บทที่ 7 แขกรับเชิญผู้โชคดีที่ไม่มีใครคาดคิด

เช้าวันรุ่งขึ้น

ณ ห้องอาหารโรงแรมแชงกรี-ลา

หลังจากจิบน้ำเต้าหู้ไปหนึ่งอึก 'หลี่ซูจวิน' ก็วางแก้วลงและเป็นฝ่ายเอ่ยปากพูดกับสองแม่ลูกที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "ผู้เข้าร่วมรายการทั้งสิบคนจะทยอยเข้ามาเช็กอินที่โรงแรมช่วงบ่ายวันนี้ เดี๋ยวฉันจะให้เสี่ยวอู๋ส่งหัวข้อคำถามสัมภาษณ์ไปให้ดูคร่าวๆ ก่อนนะ เราจะจัดคิวถ่ายทำช่วงบ่ายเลย สิทธิพิเศษนี้มีแค่เธอคนเดียวเลยนะรู้ไหม"

'หวังเหยา' ถามยิ้มๆ "รายการแบบนี้คงไม่มีการทะเลาะตบตีหรือดราม่าอะไรทำนองนั้นใช่ไหม?"

"ไม่มีแน่นอนจ้ะ"

หลี่ซูจวินอธิบาย "เพราะมันเป็นการถ่ายทอดสด ทุกคนย่อมอยากนำเสนอภาพลักษณ์ที่ดีที่สุดของตัวเองออกมา ต่อให้มีข้อเสียจริงๆ พวกเขาก็ต้องพยายามเก็บอาการไม่ให้หลุดออกหน้ากล้องอยู่แล้ว"

"อย่าหาว่าฉันเอาลูกมานินทาเลยนะ ยายหนูคนนี้สมัยเรียนมัธยมฉันก็ให้คนขับรถรับส่งเช้าเย็นกลับตลอด พอเข้ามหาวิทยาลัย ฉันก็เช่าบ้านใกล้มหาวิทยาลัยแล้วจ้างแม่บ้านคอยดูแลให้อีก โตป่านนี้แล้วแต่กลับดูแลตัวเองไม่เป็นเลยสักอย่าง ฉันล่ะกลัวจริงๆ ว่าปล่อยออกไปคนเดียวแล้วจะหลงทาง"

เจียงหนิงย่นจมูก ทำหน้ามุ่ยอย่างไม่พอใจ "คุณแม่คะ—"

"ทำไม? แม่พูดความจริงไม่ได้หรือไง?"

หลี่ซูจวินอมยิ้ม "ถือซะว่ามาฝึกงานก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันจะกำชับให้ตากล้องที่ตามถ่ายน้องคอยดูให้อีกแรง"

"ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน อยากให้แกได้หาประสบการณ์บ้าง ฉันกับตาแก่อวี้คงอยู่ดูแลแกไปตลอดไม่ได้หรอก"

ในขณะที่หลี่ซูจวินกำลังจะตอบกลับ 'เสี่ยวอู๋' ผู้ช่วยสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ และเพิ่งวางสายโทรศัพท์ก็ลุกขึ้นพูดขัดจังหวะ "พี่คะ แขกรับเชิญผู้โชคดีจากติ๊กต็อกคนนั้นมาถึงแล้วค่ะ"

"อยู่ไหนแล้ว?"

"ตอนนี้อยู่ข้างล่างโรงแรมแล้วค่ะ หวังฮุยกำลังทำเรื่องเช็กอินให้เขาอยู่"

"ฉันเคยเห็นรูปในบัตรประชาชนแล้ว หน้าตาก็ใช้ได้อยู่นะ แล้วตัวจริงสูงไหม? คงไม่เตี้ยกว่าแขกรับเชิญชายคนอื่นจนน่าเกลียดใช่ไหม?"

"สูงร้อยเจ็ดสิบแปดค่ะ หวังฮุยบอกว่าหน้าตาดีใช้ได้เลย อารมณ์ประมาณหนุ่มนักศึกษาสายอาร์ต"

"งั้นเหรอ?"

หลี่ซูจวินยิ้ม "งั้นก็ถือเป็นเรื่องเซอร์ไพรส์นะเนี่ย ตอนแรกฉันยังกังวลว่าเขาจะทำให้ภาพรวมหน้าตาของรายการดูดร็อปลงไปซะอีก"

"จะให้จัดคิวสัมภาษณ์เขาเป็นคนแรกเลยไหมคะ?"

"เอาสิ ลงไปจัดการได้เลย"

ผู้ช่วยเสี่ยวอู๋พยักหน้ารับคำ ก่อนจะรีบยกถาดอาหารเดินออกจากห้องอาหารไปอย่างรวดเร็ว

หวังเหยารีบถามแทรกขึ้นมาทันที "แขกรับเชิญผู้โชคดีคนนี้มีความเป็นมายังไงเหรอ?"

"อ๋อ ก็แค่กลยุทธ์เรียกกระแสน่ะ เรากันที่ว่างไว้ที่หนึ่งเพื่อจับฉลากสุ่มคนทางบ้าน ไม่ได้มีผลอะไรกับรายการมากหรอก เราเตรียมตัวสำรองไว้หลายคนแล้ว พอหมอนี่โดนคัดออก เดี๋ยวก็มีคนใหม่มาแทน"

"อย่างนี้นี่เอง"

เจียงหนิงที่นั่งเงียบและเขี่ยอาหารในจานไปมา จู่ๆ ก็โพล่งถามขึ้น "ใช่เฉินจือหย่วนคนนั้นหรือเปล่าคะ?"

หลี่ซูจวินเลิกคิ้วประหลาดใจ "หนูรู้จักเขาด้วยเหรอ?"

เจียงหนิงพยักหน้าเบาๆ "หนูดูไลฟ์สดเมื่อวันจันทร์ค่ะ"

"ถ้าเทียบกับแขกรับเชิญชายคนอื่นๆ โปรไฟล์เขาก็ถือว่าธรรมดามาก หนูไม่ต้องไปสนใจเขามากหรอก"

เจียงหนิงเม้มปาก ก่อนจะพูดเสียงอ่อย "ไหนน้าบอกว่า... แค่ให้มาหาเพื่อนเฉยๆ ไงคะ?"

หลี่ซูจวินกับหวังเหยาสบตากันแล้วยิ้ม ก่อนจะพยักหน้าพร้อมกัน "ใช่จ้ะใช่ หาเพื่อน หาเพื่อน"

...

ติ๊ด—

เมื่อระบบตรวจสอบคีย์การ์ดผ่าน ประตูก็เปิดออกอัตโนมัติ

'หวังฮุย' ซึ่งคล้องป้ายทีมงาน 'เกาะแห่งรักพักใจ' ไว้ที่คอ ผายมือเข้าไปในห้องแล้วพูดว่า "คุณพักห้องนี้นะคะ พักยาวยันวันศุกร์เลย เดี๋ยวอีกสักพักจะมีคนมาเรียกไปถ่ายวิดีโอสัมภาษณ์ เตรียมตัวไว้ล่ะ"

"โอเคครับ ขอบคุณครับ"

"กฎระเบียบที่ฉันส่งให้ อ่านจบแล้วใช่ไหม? ข้อห้ามต่างๆ ระหว่างถ่ายทำน่ะ"

"อ่านผ่านๆ แล้วครับ"

หวังฮุยถอนหายใจแล้วกำชับ "อ่านให้ละเอียดหน่อยเถอะค่ะ แขกรับเชิญคนอื่นเขายืนยันตัวกันตั้งแต่สองอาทิตย์ก่อนแล้ว สถานะของคุณค่อนข้างพิเศษ แถมกระแสตอนนี้ก็แรงมาก ฉันเห็นยอดฟอลในติ๊กต็อกคุณปาเข้าไปสองแสนกว่าแล้ว"

เฉินจือหย่วนยิ้มบางๆ "ต้องขอบคุณพวกคุณจริงๆ ครับ"

"คนจับจ้องเยอะขนาดนี้ ระวังคำพูดคำจาหน่อยนะคะ โดยเฉพาะคำหยาบ ห้ามหลุดเด็ดขาด รายการเราถ่ายทอดสด ไม่มีโอกาสให้แก้ตัวหรือตัดต่อนะคะ"

"รับทราบครับ เดี๋ยวผมจะอ่านทวนให้ละเอียดอีกรอบ"

"ดีค่ะ งั้นพักผ่อนตามสบาย ถ้ามีอะไรฉันจะติดต่อทางวีแชตนะคะ"

เฉินจือหย่วนพยักหน้า หลังจากหวังฮุยกลับไป เขาก็ปิดประตูแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มขนาดใหญ่

นั่งรถไฟชั้นประหยัดข้ามคืนมา ได้นอนจริงๆ ไปไม่ถึงสี่ชั่วโมง พอหัวถึงหมอนไม่นาน เฉินจือหย่วนก็ผล็อยหลับไป

เขาลืมตาตื่นขึ้นมาอีกที เวลาก็ล่วงเลยไปเก้าโมงกว่าแล้ว

เพิ่งจะล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

เฉินจือหย่วนเดินไปเปิดประตู หวังฮุยยืนรออยู่หน้าห้องพร้อมออกคำสั่งเสียงเข้ม "ตามฉันมาค่ะ"

"อ๋อ"

"ฉันบอกให้เตรียมตัวไม่ใช่เหรอคะ?"

"เตรียมตัว?"

"จะไม่เปลี่ยนเสื้อผ้า เซ็ตผม หรือแต่งหน้าแต่งตาหน่อยเหรอคะ?"

"ผู้ชายต้องแต่งหน้าด้วยเหรอครับ?" เรื่องนี้อยู่นอกเหนือความรู้ความเข้าใจของเฉินจือหย่วนจริงๆ

"ช่างเถอะ วันนี้งานยุ่งมาก ไม่มีเวลามารอคุณแล้ว ตามมาเลยค่ะ"

เฉินจือหย่วนกดลิฟต์ตามหวังฮุยลงมาที่ชั้นล่าง

ทีมงานได้เปิดห้องห้องหนึ่งไว้สำหรับตั้งกล้องสัมภาษณ์โดยเฉพาะ

เมื่อเปิดประตูเข้าไป นอกจากตากล้องและทีมงานฝ่ายสัมภาษณ์แล้ว ผู้ช่วยของหลี่ซูจวิน หรือ 'เสี่ยวอู๋' ก็อยู่ที่นั่นด้วย

พอเห็นเฉินจือหย่วนเดินเข้ามา ดวงตาของเธอก็เป็นประกายวูบหนึ่ง

คนในกองถ่ายต่างรู้กันดีว่าแขกรับเชิญผู้โชคดีคนนี้เป็นแค่ตัวเรียกกระแส ไม่ได้คาดหวังอะไรมาก แต่ผิดคาดที่หนุ่มดวงดีคนนี้ดันหน้าตาดีใช้ได้... ติดแค่ว่าดูจืดชืดไปหน่อย

"ทำไมสภาพเป็นแบบนี้ล่ะ?" เสี่ยวอู๋เดินเข้ามาถาม

"พี่ผิงผิงคะ หนูบอกให้เขาเตรียมตัวแล้ว แต่เขาแค่ล้างหน้ามาอย่างเดียว"

'อู๋ผิงผิง' รีบพูดขึ้น "ไม่ได้นะ ผู้กำกับหลี่สั่งไว้ว่าทุกอย่างต้องเนี้ยบที่สุด เดี๋ยวฉันโทรเรียกเสี่ยวหรูขึ้นมาแต่งหน้าให้เขาหน่อย"

"งั้นก็ได้ค่ะ"

อู๋ผิงผิงชี้ไปที่เก้าอี้แขกรับเชิญ "เฉินจือหย่วน นั่งตรงนี้ เดี๋ยวตอนตอบคำถามไม่ต้องมองเธอนะ ให้มองตรงไปที่กล้องเลย"

เฉินจือหย่วนพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร

ห้านาทีต่อมา สาวแว่นหน้ากลมก็หอบกระเป๋าเครื่องสำอางวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา เธอมองเฉินจือหย่วนแวบหนึ่งแล้วอุทานด้วยความประหลาดใจ "นี่เขาคือแขกรับเชิญผู้โชคดีคนนั้นเหรอคะ?!"

"ใช่"

"ไหนชาวเน็ตเม้าท์กันว่าเป็นตัวประหลาดขี้เหร่ไง?"

เฉินจือหย่วนเริ่มรู้สึกปวดหัวตุบๆ

นี่คุณเชื่อคำพูดชาวเน็ตด้วยเหรอครับ?

"โห งานดีนี่นา" สาวหน้ากลมดูจะไม่รู้จักคำว่าระยะห่างทางสังคมเลยสักนิด เธอพุ่งเข้ามาจับใบหน้าของเฉินจือหย่วนพลิกไปมา แล้วพูดทีเล่นทีจริง "พื้นฐานดีใช้ได้ เดี๋ยวเจ๊จะเสกให้หล่อเป็นเทพบุตรเลยคอยดู"

อู๋ผิงผิงถอนหายใจ "รีบๆ หน่อย วันนี้งานเยอะ เดี๋ยวฉันต้องเอาวิดีโอไปส่งงานผู้กำกับอีก"

"รู้แล้วค่า รู้แล้ว แป๊บเดียวเสร็จ"

สาวแว่นหน้ากลมกางอุปกรณ์แล้วเริ่มลงมือแต่งหน้าให้เฉินจือหย่วนอย่างคล่องแคล่ว คนอื่นๆ ก็ง่วนอยู่กับการเตรียมอุปกรณ์และจัดแสงไฟ

ประมาณสิบนาทีผ่านไป

"ทาดา! เสร็จเรียบร้อย"

ทุกสายตาในห้องหันขวับมามองที่เฉินจือหย่วนเป็นจุดเดียว แม้จะไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไร แต่เฉินจือหย่วนสัมผัสได้ถึงความประหลาดใจ ความทึ่ง และความตกตะลึงในแววตาของทุกคน

อย่างน้อยก็ขอกระจกให้ผมส่องดูหน่อยสิ

หน้าผมมีอะไรแปลกๆ ติดอยู่หรือเปล่าเนี่ย?

"อะแฮ่ม"

อู๋ผิงผิงกระแอมไอแก้เก้อ ก่อนจะออกคำสั่ง "เริ่มได้"

กล้องถูกโฟกัสไปที่เป้าหมาย

ภายในห้องเงียบกริบลงในทันที...