บทที่ 4 กายามารอัสนี

บทที่ 4 กายามารอัสนี

"ที่แท้เจ้าก็คือเล่อเจิ้งเหยียนสินะ"

ลู่ซิงเหยียนสลัดความรู้สึกเสียดายที่ 'ตุ๊กตานมน้อย' ตัวร้ายวัยห้าขวบ กลายร่างเป็นเด็กหนุ่มตัวสูงโย่งราวกับลำไม้ไผ่สูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรทิ้งไปในทันที ก่อนจะขยับเข้าไปหาเขาอย่างเป็นกันเอง

หญิงสาวตรงหน้ามีท่าทีเป็นมิตร และโครงหน้าของนางก็ไม่เคยปรากฏอยู่ในกองกระดูกที่เขาเคยใช้เพาะเลี้ยง 'บัวปีศาจ' มาก่อน

เล่อเจิ้งเหยียนสังหารศัตรูในชาติก่อนไปจนหมดสิ้นแล้ว

ในยามนี้เขามั่นใจว่า ตนไม่เคยพบคนผู้นี้มาก่อนไม่ว่าที่ใดในชาติที่แล้ว และนางก็ไม่ใช่ศัตรูของเขา

"ข้าชื่อลู่ซิงเหยียน เป็นศิษย์พี่ใหญ่ของท่านเซียนเซียวเหยาแห่งยอดเขาเซียวเหยา" ลู่ซิงเหยียนแย้มยิ้ม "ศิษย์น้อง พรสวรรค์ของเจ้าไม่เลว นิสัยใจคอก็ดีเยี่ยม โครงสร้างกระดูกก็เป็นเลิศ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นศิษย์น้องผู้มีความสามารถ สมควรเข้าสู่ยอดเขาเซียวเหยาของข้า และฝึกฝนวิชากระบี่เซียวเหยาเป็นอย่างยิ่ง"

มุมปากของเล่อเจิ้งเหยียนกระตุกเล็กน้อย

นางกำลังพูดถึงเขาจริงๆ หรือ?

"ศิษย์พี่หญิงลู่ ท่านแน่ใจหรือว่ากำลังพูดถึงมัน?" เหลียงเซวียนที่เดิมทีเตรียมจะชักกระบี่ฟันคน ไม่กล้าลงมือเพราะการมาถึงของลู่ซิงเหยียน

เมื่อได้ยินคำยกยอเกินจริงของลู่ซิงเหยียน เขาก็ทำหน้าเหมือนเห็นผีแล้วกระซิบเสียงเบา "ศิษย์พี่หญิงลู่ เจ้านี่มันเป็นคนไร้ค่าที่ตระกูลเล่อเจิ้งทอดทิ้งนะขอรับ รากฐานดีก็จริง แต่ร่างกายใช้การไม่ได้ มันก็แค่ขยะดีๆ นี่เอง"

"เจ้าบอกว่าเขาเป็นขยะหรือ?" ลู่ซิงเหยียนไม่ได้ลดเสียงลงตามเหลียงเซวียนแต่อย่างใด

ขณะที่เนื้อเรื่องดำเนินไป ระบบได้รายงานวีรกรรมที่ตัวละครเหล่านี้—ตราบเท่าที่มีความเกี่ยวข้องกับตัวร้าย—เคยทำไว้กับตัวร้ายให้ลู่ซิงเหยียนรับรู้อย่างละเอียด

ทั้งนี้ก็เพื่ออำนวยความสะดวกให้นางทำภารกิจและรับคะแนนรางวัล

ในต้นฉบับนิยาย เหลียงเซวียนในฐานะศิษย์พี่ของเล่อเจิ้งเหยียน มักจะดูถูกสภาพร่างกายของ 'ตัวร้ายน้อย' ขณะเดียวกันก็อิจฉาพรสวรรค์รากวิญญาณของเขาไปด้วย

ทั้งต่อหน้าและลับหลัง เขามักจะจ้องเล่นงานตัวร้ายน้อยเสมอ การวางยาพิษห้าชนิดในผ้าห่มเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย เขายังเคยล่อฝูงสัตว์อสูรมาหวังปลิดชีพเล่อเจิ้งเหยียนตอนที่ออกไปฝึกฝนนอกสถานที่อีกด้วย

"ศิษย์พี่หญิงลู่!" สีหน้าของเหลียงเซวียนดูไม่จืดเมื่อคำกระซิบของตนถูกประกาศก้อง

เขาดูถูกเล่อเจิ้งเหยียนและอิจฉาเล่อเจิ้งเหยียน และเขาก็ดูแคลนลู่ซิงเหยียนเช่นกัน

คนไร้ค่าที่มีพรสวรรค์รากวิญญาณไม่ถึงสิบ ฝึกฝนมาสิบปีแม้แต่ขั้นสร้างรากฐานก็ยังไปไม่ถึง ดีกว่าเล่อเจิ้งเหยียนตรงไหนกัน

คนแบบนี้กลับได้เป็นศิษย์ของท่านเซียนเซียวเหยา เป็นศิษย์สายตรง แถมยังเป็นลูกศิษย์เพียงคนเดียวอีกด้วย!

ยิ่งคิดเหลียงเซวียนก็ยิ่งรู้สึกคับแค้นใจและรู้สึกไม่ยุติธรรม แต่เขาสามารถด่าทอทุบตีเล่อเจิ้งเหยียนได้

ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าลู่ซิงเหยียน เขากลับไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงดัง

เพราะถึงอย่างไร ท่านเซียนเซียวเหยาก็ขึ้นชื่อเรื่องความดุร้ายและหวงแหนคนของตน ต่อให้อาจารย์ของเขา 'ท่านเซียนฉางเฟิง' ไปยั่วยุเข้า นางก็สามารถไล่ฟันอาจารย์เขาได้สามวันสามคืน จนอาจารย์ไม่กล้าออกจากถ้ำเก็บตัวถึงสามเดือน

"ในเมื่อเจ้าบอกว่าศิษย์น้องเป็นขยะ แล้วเมื่อครู่เจ้าทำอะไรอยู่?" ลู่ซิงเหยียนเมินเฉยต่อความโกรธเกรี้ยวของเหลียงเซวียน "เมื่อครู่ตอนข้าเพิ่งมาถึง ข้าได้ยินเจ้าบอกว่าศิษย์ลุงฉางเฟิงต้องการรับศิษย์น้องเป็นลูกศิษย์ หากอาจารย์เจ้าจะรับเขาเป็นศิษย์ แล้วเขาจะเป็นขยะได้อย่างไร?"

"ศิษย์พี่หญิงลู่ ใครๆ ในแดนเซียนต่างก็รู้กันทั่วว่าตระกูลเล่อเจิ้งมีขยะอัจฉริยะอยู่คนหนึ่ง ข้าพูดผิดตรงไหน?" เหลียงเซวียนบ่นพึมพำเสียงเบาด้วยความหงุดหงิด

"แค่เขามีรากวิญญาณอัสนีโดยกำเนิดที่สมบูรณ์พร้อม ก็เป็นไปไม่ได้แล้วที่จะเป็นขยะ" ลู่ซิงเหยียนกล่าวแย้ง

เหลียงเซวียนยังคงไม่ยอมแพ้ "กายามารอัสนี! หากบำเพ็ญเพียรวิถีเซียนย่อมต้องตกสู่ทางมาร หากฝึกวิชามารก็จะชักนำทัณฑ์สายฟ้า เขาถูกลิขิตมาแล้วว่าไปได้ไม่ไกลในเส้นทางอมตะ!"

"กายามารอัสนีแล้วอย่างไร? เจ้าไม่มีกายามารอัสนีด้วยซ้ำ เรื่องวาสนายังเทียบศิษย์น้องเล่อเจิ้งไม่ได้เลย" แม้จะวางเรื่องความแค้นระหว่างเหลียงเซวียนกับตัวร้ายน้อยไว้ก่อน ลู่ซิงเหยียนก็ไม่ชอบหน้าเหลียงเซวียนอยู่แล้ว

นางอยู่ในสำนักมาสิบปี ย่อมรู้เรื่องราวภายในอยู่บ้าง

เหลียงเซวียนแอบเกี้ยวพาราสีศิษย์น้องหญิงที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่จากยอดเขาจิ่วอวิ๋น เขาไม่ใช่คนดีอะไรเลย

ลู่ซิงเหยียนจึงตอกกลับอย่างไม่เกรงใจ "เส้นทางการบำเพ็ญเพียรเดิมทีก็คือการฝืนลิขิตสวรรค์ กายามารอัสนี ในเมื่อสวรรค์อนุญาตให้คงอยู่ ย่อมต้องมีคุณสมบัติพิเศษในตัวของมันเอง"