บทที่ 19 พวกเจ้าดีพอ... ที่จะไปตายได้แล้ว
บทที่ 19 พวกเจ้าดีพอ... ที่จะไปตายได้แล้ว
บทที่ 19 พวกเจ้าดีพอ... ที่จะไปตายได้แล้ว
ขณะที่เจียงชีเย่กำลังครุ่นคิด จ้าวคังก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว กล่าวเสียงเย็น “ทั้งสามท่าน ทำแบบนี้ผิดกฎนะ!
ต่อให้พวกเขาเป็นนักโทษอุกฉกรรจ์ ก็ต้องผ่านการไต่สวน และรอคำสั่งประหารจากฝ่ายลงทัณฑ์เสียก่อน พวกท่านจะถือวิสาสะเข้าไป...”
ยังไม่ทันพูดจบ เหอยงก็ส่งสายตาให้สมุนคนหนึ่งที่มีรอยสักรูปมังกรที่คอ
ชายคนนั้นแสยะยิ้มอำมหิต จู่ๆ ก็พุ่งเข้าใส่ ซัดหมัดกระแทกท้องน้อยจ้าวคังเต็มแรง!
ปัง!
จ้าวคังไม่ทันระวังตัว ตัวงอเป็นกุ้ง ลอยกระเด็นไปกระแทกกำแพงแล้วร่วงลงพื้น หน้าซีดเผือด เลือดไหลซึมมุมปาก
“บังอาจ!”
“รนหาที่ตาย!”
เจียงชีเย่และลุงโจวหน้าม้าเดือดดาล ชักดาบออกจากฝักพร้อมกัน
ไม่มีใครคาดคิดว่าคนพวกนี้จะกล้าเหิมเกริมในถิ่นราชการขนาดนี้
ทันใดนั้น เหอยงรีบหัวเราะกลบเกลื่อน “ช้าก่อน! ผู้คุมเจียงใจเย็นๆ! อย่าเพิ่งเข้าใจผิด!
น้องชายข้าคนนี้ใจร้อนไปหน่อย แต่ไม่มีเจตนาร้ายหรอก
แต่ว่า... การทำร้ายเจ้าหน้าที่แบบนี้ ก็ถือว่าผิดกฎหมาย ข้อหาทำร้ายเจ้าพนักงาน น่าจะพอให้เขาเข้าไปในห้องขังได้แล้วใช่ไหม?”
“ไอ้ลูกหมา!”
จ้าวคังโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ พยุงตัวลุกขึ้นด้วยดาบ แต่ก็ต้องกระอักเลือดออกมาอีกคำ ร่างกายโงนเงนแทบยืนไม่อยู่
อีกฝ่ายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับเจ็ด ส่วนจ้าวคังเพิ่งก้าวเข้าสู่ระดับแปด ความห่างชั้นมันชัดเจนเกินไป
แม้ฝ่ายตรงข้ามจะไม่ได้ลงมือเต็มแรง แต่ก็ทำเอาเขาบาดเจ็บภายในไม่น้อย หายใจแทบไม่ทัน
ชัดเจนว่านี่คือการ ‘เชือดไก่ให้ลิงดู’
อาศัยว่ามีแบ็คดี ถึงได้กร่างไม่เลือกที่
น่าเสียดายที่พวกมันไม่รู้ว่า... จ้าวคังเองก็มีแบ็คดีเหมือนกัน เขาเป็นน้องเล็กที่เจียงชีเย่ปั้นมากับมือ
เจียงชีเย่มองเหอยงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ดวงตาหรี่ลงจนเป็นเส้นตรง เอ่ยเสียงต่ำ
“หัวหน้าเหอช่างคำนวณได้เก่งกาจ
แต่ท่านคงเข้าใจอะไรผิดไปอย่างหนึ่ง
พวกเจ้าทำร้ายจ้าวคัง ถือเป็นความผิดฐานทำร้ายเจ้าพนักงาน และมีคุณสมบัติพอจะเข้าคุกได้จริงๆ
แต่ไม่ใช่แค่นั้น... การทำร้ายเจ้าหน้าที่ถึงในคุกหลวง ข้าสงสัยว่าพวกเจ้ามีเจตนา ‘ชิงนักโทษ’!
ดังนั้น พวกเจ้าจึงมีคุณสมบัติเพียงพอ... ที่จะไปตายซะ!”
ชิ้ง!
สิ้นเสียงคำราม ดาบในมือเจียงชีเย่ตวัดผ่านอากาศโดยไม่ต้องเล็ง คมดาบกรีดผ่านลำคอของชายคนนั้นอย่างแม่นยำ เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดเป็นสาย
“อึก—อึก—”
ผู้ฝึกยุทธ์ระดับเจ็ดผู้หยิ่งผยองเมื่อครู่ เบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง สองมือกุมลำคอที่เลือดทะลัก ถอยหลังโซซัดโซเซ แล้วล้มตึงลงสิ้นใจตายตาไม่หลับ
ผู้คนรอบข้างตกตะลึงจนลืมหายใจ
ดาบนั้นเรียบง่าย ไร้ลีลาพิสดาร
แต่มัน ‘เร็ว’
เร็วปานสายฟ้าแลบ
เร็วจนสมุนพรรคหมื่นอสรพิษไม่มีโอกาสแม้แต่จะกระดิกนิ้ว
ในขณะเดียวกัน เสียงเตือนก็ดังขึ้นในหัวเจียงชีเย่—
ได้รับตบะสิบหกปี...
“เจ้า!”
“ไอ้สารเลว!”
เหอยงและสมุนอีกคนทั้งตกใจทั้งโกรธจนตาแทบถลน!
พวกเขาคาดไม่ถึงเลยว่า ผู้คุมคุกต๊อกต๋อยจะกล้าลงมือฆ่าคนอย่างโหดเหี้ยม!
ต้องรู้ไว้ว่า พวกเขาเป็นคนมีหน้ามีตาในเมืองหานหยาง ฝีมือไม่ธรรมดา แถมมีคนหนุนหลังที่แข็งแกร่ง แม้แต่ทางการยังต้องเกรงใจ กองปราบก็เปิดทางสะดวกให้ตลอด เคยถูกหยามเกียรติเช่นนี้ที่ไหน
ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนมาที่นี่ ผู้ใหญ่ในกองปราบก็รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้ว...
เหอยงยังไม่ทันได้ลงมือ ทำเพียงแค่ถลึงตาใส่เจียงชีเย่ด้วยเจตนาฆ่าฟัน
เขาตัดสินใจแล้วว่า คืนนี้จะดักตีหัวเจียงชีเย่ จับยัดกระสอบถ่วงน้ำให้เป็นอาหารปลา
แต่ทว่า สมุนอีกคนของเขากลับทนไม่ไหว ก้าวออกมาข้างหน้าด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว เตรียมชักมีดสั้นที่เอว
เขาจะชักมีดทันหรือไม่... ไม่สำคัญ
สำคัญที่ว่า... เจียงชีเย่ ‘คิด’ ว่าเขาจะชักมีด
ดังนั้น เจียงชีเย่จึงไม่เกรงใจ ประกายดาบวาบขึ้นอีกครั้ง!
ชิ้ง!
ร่างของชายคนนั้นแข็งทื่อ สองมือกุมลำคอที่มีเลือดพุ่งกระฉูด ล้มลงชักกระตุกเพียงสองสามที แล้วแน่นิ่งไป
ได้รับตบะสิบเก้าปี...
เหอยงรูม่านตาหดเกร็ง รีบถอยหลังกรูด มองเจียงชีเย่ด้วยความหวาดผวา
“เจียงชีเย่! เจ้ากล้าฆ่าคนของพรรคหมื่นอสรพิษ! เจ้ารู้ไหมว่าเบื้องหลังพวกข้าเป็นใคร! ฝากไว้ก่อนเถอะ เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ แน่—”
ปากตะโกนขู่ แต่ขากลับสับตีนแตกเตรียมโกยแน่บ
เขารู้ตัวแล้วว่าประเมินเจียงชีเย่ต่ำเกินไป
ครั้งแรกอาจมองว่าลอบกัด แต่ครั้งที่สองนี่คือของจริง
อีกฝ่ายไม่ได้ใช้วิชาดาบซับซ้อนอะไรเลย แค่ ‘เร็ว’ คำเดียว เร็วจนเขามองตามไม่ทัน!
นั่นหมายความว่า ฝีมือของเจียงชีเย่อยู่เหนือกว่าเขา!
ชั่วขณะนั้น เขาถอดใจ... ยอดคนย่อมไม่กินเสียเปรียบเฉพาะหน้า
“เจ้าพูดถูก เรื่องนี้ยังไม่จบ! คิดจะปล้นคุกแล้วยังจะหนี! คิดว่าหนีพ้นรึ?”
เจียงชีเย่สายตาเย็นเยียบ ระเบิดพลังที่ฝ่าเท้า ก้าวพรวดเดียวข้ามระยะหลายวา ไล่ตามหลังเหอยงมาติดๆ แล้วตวัดดาบฟันทันที
ฆ่าคนครั้งแรก เลือดขึ้นหน้า
แต่ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกอะไร เหมือนเชือดไก่ไม่มีผิด แค่ดาบเดียวจบ
โอกาสดีๆ แบบนี้ ที่ได้ทั้งรักษากฎหมายอย่างชอบธรรม แถมยังได้เก็บตบะ... หาไม่ได้ง่ายๆ นะเว้ย
เหอยงฝีมือไม่เลว เป็นถึงระดับหก ในเมืองหานหยางถือว่ามีชื่อชั้น
วินาทีที่เจียงชีเย่ลงดาบ สัญชาตญาณสั่งให้เขาหมุนตัวกลับมาใช้ฝ่ามือปะทะ ฝ่ามือขวาเปล่งแสงสีทองจางๆ ตบเข้าใส่ใบดาบเต็มแรง
เคร้ง!
เสียงโลหะปะทะกันดังก้อง
เขาใช้เพียงฝ่ามือเปล่าๆ รับดาบอันหนักหน่วงไว้ได้ แล้วอาศัยแรงปะทะม้วนตัวหนีไปทางประตูอย่างรวดเร็ว
“หึ! หัตถ์คู่สังหาร! มีของดีนี่หว่า! แต่น่าเสียดาย...”
เจียงชีเย่แสยะยิ้มเหยียดหยาม กระทืบเท้าส่งร่างพุ่งทะยานราวกับลูกปืนใหญ่ ดาบในมือตั้งขนานพื้น อัดพลังพันชั่งลงไป แทงตรงเข้าที่กลางหลังของเหอยง
“เจียงชีเย่! เจ้าอย่าให้มันมากเกินไปนักนะ—อ๊ากก!”
สัมผัสได้ถึงอันตรายที่ไล่หลังมา เหอยงขนลุกซู่ รีบหันกลับมาป้องกัน!
แต่คราวนี้ เขาต้านทานไม่ไหว ปลายดาบคมกริบเสียบทะลุหัวไหล่ขวาอย่างจัง
พลันพลังปราณระเบิดออกภายในร่าง!
ตูม!
หัวไหล่ขวาของเหอยงระเบิดเป็นจุน แขนขวากระเด็นหลุดจากร่าง เลือดสาดกระจาย!
‘หัตถ์คู่สังหาร’ ผู้เลื่องชื่อแห่งยุทธภพ บัดนี้เหลือเพียง ‘หัตถ์เดียวสังหาร’ เสียแล้ว
เขาล้มกลิ้งไปกับพื้น ดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด แหกปากร้องโหยหวนพยายามจะลุกขึ้น
แต่ถูกเจียงชีเย่เตะเข้าที่ชายโครงซ้าย ปึ้ก! เสียงกระดูกหักดังกร๊อบ กระอักเลือดออกมาคำโต แล้วนอนนิ่งหมดฤทธิ์ไป
เจียงชีเย่ยืนค้ำหัว กล่าวด้วยน้ำเสียงเปี่ยมคุณธรรม
“ข้าไม่รู้หรอกว่าเบื้องหลังพวกเจ้าคือใคร!
แต่ข้ารู้ว่า ไม่ว่ามันจะเป็นใคร ก็ไม่มีทางแข็งแกร่งไปกว่าเบื้องหลังของข้า!
เพราะเบื้องหลังของข้า... คือกองปราบปรามทั้งกองทัพ!
คือท่านเจ้ากรมจูตานหยาง!
คือราชสำนักที่มีกำลังพลนับสามล้านนาย!
พวกเจ้าเป็นแค่แก๊งอันธพาลข้างถนน บังอาจมาทำกร่างในคุกหลวง! ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!
เอาสิ ไหนลองบอกชื่อคนหนุนหลังพวกเจ้ามาซิ ให้ข้าเจียงชีเย่ได้เปิดหูเปิดตาหน่อย!”
เหอยงนับว่าเป็นคนใจแข็ง กัดฟันข่มความเจ็บปวด คุกเข่าข้างหนึ่งมองเจียงชีเย่ด้วยสายตาอาฆาตแค้น
“เจียงชีเย่! วันนี้ถ้าเจ้ากล้าฆ่าข้า ท่านมังกรแห่งพรรคหมื่นอสรพิษไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่ และหัวหน้ากองซ่งเยี่ยนชิงแห่งกองปราบ ก็จะไม่ปล่อยเจ้าไปเหมือนกัน!”
เจียงชีเย่หัวเราะเยาะ “ฮ่า! ที่แท้คนหนุนหลังพรรคหมื่นอสรพิษ ก็คือหัวหน้ากองซ่งเยี่ยนชิงนี่เอง!
รีบบอกแต่แรกก็จบ!
หน้าของหัวหน้ากองซ่ง ข้าย่อมต้องไว้อยู่แล้ว!
มา... เดี๋ยวข้าจะเปิดประตูห้องขังให้เจ้าเข้าไป อยากฆ่าใครก็เชิญตามสบาย ฆ่าให้หมดห้องข้าก็ไม่กล้าห้าม!”
พูดจบ เขาก็ไขกุญแจห้องขังจริงๆ
จากนั้นก็คว้าคอเหอยง โยนเข้าไปในห้องขังราวกับโยนลูกไก่ แล้วล็อคประตูทันที ไม่สนใจเสียงร้องโวยวายของเหอยง
“ไม่! อย่านะ! เจียงชีเย่! ไอ้ชาติชั่ว ขอให้มึงตายไม่ดี!”
เหอยงเริ่มหวาดกลัว สายตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและความแค้น
ถ้าเป็นเมื่อกี้ เขาคงอยากเข้าไปแล่เนื้อพวกหลี่ซานดาใจจะขาด
แต่ตอนนี้... แขนขาดไปข้าง ซี่โครงหัก อวัยวะภายในบอบช้ำ พลังยุทธ์เหลือไม่ถึงสองสามส่วน เขาแค่อยากจะหนีไปให้ไกลที่สุด
เจียงชีเย่กวาดตามองพวกหลี่ซานดาด้วยสายตาเย็นเยียบ เอ่ยเสียงเรียบที่มีนัยแอบแฝง
“ท่านหัตถ์คู่สังหาร หัวหน้าเหอยงผู้นี้ ต้องการเข้ามาแล่เนื้อพวกเจ้า
พวกเจ้าห้ามขัดขืนเด็ดขาดนะ!
เพราะเบื้องหลังเขาแข็งโป๊ก ข้าเองก็ยังไม่กล้าหือเลย!”
หลี่ซานดา จ้าวเอ๋อ และคนอื่นๆ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนจะแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม แล้วกระโจนเข้าใส่เหอยงราวกับฝูงเสือหิว...