ตอนที่ 28 เจียหลานอวี่ (ตอนต้น)

ตอนที่ 28 เจียหลานอวี่ (ตอนต้น)

เขาจอดรถลากไว้ที่โรงเตี้ยด้านข้างของเรือนเล็ก จากนั้นก็ช่วยขนของบางอย่างเข้าไป ขณะก้าวเข้าสู่ห้องโถงในเรือนนั้น หนิงอี้อดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำหนึ่งว่า “เติงถังหรูซือ” รู้สึกว่ามันช่างมีนัยแฝงร้ายอยู่บ้าง จึงหัวเราะออกมาเบาๆ

แม้ทุกเช้าสองคนจะพูดคุยกันอยู่บ้าง แต่สำหรับภายในเรือนเล็กแห่งนี้แล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่หนิงอี้ย่างก้าวเข้ามา

เรือนเล็กนี้ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ รอบข้างมีเพียงต้นไม้บางส่วน บรรยากาศเงียบสงบและงดงาม แต่ไม่มีสิ่งปลูกสร้างอื่นนัก ฤดูร้อนคงเย็นสบาย แต่ยามฤดูหนาวย่อมหนาวเหน็บ แม้ผนังด้านนอกจะเสริมความหนาไว้แล้วในฤดูหนาว และช่องลมบางแห่งก็ถูกผ้าม่านหนาทึบปิดไว้ แต่เจ้าของเรือนออกไปข้างนอกเกินครึ่งวันแล้ว เมื่อก้าวเข้ามาก็รู้สึกว่าหนาวเสียยิ่งกว่าข้างนอกอีก ห้องโถงและห้องต่างๆ ภายในมีของไม่มากนัก แต่ก็ดูเรียบร้อยงดงามอยู่พอควร เมื่อเขาก้าวเข้ามา เนี่ยอวิ๋นจูก็ดูเหมือนจะลนลานเล็กน้อย วิ่งไปวิ่งมาเหมือนจะหาสิ่งของต้อนรับ แต่ชานั้นเป็นชาที่เย็นแล้ว และก็ไม่มีของกินอะไร สุดท้ายจึงเชิญหนิงอี้ให้นั่งลง แล้วยกเตาถ่านใบเล็กจากรถลากเข้ามา

นางวางเตาถ่านไว้กลางห้องไม่ไกลจากหนิงอี้นัก แล้วหยิบกาน้ำชามาวางบนเตา “เอ่อ…เดี๋ยวก็ได้แล้ว”

หนิงอี้ยิ้มออกมาอย่างขบขัน รอยยิ้มนี้ทำให้เนี่ยอวิ๋นจูรู้สึกอับอายขึ้นมานิดหน่อย นางจึงนึกขึ้นได้ “บรรดาไข่เค็มนั่น…” แล้ววิ่งเข้าไปในห้องด้านใน ยกโถสองใบออกมาวางบนโต๊ะตรงหน้าหนิงอี้ “อย่างไร…ก็ทำตามที่คุณชายหนิงบอกไว้นั่นแหละ แต่ว่าจะกินได้หรือไม่ข้าก็ไม่รู้”

เมื่อตอนนางเตรียมเปิดแผงขายขนม นางเคยคิดจะขายไข่ต้มชาไข่เค็มไปด้วย พอพูดคุยกับหนิงอี้ เขาก็พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงมอบหมายให้นางทำสิ่งนี้ เงินเป็นของหนิงอี้ ตัวขั้นตอนทำก็คล้ายกับไข่เค็ม เพียงแต่นำไข่มาแช่น้ำปูนใสกับเถ้าต้นจันทน์แดง เกลือก็ใส่น้อยกว่า ทำขึ้นเพื่อทดสอบ โดยให้เคร่งครัดตามสัดส่วน ตอนนี้ผ่านไปยี่สิบกว่าวันแล้ว น่าจะเห็นผลลัพธ์ได้บ้าง

เนี่ยอวิ๋นจูเองก็สนใจวิธีดองไข่แปลกๆ แบบนี้อยู่บ้าง แต่ตอนนี้สิ่งที่นางสนใจกว่าคือบทเพลงที่หนิงอี้บอกมาตอนเดินทาง นางเพียงรังเกียจการใช้รูปร่างยั่วยวนผู้คน แต่ไม่ได้รังเกียจศาสตร์เหล่านี้ คนที่สามารถแต่งบทกวีเลื่องชื่อออกมาได้ เขาชอบร้องเพลงแบบไหนกัน นางแม้ไม่ถามออกมา แต่ในใจก็ย่อมสงสัยเป็นธรรมดา ครานี้นางยกอ่างน้ำใบหนึ่งกับชามกระเบื้องมาให้หนิงอี้ แล้วนำพิณโบราณของบ้านออกมา วางพู่กันหมึกกระดาษแท่นศิลาโดยไม่เอ่ยสิ่งใด นั่งลงตรงข้ามโต๊ะกลม

หนิงอี้ยกไข่เป็ดจากโถไปล้างในน้ำ พอเห็นสีหน้าอีกฝ่ายก็ยิ้มขึ้นมา พยักหน้าพูดว่า “ก็ได้ ข้าจะร้องให้ฟัง เจ้าก็จดเนื้อเพลงไว้นะ แต่ร้องไม่เพราะห้ามหัวเราะ เพลงนี้ชื่อ ‘เจียหลานอวี่’ …อืม…ก็คือฝนโปรยปรายนี่แหละ…”

โหิมะปรยปราย เสียงร้องเพลงดังแว่วมาจากในเรือนเล็กทีละคำ

“เสียงเมืองพลันจางหาย ใจสลายเข้าวัดจำศีล

ลวงตาคนทั้งถิ่น วังเวงสิ้นใจทั้งคน

ฝันเย็นเยียบเงียบงัน ปั่นป่วนวันวัยวกวน

หนี้รักล้นเหลือทน มีอีกกี่เล่มจะพอ

หากเจ้ายอมรับฟ้า ยอมเฝ้ารอจนใจท้อ

ปีเวียนวนจึงรอ รอแล้วรออีกไม่รู้จบ

เจดีย์ถล่มพัง กลบฝังวิญญาณสงบ

แสงตะเกียงหรี่หลบ ซากประตูวัดถล่มครืน

ขอให้ข้าได้เฝ้า รอจนโลกย้อนคืน

รอเหล้าเก่าหอมกรุ่น รอเจ้าระรื่น…เล่นเพลงขลุ่ย

แล้วเสียงดีดพิณ…พลันดังขึ้นคืนเงียบงัน…”

เสียงสายพิณดังแผ่วเบา…

---

ที่จวนซู การสอบวัดความรู้ในห้องเก็บตำราสิ้นสุดลงแล้ว หนิงอี้มิได้มาปรากฏตัว หลังจากสนทนากับผูู้อาวุโสใหญ่ซูอยู่ครู่หนึ่ง ซ่งเหมาเดินกลับเรือนที่ซูตระกูลจัดไว้ให้ เขาสั่งให้ซ่งข่ายผู้เป็นหัวหน้าคนใช้จัดเตรียมของและของฝากสำหรับออกเดินทาง

สำหรับเขาแล้ว การมาเจียงหนิงครั้งนี้เวลาค่อนข้างรัดตัว โดยเฉพาะสองสามวันแรกที่ต้องเลือกก่อนหลังว่าควรไปเยือนใครก่อน เขาคิดถึงบางเรื่องอยู่ในหัว ครานั้นซ่งข่ายก็เข้ามาอีก “ท่านผู้ว่าเจ้าค่ะ คุณชายเหวินซิงขอเข้าพบ”

ซ่งเหมาพยักหน้า “ให้เข้ามาเถิด”

ซูเหวินซิงคือบุตรชายของซูจ้งข่าน เป็นลำดับที่ห้าในรุ่นหลานชายรุ่นที่สามของตระกูลซูลำดับนี้มิได้มีเพียงสามสายตระกูลซู ยังรวมถึงเหล่าพี่น้องต่างสายด้วย แต่ซูเหวินซิงนั้นเป็นบุตรโดยชอบธรรมของภรรยาหลวงของซูจ้งข่คาน ซ่งเหมาคือคุณลุงของเขา ตั้งแต่เด็กก็รักใคร่เอ็นดูเขาอยู่มาก ครั้งนี้ที่เขามานั้น ซ่งเหมาก็พอคาดเดาได้อยู่แล้ว

คำร่ำลือว่าหลานชายรุ่นสามของตระกูลซูไม่มีใครใช้การได้แพร่หลายอยู่ แต่ถ้าดูเพียงรูปลักษณ์ ปีนี้ซูเหวินซิงอายุยี่สิบสามปี ยังนับว่าหน้าตาหล่อเหลา เข้าประตูก็โค้งคำนับให้ซ่งเหมาด้วยความเคารพ ซ่งเหมาหัวเราะพลางเอ่ยก่อน “เหวินซิง เมื่อเช้าเจ้าบอกว่าผู้ที่แสวงชื่อเสียงนั้น คือหนิงอี้ หนิงหลี่เฮิงจริงหรือไม่”

“ท่านลุง จริงดังนั้น พื้นเพของเขา เราสืบทราบมานานแล้ว ยี่สิบปีมานี้ เป็นเพียงบัณฑิตไร้ชื่อเสียง ไม่ประสีประสา หากไม่จนตรอก จะถึงกับต้องมาเป็นบุตรเขยตระกูลซูของพวกเราได้อย่างไร…”

ซ่งเหมาหัวเราะ “ข้าว่ามิใช่หรอก”

“เทศกาลกลางชุมนั้น บทเพลงสุ่ยเตี้ยวเกอโถว เขายังบอกต่อหน้าท่านปู่กับท่านพ่อว่าเป็นของนักพรตผู้หนึ่ง แต่ท่านปู่กำชับไม่ให้แพร่งพราย เราก็ไม่อาจบอกคนภายนอก…”

ซูเหวินซิงรู้สึกขุ่นข้องใจ ครานี้พออยู่ต่อหน้าลุงผู้รักใคร่ ก็พรั่งพรูออกมาไม่หยุด ซ่งเหมาหัวเราะพลางกดมือเบาๆ แล้วกดฝ่ามือลงในอากาศสองครั้ง “เรื่องนี้เชื่อได้หรือไม่ยังไม่แน่ หากเขาแสวงชื่อเสียง ลักบทกวีผู้อื่น ลุงย่อมทดสอบเอง…”

“แต่ท่านลุงท่านกลับชมเขาในห้องเก็บตำรานั่น ถ้าหาก…”

เช้าวันนี้ซูเหวินซิงบอกเรื่องของหนิงอี้กับซ่งเหมาไปแล้ว ครั้นในห้องเก็บตำรา ตอนแรกซ่งเหมายังไม่รู้ว่าเขาคืออาจารย์ของเด็กพวกนั้นก็ยังดี พอรู้เข้าแล้วยังชมไม่หยุด ซูเหวินซิงก็อดขัดใจไม่ได้ กลัวว่าจะยิ่งช่วยให้ชื่อเสียงอีกฝ่ายสูงขึ้น แม้หนิงอี้จะเป็นแค่บุตรเขย แต่ชื่อเสียงย่อมเป็นแต้มต่อให้ซูถานเอ๋อร์

เห็นหลานชายพูดถึงเรื่องนี้ ซ่งเหมาได้แต่ส่ายหน้าในใจ เขาตบไหล่ซูเหวินซิง “เหวินซิงเอ๋ย เจ้าเป็นผู้สืบงานค้าของบิดา ลุงบอกเจ้าหลายครั้งแล้ว ต้องมองการณ์ไกล อย่าเห็นคนอื่นมีชื่อเสียงนิดหน่อยแล้วไม่ยอมรับ ตอนนี้ในตระกูลซู แม้สามีของถานเอ๋อร์จะเป็นบุตรเขย แต่ท่านปู่ของเจ้าจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องเขา หากเขามีความสามารถ เจ้าจัดการเขาไม่ได้ในคราเดียว ก็ลองยืมมือเขาไว้ หาทางผูกมิตรกับเขา ก็ดูไปว่าเขามีจุดอ่อนสิ่งใด หากเขาเพียงแสวงชื่อเสียง วันหนึ่งต้องล้มแน่ ยิ่งเจ้าชูเขาสูงเท่าไร เขาก็จะตกลงมาหนักเท่านั้น เจ้าก็ชูเขาไปเถิด”

ซ่งเหมาหน้าตาเป็นรูปสี่เหลี่ยม ดูตรงไปตรงมา แต่ยามนี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง ครั้นพูดจบก็หยุดเล็กน้อย “ข้ายังต้องออกไปธุระ เจ้าคิดให้ดีๆ แล้วตัดสินใจเอง ตอนค่ำค่อยไปหาบิดามารดาเจ้า…อืม ข้าไปแล้วนะ”

“ทราบแล้ว…เป็นหลานเองที่คิดตื้นไป…” ซูเหวินซิงคำนับอย่างนอบน้อม

ซ่งเหมาหัวเราะพลางผลักประตูออกไป

เมื่อซ่งเหมาเดินออกจากลานด้านใน อีกเงาร่างหนึ่งก็กำลังเดินมาตามทางด้านหนึ่งของจวนซูตรงไปยังประตูข้าง

ที่มากับผู้จัดการลั่วในครั้งนี้คือสีจวินอวี้ เขาไม่ได้ออกไปพร้อมผู้จัดการลั่ว หลังจากได้รับข่าวจากหอเก็บตำราแล้ว เขายังคงคุยกับคนอื่นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลาพวกนั้นมาเพียงลำพัง จวนซูกว้างใหญ่และไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามา จึงคุ้นเคยดี เขาเดินอ้อมอยู่รอบหนึ่ง มุมที่เขายืนอยู่นั้นพอดีมองเห็นเรือนเล็กสองหลังที่ซูถานเอ๋อร์กับหนิงอี้อาศัยอยู่

หิมะโปรยลงมาไม่ขาดสาย เขายืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าเคร่งขรึมคิดอะไรบางอย่างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินออกไป ตลอดทางเขาก้าวผ่านลานที่เต็มไปด้วยหิมะทีละลาน จนเกือบจะถึงประตูข้างแล้วจึงได้ยินเสียงจากไม่ไกลนักว่า “ผู้จัดการสี ช่างบังเอิญนัก!”

แท้จริงการ “บังเอิญพบ” แบบนี้เคยเกิดขึ้นแล้วหลายครั้ง วันนี้สีจวินอวี๋รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เขาขมวดคิ้วเบาๆ แต่ก็ยกมือคำนับไปทางนั้น “คุณชายเจ็ด ช่างบังเอิญ”

คนที่เดินเข้ามานั้นคือคุณชายหนุ่มผู้หนึ่งแต่งกายหรูหรา มือถือพัดพับ ใบหน้ายังดูอ่อนวัยน่าชื่นชม เขาคือซูเหวินจี บุตรชายบ้านซูสาขาที่สาม เขายิ้มกว้างเดินเข้ามา “ผู้จัดการสี ลำบากท่านแล้ว ในเมื่อพบกันโดยบังเอิญพอดี วันนี้ท่านพ่อของข้าได้จัดงานเลี้ยงที่หออิ่นชุ่น ไม่ทราบว่าผู้จัดการสี…”

“ฮะฮะ ขอบคุณคุณชายเจ็ดและนายท่านสามสำหรับน้ำใจ เพียงแต่ข้ายังมีธุระสำคัญอยู่ งานเลี้ยงครั้งนี้เกรงว่าคงไม่มีเวลาไปได้”

“ผู้จัดการสี ท่านอย่าพูดเช่นนี้ทุกคราเลย…”

“คุณชายเจ็ดเองก็มักกล่าวเช่นนี้ทุกคราเช่นกันมิใช่หรือ”

“ก็ได้” ซูเหวินจีปรับสีหน้าจริงจัง “ผู้จัดการสี ข้ารู้ว่าท่านชอบท่านพี่หญิงรอง”

สีจวิ้นอวี๋ชะงักไปเล็กน้อย แล้วก็ยิ้มบางๆ “นี่นับว่ามีเรื่องใหม่มาพูดกันเลยทีเดียว”

“ผู้จัดการสี เหตุใดท่านต้องปฏิเสธเล่า เรื่องเช่นนี้คนในตระกูลที่รู้ใจก็เห็นกันทั้งนั้น พูดตามตรง เดิมทีพวกเราล้วนคิดว่าท่านพี่หญิงรองจะเลือกท่าน ตอนนั้นท่านพ่อก็ยังพูดว่า ‘หากเลือกสีจวิ้นอวี๋ คงลำบาก’ ตอนนี้ไม่มีอะไรต้องปิดบัง ทุกคนต่างรู้ถึงความสามารถของท่าน ครึ่งหนึ่งของกิจการในมือท่านพี่หญิงรองก็ล้วนท่านที่ช่วยประคับประคอง แต่สุดท้ายทั้งท่านพี่หญิงรอง ทั้งท่านลุงใหญ่ ทั้งท่านปู่ ล้วนไม่เลือกท่าน”

เมื่อเปิดปากแล้ว ซูเหวินจีก็พูดรัวออกมาพร้อมสะบัดพัดพับในมือที่ยังไม่ได้กาง “ไม่มีใครรู้ว่าทำไมพวกเขาถึงเลือกหนิงอี้ อย่าหาว่าข้าพูดร้าย ข้าก็เหมือนว่ากำลังยุแยง แต่ถึงข้าไม่พูด ท่านก็ต้องคิดเองอยู่แล้ว อีกทั้งเมื่อครู่ที่ด้านหน้า แม้หนิงอี้ไม่ได้อยู่ แต่กลับสร้างชื่อเสียงขึ้นมาอีก ท่านรู้หรือไม่ว่าท่านปู่ยิ่งจะให้ความสำคัญกับเขามากขึ้น เขาก็แค่บุตรเขย…”

สีจวิ้นอวี๋ยิ้มบางๆ ฟังจบแล้วจึงพูด “คุณชายเจ็ด ข้ารู้ดีว่าพวกเขายังไม่ได้เข้าห้องหอ ทุกวันนี้ยังแยกห้องนอนกัน ดูเหมือนสามีภรรยา แต่แท้จริงเป็นเพียงคนแปลกหน้า ตราบใดที่พวกเขาไม่ได้เข้าห้องหอ บุตรเขยก็ยังเป็นเรื่องน่าขบขัน”

“ยังไงก็ต้องเข้าห้องหอ!ท่านกับข้าต่างก็รู้จักนิสัยพี่หญิงรองดี นางได้เริ่มอยู่ร่วมกับหนิงอี้ วันหนึ่งย่อมต้องเข้าห้องหอ นางถูกสั่งสอนมาตั้งแต่เด็กว่าจะไม่ทำสิ่งที่ไม่สมควรต่อสตรี เมื่อได้ยอมรับแล้ว…”

“เฮอะ คุณชายเจ็ด ท่านกล้าพูดถึงพี่สาวของตนถึงเพียงนี้เชียวหรือ…”

สีจวิ้นอวี๋ส่ายหน้าแล้วก้าวเดินต่อไป ซูเหวินจีกัดฟัน “พูดอย่างไรก็เป็นเช่นนั้น! สีจวิ้นอวี๋ ท่านรู้ดีอยู่แก่ใจ พี่หญิงรองต้องยอมรับเขาแน่ สุดท้ายท่า่นไม่มีวันเป็นไปได้…”

คำยังไม่ทันจบ สีจวิ้นอวี๋พลันหันกลับก้าวยาวตรงเข้ามา เขาสูงโปร่งอยู่แล้ว ครั้นย่างมาด้วยใบหน้าเคร่งเครียดจากการต่อสู้ทางการค้าเป็นปีๆ ในท่ามกลางลมและหิมะที่ตวัดไปมา ก็ก่อให้เกิดแรงกดดันน่าครั่นคร้าม เขาจ้องซูเหวินจีอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเย็นแล้วส่ายหน้า “คุณชายเจ็ด อย่าเพ้อฝันไปเลย…”

สีจวิ้นอวี๋มักเข้าจวนเพื่อปรึกษาเรื่องงาน ซูเหวินจีก็มักมาดักรอ หลายครั้งที่ “บังเอิญพบ” ก็เพียงแต่พูดจาสุภาพกัน ซูเหวินจีไม่เคยเห็นสีหน้าที่เคยสุขุมแน่วแน่ของสีจวิ้นอวี๋ในลักษณะเช่นนี้มาก่อน

ครานั้นเขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า “…ผู้จัดการสี ถ้าท่านมาที่ฝ่ายข้า ท่านจะได้เป็นหัวหน้าผู้ดูแลใหญ่ของเขตหนึ่งในจวนซู ทรัพยากรทั้งหมดของบ้านซูสาขาที่สามให้ท่านจัดสรรตามใจ จะขอสิ่งใดหากเราทำได้ก็จะตอบสนองให้ หากท่านสามารถจัดการทรัพยากรเหล่านี้ได้ พี่หญิงรองก็เป็นเพียงสตรีคนหนึ่ง ในภายภาคหน้าแม้นางจะรับช่วงบ้านใหญ่ไม่สำเร็จ หากท่านต้องการนางก็ย่อมมีหนทางมากมาย…ท่านพ่อข้าว่าท่านคือคนฉลาด ทุกคนก็รู้ว่าท่านฉลาด เราฝ่ายนี้จริงใจ ต่อไปไม่ต้องพูดมาก ท่านลองคิดดูเองเถิด…”

………………….