อนลั่น งายาวโง้งขนาบสองข้างหัวช้าง ปลายงาติดใบมีดแหลมคม เห็นชัดๆ ว่าไม่ได้มีไว้ขู่เล่นๆ

"แปรรร๋น!" ช้างศึกตัวจ่าฝูงคำรามลั่น ทำเอาถ้ำซ่อนทหารสั่นสะเทือนไปทั้งแถบ และในขณะที่ทุกคนกำลังตื่นตะลึง ก็มีเสียงคำรามตอบรับดังมาจากอีกฟากหนึ่ง

"เวรเอ๊ย นี่มันโดนขนาบข้างแล้ว!" ลูกทีมคนหนึ่งหันไปมอง ก็พบช้างศึกอีก 12 เชือกกำลังเดินเข้ามาอย่างช้าๆ จากอีกด้าน

เสียง "ตึง! ตึง!" ดังสนั่นหวั่นไหว ช้างศึกและทหารราบเกราะหนักจากทั้งสองด้านค่อยๆ เดินบีบเข้ามา ทหารรับจ้างทุกคนมองซ้ายมองขวาด้วยความหวาดหวั่น บ้าชะมัด ดันมาเจอสัตว์ประหลาดแบบนี้เข้า ดูแล้วน่ากลัวกว่านากาเจ็ดหัวซะอีก

"ยิง!" เทอร่ากวาดตามองลูกทีม รู้ดีว่ารอช้าไม่ได้แล้ว ขืนรอต่อไปขวัญกำลังใจของบางคนอาจจะเตลิดเปิดเปิงจนควบคุมไม่อยู่

สิ้นเสียงคำสั่ง เขาก็เปิดฉากยิงทันที "วิลเลียม!"

"รับทราบ!" วิลเลียมรับคำสั่ง นำทีมทหารรับจ้างระดมยิง

ทหารรับจ้างกว่า 30 นายแยกย้ายกันยิงใส่ฝูงช้างทั้งสองด้านตามแผน

ตั้งแต่เห็นช้างสวมเกราะเต็มยศ เทอร่าก็เริ่มปวดหัวตึบ ลางสังหรณ์บอกว่าอาวุธที่มีอยู่อาจจะทำอะไรพวกมันไม่ได้! และก็เป็นไปตามคาด กระสุนที่ระดมยิงใส่ช้างศึกแทบไม่ต่างอะไรกับการเกาให้มันเลย! ใครหน้าไหนมันบอกว่าเกราะโบราณกันกระสุนไม่ได้ จะโดนกระสุนเจาะทะลุแน่นอน?

มาดูสภาพตอนนี้สิ กระสุนกระทบเกราะช้างและทหารราบเกราะหนักเสียงดังแก๊งๆ แต่ไม่มีนัดไหนเจาะเกราะเข้าเลย เกราะพวกนี้มันหนาเกินไปแล้ว! อาจจะต้องยิงระยะเผาขนถึงจะได้ผล

"ปัง! ปัง! ปัง...!"

"ดาดาดา! ดาดาดา...!"

ประกายไฟแลบแปลบปลาบ แต่ไม่มีกระสุนนัดไหนเจาะเข้าเนื้อ! ช้างศึกยังคงเดินหน้าอย่างเริงร่า ในขณะที่เทอร่าและเหล่าทหารรับจ้างกำลังจะถูกบดขยี้

"ใช้จรวดอาร์พีจี!" เทอร่าตะโกนลั่น

อาร์พีจีถือเป็นอาวุธที่ทรงอานุภาพที่สุดที่มีอยู่ตอนนี้ ไม่ใช้ตอนนี้จะไปใช้ตอนไหน? แม้กระสุนจะมีน้อย แต่ถึงคราวจำเป็นก็ต้องใช้

ทหารรับจ้างไม่รอช้า หยิบเครื่องยิงจรวดออกมา แบ่งเป็นสองกลุ่มเล็งไปที่ช้างศึกทั้งสองด้าน

"ฟิ้ว! ฟิ้ว!" เสียงจรวดสองลูกแหวกอากาศ!

"ตูม!"

"ตูม!"

จรวดพุ่งเข้าปะทะร่างช้างศึกอย่างจัง เกิดระเบิดรุนแรง แต่ช้างศึกที่โดนยิงเพียงแค่ชะงักไปครู่เดียว แล้วก็เดินหน้าต่อ จรวดอาร์พีจีไม่ได้สร้างความเสียหายรุนแรงให้พวกมันเลย

ตอนนี้ทัพช้างเข้าประชิดตัวทหารรับจ้างมากแล้ว ไม่มีเวลาให้ยิงจรวดซ้ำอีก ในวินาทีวิกฤตินั้น ยามและเฟยชาร์ลีก็ก้าวออกมา นำทีมผู้มีพลังพิเศษแบ่งเป็นสองกลุ่ม ปล่อยพลังโจมตีใส่ช้างศึกที่พุ่งเข้ามา

พริบตานั้น พื้นที่ทั้งหมดก็สว่างไสวไปด้วยแสงสีตระการตา พลังพิเศษหลากหลายรูปแบบระเบิดใส่ร่างช้างศึก

"แปรรร๋น!" ช้างศึกร้องคำราม แม้จะโดนโจมตี แต่บางตัวก็ยังฝ่าดงพลังพิเศษเข้ามาได้ ลดระยะห่างเข้ามาอีก

จังหวะนั้นเอง ทหารหอกบนหลังช้างก็งัดหอกสั้นออกมาจากด้านหลัง แล้วขว้างใส่ทหารรับจ้าง

"ฟิ้ว!" หอกสั้นพุ่งทะลุคอทหารรับจ้างที่กำลังยิงปืนอยู่ ตรึงร่างเขาไว้กับพื้น

"อ๊าก!" ทหารรับจ้างร้องเสียงหลงเพียงครั้งเดียว ก็สิ้นใจตายคาที่

"ฟิ้ว! ฟิ้ว!" หอกสั้นระลอกแรกผ่านไป ระลอกถัดมาก็พุ่งตามมาติดๆ

"หลบ! รีบหลบเร็ว!" เทอร่าตะโกนลั่น ตอนนี้ไม่มีเวลายิงสวนแล้ว ทุกคนต้องหาที่หลบ! แต่จะไปหลบที่ไหนกันล่ะ?

แม้ทุกคนจะใส่เสื้อเกราะกันกระสุน แต่ใครจะรับประกันได้ว่ามันกันหอกพวกนี้ได้ อีกอย่าง คอและหัวก็ไม่มีอะไรป้องกัน ถ้าโดนหอกพุ่งใส่ก็อันตรายสุดๆ

"ปัง! ปัง! ...!"

ทันใดนั้น เฉินม่อก็เล็งปืนไปที่ทหารบนหลังช้าง เหนี่ยวไกเป่ากระโหลกพวกมันกระเด็น! การขว้างหอกจึงชะงักลง

แต่หอกระลอกก่อนหน้านี้ก็ยังพุ่งเข้าใส่ทหารรับจ้างอีกสองคน ตายหนึ่ง บาดเจ็บหนึ่ง! คนหนึ่งโดนเข้าที่หัว อีกคนโดนที่ขา

ตอนนี้ยังมีช้างศึกอีกสองตัวที่ฝ่าแนวป้องกันของผู้มีพลังพิเศษเข้ามาได้ ทหารบนหลังช้างเตรียมง้างหอกขว้างอีกครั้ง คราวนี้เฉินม่อเตรียมพร้อมอยู่แล้ว ยิงเก็บพวกมันเรียบวุธ หัวกระจุยไปทีละคน

"ยิงทหารบนหลังช้าง พวกมันป้องกันต่ำมาก" เฉินม่อยิงไปพลางวิทยุบอกวิลเลียม

วิลเลียมรับทราบ ก็รีบกระจายคำสั่ง ทุกคนหันกระบอกปืนเล็งไปที่ทหารบนหลังช้าง แล้วระดมยิง!

สำหรับช้างศึกนั้น แทบจะไร้ทางสู้ กระสุนปืนทำอะไรไม่ได้ จรวดอาร์พีจีก็แค่สะกิดคันๆ พลังพิเศษพอจะยื้อขาพวกมันไว้ได้บ้าง แต่จะฆ่าให้ตายนั้นยากแสนเข็ญ

เกราะบนตัวช้างหนาเตอะ การโจมตีธรรมดาแทบไร้ผล ถ้าอยากให้ได้ผลจริงๆ คงต้องพึ่งยอดฝีมือระดับเฟยชาร์ลีหรือยาม

แน่นอนว่าทีน่ายังไม่ลงมือ เพราะช้างศึกยังอยู่ห่างออกไป 20-30 เมตร แม้จะดูใกล้ แต่สำหรับทีน่า มันยังไม่ใช่ระยะที่เหมาะที่สุด

เธอจึงยืนดูคนอื่นโจมตีช้างศึกอยู่ห่างๆ พลางรวบรวมพลังเงียบๆ รอจังหวะเผด็จศึก

"ยาม, เฟยชาร์ลี พวกนายแบ่งคนไปจัดการทหารราบเกราะหนักที่ตามมาข้างหลัง! อย่าประมาทพวกมันเด็ดขาด!" ทีน่าสั่งการทั้งสองคน

สำหรับช้างศึก พลังโจมตีของผู้มีพลังพิเศษทั่วไปแทบไม่มีประโยชน์ สู้ให้ไปจัดการทหารราบเกราะหนักยังจะช่วยได้มากกว่า

"เทอร่า ระวังทหารราบเกราะหนักข้างหลังช้างด้วย!" ทีน่าเตือน

เทอร่าเห็นว่าจรวดทำอะไรช้างศึกไม่ได้ จึงสั่งให้เปลี่ยนเป้าหมายไปที่ทหารราบเกราะหนักด้านหลังแทน

"ตูม!" จรวดระเบิดใส่กลุ่มทหารราบเกราะหนัก ส่งผลให้พวกมันล้มระเนระนาดไปหลายตัว

เทอร่าสั่งการทันที ให้สไนเปอร์เก็บทหารบนหลังช้าง ส่วนคนอื่นๆ จัดการทหารราบเกราะหนัก ซึ่งก็ได้ผลดีทีเดียว ไม่นับเฉินม่อที่ยิงเก็บทหารบนหลังช้างร่วงเป็นใบไม้ร่วง ทหารราบเกราะหนักที่ตามมาข้างหลังนั้นรับมือง่ายกว่าช้างศึกเยอะ

เพราะถ้าทหารรับจ้างยิงระยะประชิด กระสุนก็ยังพอจะเจาะเกราะทหารราบเกราะหนักได้ แต่เกราะช้างนี่เลิกหวังไปได้เลย หนาเกิน!

เมื่อช้างศึกสองตัวฝ่าเข้ามาได้ระยะ ทหารบนหลังช้างก็เตรียมขว้างหอก ทีน่าจึงปล่อยพลังคลื่นจิตกระแทกออกไป

"ฮ่าห์!" ทีน่าเผลอตะโกนออกมาสุดเสียง ช้างศึกสองตัวที่เข้ามาใกล้ไม่ได้ตายในทันที แต่หัวสั่นหัวคลอนไปมา แล้วชูงวงร้องคำรามลั่น

งวงช้างที่ชูขึ้นนั้นดำเมี่ยมเหมือนเนื้อตากแห้ง แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังขยับโค้งงอได้ ช่างน่าอัศจรรย์เสียจริง