บทที่ 26 ฤกษ์งามยามดี... ตัวข้าขอเปิดเตาหลอมยา!

บทที่ 26 ฤกษ์งามยามดี... ตัวข้าขอเปิดเตาหลอมยา!

พวกเขาเริ่มตระเวนหาซื้อเมล็ดพันธุ์สมุนไพรวิเศษ สมุนไพรเป็นต้นๆ นั้นหายาก แต่เมล็ดพันธุ์มีเพียบ เฉินสวินกว้านซื้อมาหลายถุง แต่กลับพบว่าเกินครึ่งเป็นเมล็ดฝ่อที่ปนมาเพื่อหลอกขาย

เฉินสวินของขึ้นทันที เขาเป็นถึงผู้ฝึกปราณขั้นที่ 4 แถมยังมี 《วิชาลูกไฟ》 ติดตัว คิดจะรังแกกันง่ายๆ ฝันไปเถอะ!

"ข้าจ่ายเงินไปเต็มถุง แต่เจ้าให้เมล็ดดีมาแค่ครึ่งเดียว หมายความว่าไง?" เฉินสวินเลิกคิ้วถามเสียงเข้ม แม้คู่กรณีจะมองไม่เห็นคิ้วเขาก็ตาม

"มอ มอ!!" เหล่าหนิว ร้องคำรามใส่แผงลอยอย่างดุดัน

"แล้วไง? เมล็ดพันธุ์มันก็ต้องมีดีมีเสียปนกันอยู่แล้ว สหายเต๋าจะหาเรื่องรึ?"

พ่อค้าแค่นยิ้มเยาะ หยิบยันต์สีเหลืองแผ่นหนึ่งออกมา ชูนิ้ววาดคาถากลางอากาศ แสงสว่างวาบขึ้นแล้วหายไป เป็นสัญญาณเรียกพวก เขามองเฉินสวินด้วยสายตาท้าทาย

ไอ้โจรป่าปัญญาอ่อนจูงวัวตัวนี้ ใครค้าขายในงานมานานหน่อยก็รู้จักกันทั้งนั้น... ผู้ฝึกปราณขั้น 3 ยากจนข้นแค้น ไร้ญาติขาดมิตร

ทว่าเฉินสวินแอบใช้วิชาเนตรวิญญาณตรวจสอบ พบว่าหมอนี่มีพลังปราณขั้นที่ 4 แถมข้าวของเครื่องใช้ยังดูหรูหราผิดวิสัยพ่อค้าเร่

"ศิษย์พี่เลี่ยว! ใครกล้ามาก่อกวน!"

กลุ่มชายฉกรรจ์สวมชุดคล้ายกันวิ่งกรูกันเข้ามา น่าจะเป็นคนจากตระกูลเซียนตระกูลเดียวกัน

ทุกคนล้วนมีพลังปราณขั้นที่ 4 และมีคนหนึ่งถึงขั้นที่ 5! ผู้บำเพ็ญเพียรที่มุงดูอยู่รอบๆ ต่างพากันยิ้มเยาะ รอชมเรื่องสนุก

"ทำไม? คิดจะใช้พวกมากรังแกคนน้อยหรือไง?"

เฉินสวินยิ้มเย็น ไม่สะทกสะท้าน "การค้าขายเขาไม่ได้ทำกันแบบนี้"

"นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้โจรป่าปัญญาอ่อนนี่เอง"

ชายหน้ากลมคนหนึ่งพูดอย่างดูแคลน "ศิษย์พี่ ให้ข้าจัดการมันเอง"

"เอาสิ"

ศิษย์พี่เลี่ยวพยักหน้าเบาๆ "ห้ามใช้วิชาอาคมในหุบเขา ระวังมือระวังเท้าหน่อยแล้วกัน"

"ไอ้ปัญญาอ่อน คุกเข่าโขกหัวขอโทษศิษย์พี่ข้าเดี๋ยวนี้ แล้วเรื่องวันนี้จะจบๆ กันไป"

ชายหน้ากลมเชิดหน้า เอารูจมูกจ้องเฉินสวิน "งานชุมนุมเซียนปีหน้า ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้าอีก"

คนพวกนี้เจตนาหาเรื่องชัดเจน ยิ่งชีวิตตัวเองบัดซบเท่าไหร่ ก็ยิ่งชอบรังแกคนที่อ่อนแอกว่าเพื่อระบายความเก็บกด

ถ้าเฉินสวินไม่แสดงฤทธิ์เดชให้เห็นบ้าง พวกมันคงคิดว่าเขาเป็นขนมกรุบเคี้ยวง่าย

"เจ้ามันตัวอะไร หน้าตาเหมือนแตงโมเน่าๆ"

เฉินสวินเอ่ยเสียงเรียบ ยืนนิ่งไม่ไหวติง "กล้าดียังไงมาเห่าหอนต่อหน้าข้า"

"ปากดีนักนะเอ็ง! เดี๋ยวพ่อจะตบให้ปากฉีก!"

ชายหน้ากลมโกรธจัดที่โดนด่าว่าเป็นคนบ้า ก้าวเท้าเข้าประชิดตัว หมัดเรืองแสงจางๆ ซัด หมัดวัชระ แหวกอากาศใส่เฉินสวินเต็มแรง

ปัง!

เฉินสวินถอยหลังหนึ่งก้าว ปล่อยหมัดสวนออกไปดื้อๆ ปะทะเข้ากับหมัดของชายหน้ากลมจังๆ

ชายหน้ากลมหน้าเปลี่ยนสี ความเจ็บปวดแล่นพล่าน ร้องเสียงหลง "อ๊าก!!"

เสียงกระดูกแตกดัง กร๊อบ ร่างของเขากระเด็นลอยละลิ่วไปไกล แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว... แรงควายอะไรขนาดนี้!

"หมัดวัชระตระกูลเลี่ยวถูกทำลาย! หมอนี่ซ่อนคมลึกจริงๆ"

"โฮ่... ไม่นึกว่าสหายเต๋า... เอ้ย ไอ้ปัญญาอ่อนคนนี้จะมีฝีมือขนาดนี้"

...

เสียงฮือฮาดังเซ็งแซ่ สายตาที่มองเฉินสวินเปลี่ยนไปทันที ที่แท้หมอนี่ไม่ใช่คนบ้า

"ตระกูลเลี่ยวสินะ"

เฉินสวินพยักหน้าเบาๆ จ้องหน้าศิษย์พี่เลี่ยว "จำไว้ พวกเจ้ายังติดเมล็ดพันธุ์ข้าอยู่อีกครึ่งถุง"

"ออกไปนอกหุบเขาเก้าดาราเมื่อไหร่ ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ"

ศิษย์พี่เลี่ยวประคองชายหน้ากลมขึ้นมา แสยะยิ้มอำมหิต "แค่วิชาต่อสู้ทางกายภาพนิดหน่อย ไม่ได้ช่วยให้เจ้ารอดไปได้หรอก"

"อ้อเหรอ?"

เฉินสวินหัวเราะ ภายใต้หน้ากากโจรป่า เสียงหัวเราะนั้นฟังดูน่าขนลุกและวิปริตยิ่งกว่า ทำเอาคนตระกูลเลี่ยวถึงกับเสียวสันหลังวาบ

ผู้มุงดูต่างอุทานในใจ... 'เชี่ย... แรงกดดันจากไอ้โม่งดำนี่มันของจริง'

เฉินสวินจูง เหล่าหนิว เดินจากไป มีคนตระกูลเลี่ยวแอบสะกดรอยตาม แต่ทว่าฝีเท้าของพวกเขากลับเร่งขึ้นเรื่อยๆ... เร็วขึ้น... และเร็วขึ้น!

เลี้ยวซ้ายทีขวาที เพียงพริบตาก็พุ่งออกจากหุบเขาเก้าดารา หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย คนตระกูลเลี่ยวที่ตามมาถึงกับยืนงง... 'คนหายไปไหนวะ?!'

ระหว่างทาง

"เหล่าหนิว ครั้งนี้ข้าใจร้อนไปหน่อย ถ้าข้าไม่ไปเสียดายไอ้เมล็ดพันธุ์ครึ่งถุงนั่น ก็คงไม่สร้างศัตรู"

เฉินสวินรู้สึกผิด ตลอดหลายปีมานี้พวกเขาได้ยินเรื่องราวเลวร้ายมาเยอะ แต่ก็ปล่อยผ่านไปได้ตลอด

"มอ มอ!"

เหล่าหนิว ไม่ใส่ใจ ก็พวกมันตั้งใจโกงเราชัดๆ เกิดเป็นคน (และวัว) บางเรื่องยอมได้ บางเรื่องยอมไม่ได้โว้ย!

"ช่วงนี้งดไปงานชุมนุมเซียนสักพัก พวกตระกูลเลี่ยวต้องดักรอเล่นงานเราแน่"

เฉินสวินพูดเสียงเครียด "รีบเพิ่มความแข็งแกร่งก่อนดีกว่า โลกเซียนนี่มันโหดร้ายกว่าโลกมนุษย์เยอะ เราตัวคนเดียวไม่มีใครหนุนหลัง ต้องระวังตัว"

"มอ!"

เหล่าหนิว ขานรับ สัญชาตญาณของมันไวกว่าเฉินสวิน มันสัมผัสได้ถึงจิตสังหารรุนแรงจากพวกตระกูลเลี่ยว

กลับมาที่ถ้ำลับชายป่า เฉินสวินนั่งทบทวนตัวเอง เขาติดนิสัยจากโลกมนุษย์มามากเกินไป การมาหาเรื่องใส่ตัวในโลกเซียนอาจนำมาซึ่งจุดจบ

"เหล่าหนิว ต่อไปถ้าเจอเรื่องแบบนี้อีก เราต้องอดทนไว้ รอให้เก่งพอก่อน ค่อยกลับไปทวงคืนสิ่งที่เสียไป"

เฉินสวินสบถคำหยาบที่ เหล่าหนิว ฟังไม่รู้เรื่องออกมาเบาๆ "มารดามันเถอะ... ไอ้ลูกหมาพวกนั้น"

"มอ มอ มอ~~"

เหล่าหนิว เอาหัวดุนเฉินสวิน ปลอบใจว่าไม่เป็นไร จิตใจของพวกเขายังไม่แกร่งกล้าพอที่จะปล่อยวางทุกอย่างได้ ต้องค่อยๆ เรียนรู้กันไป

"เหล่าหนิว ช่างเถอะ" เฉินสวินกอดคอวัวคู่ใจ "เอ็งไปดูแลสมุนไพรไป ข้าจะลองศึกษาตำราปรุงยาดู"

"มอ!" เหล่าหนิว ว่านอนสอนง่าย รีบวิ่งไปทำงาน หวังให้เฉินสวินอารมณ์ดีขึ้น

เฉินสวินพลิกอ่าน 《วิชาปรุงยาพื้นฐาน》 เริ่มจากต้องรวบรวม 'ไฟโอสถ' ในร่าง แล้วค่อยๆ สกัดเอายาจากสมุนไพร สุดท้ายหลอมรวมให้เป็นเม็ดยา

แต่การใช้ไฟโอสถนั้นเปลืองพลังปราณมหาศาล หากพลาดนิดเดียว สมุนไพรทั้งเตาก็เจ๊งบ๊ง ปรมาจารย์ปรุงยาตัวจริงล้วนเกิดจากการผลาญสมุนไพรไปนับไม่ถ้วน

ตำรายังบอกอีกว่า สามารถใช้ 'ไฟปฐพี' แทนไฟโอสถได้ แต่แหล่งไฟปฐพีมักถูกสำนักใหญ่ยึดครอง ผู้บำเพ็ญเพียรต๊อกต๋อยอย่างเขาหมดสิทธิ์

เฉินสวินอ่านอย่างเพลิดเพลิน เขาเคยเรียนแพทย์มา หลักการบางอย่างก็คล้ายคลึงกัน

ยาเม็ดพื้นฐานที่สุดของระดับฝึกปราณคือ 'ยาขนนกหนัก' และ 'ยารวมปราณ' เป็นยาเพิ่มพลังฝึกปรือยอดฮิต สูตรยาหาได้ทั่วไปตามท้องตลาด

"สมุนไพรอายุ 20 ปีก็ใช้ปรุงยาได้แล้ว"

เฉินสวินพึมพำ ยิ่งอายุมากก็ยิ่งดี แต่ถ้าอายุมากเกินไป มักจะเอาไปปรุงยาระดับสูงกว่านั้น

...

วันเวลาผ่านไปรวดเร็วเหมือนโกหก หนึ่งปีผ่านไป

ปีนี้พวกเขาเบี้ยวนัดงานชุมนุมเซียน ปล่อยให้คนตระกูลเลี่ยวที่ดักรออยู่หน้าหุบเขาต้องรอเก้อ

ดูเหมือนไอ้บ้าปัญญาอ่อนนั่นจะฉลาดขึ้นมาบ้าง รู้ว่าไปกระตุกหนวดเสือเข้า เลยหดหัวอยู่ในกระดอง

แต่ปีนี้กลับมีคนหัวใส ลอกเลียนแบบคู่มือของเฉินสวินมาขายหลายเจ้า ขายดิบขายดีโกยเงินไปเป็นกอบเป็นกำ

ภายในถ้ำ เฉินสวินยังคงเทแต้มอมตะลงที่ [แก่นแท้สรรพสิ่ง] อย่างต่อเนื่อง

วันนี้... เฉินสวินนั่งขัดสมาธิ สงบจิตสงบใจ เหล่าหนิว ยืนอยู่ข้างหลัง คอยนวดไหล่ให้ พ่นลมหายใจฟุดฟิดด้วยความตื่นเต้น

"ฤกษ์งามยามดี... ตัวข้า เฉินสวิน ขอเปิดเตาหลอมยา! ขอเชิญเทพเซียนทั่วทิศโปรดเมตตา ให้เกียรติข้าสักครั้งเถิด!"

"มอ มอ มอ มอ!!" เหล่าหนิว ร้องเชียร์กระหึ่ม

เฉินสวินลืมตาโพลง ชี้สิ้วไปข้างหน้า เตาหลอมยาลอยหมุนควงสว่านขึ้นกลางอากาศ มาหยุดอยู่ที่ระดับสายตา

รอบกายพวกเขารายล้อมไปด้วยชุดสมุนไพรสำหรับปรุงยาขนนกหนักนับสิบชุด ทุกต้นล้วนมีอายุ 30 ปีขึ้นไป ผลผลิตจากการเพาะบ่มตลอดสองปีที่ผ่านมา

"ไป!"

เฉินสวินตะโกนก้อง สมุนไพรลอยละลิ่วลงสู่เตาหลอม เปลวไฟโอสถพุ่งออกจากฝ่ามือ พลังปราณในร่างเริ่มถูกสูบออกไป เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายเต็มหน้าผาก

เปลวไฟวูบวาบตามการควบคุมของเฉินสวิน เดี๋ยวแรงเดี๋ยวเบา หัวใจของ เหล่าหนิว เต้นตูมตามเหมือนนั่งรถไฟเหาะ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

สมุนไพรค่อยๆ ถูกโยนใส่เตาทีละต้น กลิ่นหอมของยาเริ่มโชยออกมา เหล่าหนิว ตาโตเท่าไข่ห่าน

ปุ๊!

เสียงเหมือนฟองสบู่แตกดังขึ้นเบาๆ สมุนไพรในเตาไหม้เกรียม กลายเป็นของเหลวสีดำเหม็นไหม้... เจ๊งยับเยิน!

เฉินสวินหอบแฮกๆ รีบหยิบสมุดบันทึกออกมาจดความรู้สึกเมื่อครู่ รสสัมผัสของไฟ จังหวะเวลา... ทฤษฎีกับการปฏิบัติมันคนละเรื่องกันเลยจริงๆ!

จบตอนที่ 26