บทที่ 19 หัวใจหญิงสาว

บทที่ 19 หัวใจหญิงสาว

หลังเสร็จสิ้นพิธีแต่งงาน เซี่ยอวี่หนิงนั่งกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงวิวาห์ เฝ้ารอแล้วรอเล่า แต่สวีเจ๋ออันก็ยังไม่มาเสียที

นางค่อยๆ เลิกผ้าคลุมหน้าขึ้นมุมหนึ่งแล้วเอ่ยถามสาวใช้คนสนิท "เสี่ยวฉาน สวีเจ๋ออันล่ะ?"

"คุณหนู ดูเหมือนท่านเขยจะถูกรั้งตัวไว้ดื่มสุราอยู่ด้านนอกเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้น... เราต้องรอจนถึงค่ำเลยหรือ?"

"น่าจะอย่างนั้นเจ้าค่ะ... แม่สื่อก็ไม่ได้บอกอะไรไว้ แต่พิธีการคงจะดำเนินต่อเมื่อท่านเขยกลับมาช่วงค่ำ"

พิธีการไม่ได้จบลงแค่การกราบไหว้ฟ้าดินในโถงหลัก ยังมีพิธีในห้องหอที่ต้องทำให้เสร็จสิ้นจึงจะถือว่าสมบูรณ์

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านนอก เซี่ยอวี่หนิงรีบดึงผ้าคลุมหน้าลงปิดบังใบหน้าทันที

ประตูถูกเปิดออก และใครบางคนกำลังพูดคุยกับเสี่ยวฉาน

"เสี่ยวฉาน ประเดี๋ยวเจ้านำสิ่งนี้ให้คุณหนูนะ... อ้อ จริงสิ บอกให้คุณหนูทานอะไรให้อิ่มท้องก่อน กว่าจะค่ำยังอีกนาน"

"ท่านเขยอยู่ที่ไหนหรือเจ้าคะ?"

"ดูเหมือนจะถูกคนของตระกูลซูรับตัวไปแล้ว"

"หา? รับตัวไปหมายความว่าอย่างไร?"

"ก็หมายความว่าเขาไปเข้าพิธีที่ตระกูลซูต่อน่ะสิ เขาจะมาที่นี่ได้ก็ต่อเมื่อทำพิธีกับทั้งสี่ตระกูลจนครบแล้วเท่านั้น"

หลังจากกำชับไม่กี่คำ คนผู้นั้นก็รีบจากไป

เซี่ยอวี่หนิงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย นางเกือบลืมไปแล้วว่าสามีของนางไม่ได้เป็นของนางเพียงคนเดียว

เสี่ยวฉานเห็นคุณหนูของตนกำผ้าเช็ดหน้าแน่น จึงรีบเข้ามาปลอบโยน

นางกุมมือเซี่ยอวี่หนิงแล้วเอ่ยเสียงเบา "คุณหนู ท่านไม่เป็นไรนะเจ้าคะ? ทานอะไรหน่อยดีหรือไม่ ท่านตื่นแต่เช้าตรู่ ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย"

หยาดน้ำตาหยดลงบนหลังมือของเสี่ยวฉาน เซี่ยอวี่หนิงกัดริมฝีปาก น้ำตาไหลรินเงียบงัน

ดวงตาของเสี่ยวฉานแดงระเรื่อตามไปด้วย "คุณหนู เป็นอะไรไปเจ้าคะ..."

เซี่ยอวี่หนิงใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาพลางกล่าวว่า "เมื่อก่อน ยามที่ข้าเห็นท่านแม่โกรธเคืองและเสียใจเพราะเรื่องพวกอนุภรรยา ข้าก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ตอนนี้ ในวันแต่งงานของข้าเอง ข้าเหมือนจะเข้าใจความรู้สึกนั้นแล้ว"

"คุณหนู..." เสี่ยวฉานไม่รู้จะปลอบใจนายหญิงอย่างไร ได้แต่กุมมือนางไว้แน่น

"เสี่ยวฉาน ข้ากลัวเหลือเกิน"

"ไม่ต้องกลัวนะเจ้าคะคุณหนู เสี่ยวฉานอยู่ตรงนี้กับท่าน"

เซี่ยอวี่หนิงอย่างไรเสียก็เป็นเพียงเด็กสาววัยสิบเจ็ดปี เด็กน้อยที่ถูกประคบประหงมมาโดยแม่ทัพเซี่ยเจิ้นผู้รักลูกสาวดั่งแก้วตาดวงใจ ไม่เคยต้องพบเจอความน้อยเนื้อต่ำใจใดๆ

แม่ทัพเซี่ยเจิ้นเป็นคนปากร้ายใจดี และเซี่ยอวี่หนิงก็ถอดแบบเขามาไม่ผิดเพี้ยน

ภายนอกนางดูเย็นชาแต่ภายในอบอุ่น จิตใจของนางอ่อนไหวนัก ในความเป็นจริง นางไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่ตัวเองคิด

วันนี้เป็นเพียงวันแต่งงาน พวกเขาก็ต้องแก่งแย่งเรื่องพิธีการกันอย่างดุเดือดเสียแล้ว วันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร? สวีเจ๋ออันจะชอบพวกนางมากกว่าชอบนางหรือไม่...?

ในขณะที่เซี่ยอวี่หนิงกำลังวิตกกังวลและหวาดหวั่น อีกด้านหนึ่ง สวีเจ๋ออันได้เดินทางมาถึงตระกูลซูเพื่อทำพิธีแล้ว

บรรยากาศทางฝั่งตระกูลซูก็คึกคักไม่แพ้กัน

ซูหยวนนั่งอยู่ในโถงใหญ่ ก่อนที่ซูชิงจือจะปรากฏตัว ขอบตาของเขาก็แดงก่ำไปแล้ว ฮูหยินซูที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ต้องคอยซับน้ำตาอยู่หลายครั้ง

เมื่อ 'ลั่วอวิ๋น' และ 'เฟยซิ่ว' ประคองซูชิงจือออกมา น้ำตาของซูหยวนก็ไหลพราก

ซูชิงจือเดินด้วยฝีเท้าเบาสบาย ผ้าคลุมหน้าสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะการเดินที่ไม่ค่อยมั่นคงนัก เด็กสาวภายใต้ผ้าคลุมกำลังยิ้มหวาน หยาดเยิ้มจนแทบอยากจะเปิดผ้าออกดูว่าวันนี้สวีเจ๋ออันมีรูปลักษณ์เป็นอย่างไร

"อะแฮ่ม คุณหนู..." ลั่วอวิ๋นกระแอมเบาๆ เตือนให้นางสำรวมกิริยา

ซูชิงจือถึงได้ยอมเดินไปยืนข้างกายสวีเจ๋ออันอย่างว่าง่าย ทั้งสองทำตามขั้นตอนเดิมและเริ่มพิธีการ

ยามที่บ่าวสาวคำนับกันและกัน ศีรษะของทั้งคู่ขยับเข้ามาใกล้ ซูชิงจือกระซิบเรียกเขาเสียงเบา "พี่ชาย"

สวีเจ๋ออันอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาแล้วเรียกกลับ "น้องหญิง"

เด็กสาวใต้ผ้าคลุมหน้าหน้าแดงซ่านทันใด ก่อนจะเรียกขานกลับไปเสียงแผ่ว "ท่านพี่"

ทั้งสองแอบหัวเราะคิกคักกันอยู่เงียบๆ

หลังเสร็จพิธี ซูชิงจือถูกส่งตัวเข้าหอ

หลังจากนั่งบนเตียงวิวาห์ได้สักพัก ซูชิงจือก็อดถามไม่ได้ "พี่ชายยังไม่มาอีกหรือ?"

ลั่วอวิ๋นอธิบาย "คุณหนู ตอนนี้ท่านเขยกำลังเดินทางไปตระกูลซ่งเจ้าค่ะ"

ซูชิงจือเลิกผ้าคลุมหน้าขึ้นทันที "นี่ก็เกือบเที่ยงแล้วไม่ใช่หรือ? ท่านพ่อบอกว่าเขาต้องไปตระกูลซ่งตอนบ่ายนี่นา?"

เฟยซิ่วเดินเข้ามาปลอบ "คุณหนู ทางตระกูลซ่งเขาก็รออยู่เหมือนกันเจ้าค่ะ จะให้รอจนถึงบ่ายค่อยเริ่มพิธีคงไม่ได้ เกรงว่าแขกเหรื่อจะติฉินนินทาเอา"

ซูชิงจือพยักหน้าอย่างผิดหวัง "เขาไปแล้วหรือ?"

"นายท่านรั้งตัวเขาไว้คุยในห้องหนังสือเจ้าค่ะ คนของตระกูลซ่งยังรออยู่ด้านนอก ฮูหยินกำลังรับหน้าอยู่"

"ไม่ล่ะ ข้าจะไปดู"

ซูชิงจือพูดจบก็ทำท่าจะเดินออกไป ลั่วอวิ๋นและเฟยซิ่วอยากจะห้ามปราม แต่ไม่อาจต้านทานนิสัยดื้อรั้นเอาแต่ใจของนางได้ จึงจำต้องพานางไปที่ห้องหนังสืออย่างเงียบเชียบโดยไม่ให้เป็นที่สังเกต

ซูหยวนเพิ่งจะคุยกับสวีเจ๋ออันได้ไม่กี่คำ ซูชิงจือก็พุ่งพรวดเข้ามา

สวีเจ๋ออันถามนางด้วยรอยยิ้ม "เจ้าสาวไม่อยู่ในห้องหอ วิ่งออกมาทำไมกัน?"

ซูชิงจือแลบลิ้นออกมาอย่างขัดเขินแล้วยิ้ม "ข้าอยากเห็นว่าวันนี้พี่ชายหน้าตาเป็นอย่างไร ผ้าคลุมหน้ามันบังมิดหมด ข้ามองไม่เห็นอะไรเลย"

สวีเจ๋ออันเดินเข้าไปหา โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อหยอกเย้านาง "แล้ววันนี้ข้าดูดีหรือไม่?"

ซูชิงจือผงกศีรษะน้อยๆ อย่างหนักแน่น "อื้ม! ดูดีมากเจ้าค่ะ"

สวีเจ๋ออันทัดปอยผมที่ร่วงลงมาไปไว้หลังใบหูของนางแล้วยิ้มอ่อนโยน แววตาเปี่ยมด้วยความรักใคร่เอ็นดู

วันนี้ซูชิงจืองดงามสะดุดตา เครื่องหน้าและชุดแต่งงานสีแดงสดช่วยลดทอนความขัดเขินแบบเด็กๆ ลงไปบ้าง แต่กลิ่นอายความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาของเด็กสาวยังคงไม่จางหาย ซึ่งเป็นสิ่งที่สวีเจ๋ออันชอบที่สุดในตัวนาง

ซูหยวนกระแอมไอเสียงดัง "อะแฮ่ม แค่กๆ"

ซูชิงจือหน้าแดงซ่าน "ท่านพ่อ ข้าลืมไปเลยว่าท่านยังอยู่ตรงนี้"

ซูหยวนแกล้งทำเสียงดุ "เพิ่งจะแต่งงาน ก็ไม่เห็นหัวพ่อคนนี้แล้วรึ"

ซูชิงจือรีบเข้าไปออดอ้อนซูหยวนเป็นการใหญ่

สวีเจ๋ออันมองดูดวงอาทิตย์ด้านนอกแล้วเอ่ยว่า "สายมากแล้ว ข้าต้องไปตระกูลซ่งแล้วขอรับ"

ซูชิงจือหันขวับกลับมาอย่างเหม่อลอย นางเกือบลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท จึงรีบถามว่า "แล้วท่านจะกลับมาเมื่อไหร่?"

สวีเจ๋ออันอ้าปากจะพูด แต่ไม่รู้จะตอบอย่างไร

เมื่อเห็นเขาไม่พูด ซูชิงจือจึงเอียงคอถาม "ตอนบ่าย? หรือว่าคืนนี้?"

สวีเจ๋ออันเม้มปาก ตอบอย่างรู้สึกผิด "อาจจะเป็น... พรุ่งนี้"

ซูชิงจือนิ่งค้างไป "ทำไมล่ะ..."

ซูหยวนเองก็รู้สึกปวดใจไม่แพ้กัน เขามองสวีเจ๋ออันแล้วกล่าวว่า "เจ้ารรีบไปเถอะ"

ซูชิงจือเงยหน้าถามซูหยวน ขอบตาเริ่มแดงระเรื่อ "ท่านพ่อ เขาจะไปที่จวนพี่หญิงเซี่ยก่อนใช่ไหมเจ้าคะ?"

"ตามกฎแล้ว เขาต้องไปที่ตระกูลเซี่ยก่อน" ซูหยวนโทษตัวเองที่ไร้ความสามารถ ที่ไม่ได้เป็นบ้านแรกในการจัดพิธี มิเช่นนั้นคืนนี้สวีเจ๋ออันคงได้ค้างที่ตระกูลซู

ซูชิงจือสูดจมูกฟุดฟิดโดยไม่โวยวาย แม้จะผิดหวัง แต่นางก็รู้ถึงความลำบากใจของสวีเจ๋ออัน

นางเดินไปข้างกายสวีเจ๋ออัน กระตุกแขนเสื้อเขาเบาๆ เงยหน้ามองเขาอย่างน่าสงสารแล้วเอ่ยว่า "เช่นนั้น พรุ่งนี้ท่านจะกลับมาหาข้าที่ตระกูลซูให้เร็วหน่อยได้หรือไม่ พี่ชาย?"

สวีเจ๋ออันลูบศีรษะนางแล้วรับคำ "ได้ ข้าจะรีบมาแน่นอน"

หลังจากสวีเจ๋ออันจากไป น้ำตาที่ซูชิงจือกลั้นไว้ก็ไหลทะลักออกมา

นางปาดน้ำตาพลางสะอื้นเบาๆ "ท่านพ่อ ข้าเห็นแก่ตัวมากใช่ไหมเจ้าคะ?"

ซูหยวนปลอบโยน "ไม่หรอก เห็นแก่ตัวตรงไหนกัน? เป็นพ่อเองที่ทำให้เจ้าผิดหวัง"

ซูชิงจือเช็ดน้ำตาแล้วกล่าวว่า "ท่านพ่อ อย่าพูดเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ ข้าชอบเขาจริงๆ"

ซูหยวนถอนหายใจ กลัวเหลือเกินว่าลูกสาวโง่เขลาของตนจะทุ่มเทรักจนหมดหัวใจ แต่อีกฝ่ายจะทำให้ผิดหวัง เขาได้แต่หวังว่าสวีเจ๋ออันจะมอบความใส่ใจให้นางมากขึ้นอีกสักนิดก็พอ