บทที่ 8 นี่คือเฉินจิ้งอวิ๋นเหรอ?!

"คุณไม่ต้องเกร็งนะคะ ฉันจะถามแค่คำถามทั่วไป คำตอบของคุณอาจมีผลต่อการจัดที่นั่งในวันแรกบนเกาะ เพราะฉะนั้นรบกวนตอบตามความเป็นจริงด้วยนะคะ"

"ผมไม่เกร็งครับ เริ่มได้เลย"

"งั้นคำถามแรกค่ะ ช่วยเล่าความรู้สึกตอนที่รู้ว่าตัวเองถูกเลือกให้เป็นแขกรับเชิญผู้โชคดีหน่อยค่ะ?"

"ความจริงก็ไม่ได้รู้สึกอะไรพิเศษครับ แค่ตกใจนิดหน่อย ไม่คิดว่าจะโชคดีถูกเลือกจากคนตั้งเยอะขนาดนั้น"

"ประวัติการคบหา เคยมีแฟนมากี่คนคะ?"

"คนเดียวครับ เพิ่งเลิกกันไม่นาน"

"สาเหตุที่เลิกกันเพราะอะไรคะ?"

เฉินจิ้งอวิ๋นตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เธอสอบติดราชการแล้วก็ทิ้งผมไปครับ ไปชอบคนที่มีอนาคตไกลกว่า"

"เอ่อ..."

"ไม่เป็นไรครับ ผมคิดว่าเลิกกันก็ดีแล้ว การคบกับเธอมาก่อนหน้านี้อาจจะเป็นเพราะผมมองคนไม่ขาดเอง เจ็บแล้วจำครับ"

"แล้วแฟนในอุดมคติเป็นแบบไหนคะ? หรือมีสเปกที่ตั้งไว้ไหม?"

"ขอแค่เป็นคนเรียบง่ายครับ ผมไม่มีข้อกำหนดตายตัว"

"ไม่มีสเปกเรื่องรูปร่างหน้าตาเลยเหรอคะ? อย่างเช่น ผมสั้นผมยาว ผิวสีไหน โครงหน้าแบบไหน?"

"ไม่มีครับ"

"แล้วสถานะความสัมพันธ์ในอุดมคติของคุณคือแบบไหนคะ?"

"อืม... ถ้าให้สรุปสั้นๆ ก็คงเป็น 'บ้านหนึ่งหลัง คนสองคน อาหารสามมื้อ สี่ฤดูผันผ่าน' ครับ"

"คุณเป็นสายเที่ยวชอบออกจากบ้าน หรือสายติดบ้านคะ?"

"ติดบ้านครับ"

"เป็นคนเปิดเผย (Extrovert) หรือเก็บตัว (Introvert) คะ?"

"ผมไม่เคยทำแบบทดสอบนะ แต่น่าจะเป็นอินโทรเวิร์ต ประเภทที่ไม่ค่อยคุยกับคนแปลกหน้าน่ะครับ"

"งานอดิเรกมีอะไรบ้างคะ?"

"เยอะแยะไปหมดครับ เวลาอยู่คนเดียวชอบฟังเพลง อ่านหนังสือ บางทีเห็นคลิปทำอาหารก็นึกอยากลองแกะสูตรทำตามดู สมัยเรียนมหาวิทยาลัยเคยชอบวิ่งออกกำลังกาย แต่พอทำงานยุ่งๆ ก็ทิ้งช่วงไปเลย"

"ถ้าให้เลี้ยงสัตว์ จะเลือกแมวหรือหมาคะ?"

"ความจริงได้หมดครับ แต่ถ้าต้องเลือก ขอเลือกหมาครับ"

"บ๊ะจ่างไส้หวานหรือไส้เค็มคะ?"

"ไส้หวานครับ"

"..."

เฉินจิ้งอวิ๋นเริ่มสงสัยว่าทีมงานรายการคงไม่ได้เตรียมคำถามที่มีสาระอะไรมามากนัก ในมุมมองของเขา คำถามเจ็ดแปดข้อหลังนี่มันไร้สาระสิ้นดี

แต่ด้วยทัศนคติที่ว่า 'ไหนๆ ก็มาแล้ว' เฉินจิ้งอวิ๋นจึงให้ความร่วมมือตอบไปจนจบ

จนกระทั่ง... "คำถามสุดท้ายค่ะ รบกวนนิยามทัศนคติในการใช้ชีวิตของคุณด้วยประโยคสั้นๆ จะเป็นคติประจำใจ บทกวี หรือเนื้อเพลงก็ได้ค่ะ คุณเขียนลงในกระดาษตรงหน้าได้เลย ขอย้ำนะคะว่าข้อนี้สำคัญมาก"

เฉินจิ้งอวิ๋นใช้เวลาคิดอยู่ไม่กี่วินาที ก็จรดปากกาเขียนตัวอักษรขนาดใหญ่สี่พยางค์ลงบนกระดาษที่ทีมงานเตรียมไว้ให้

—— แค่รอดตายก็บุญแล้ว (ขอแค่ยังมีชีวิตอยู่ ก็ดีเกินพอแล้ว)

หลังจบการสัมภาษณ์ อู๋ผิงผิงก็ก๊อบปี้ไฟล์วิดีโอใส่แฟลชไดรฟ์แล้วเดินตรงดิ่งไปที่ห้องของหลี่ซูจวิน

"พี่คะ สัมภาษณ์เฉินจิ้งอวิ๋นเสร็จแล้วค่ะ"

"โอเค"

"พี่จะดูหน่อยไหมคะ?"

"เดี๋ยวพี่ต้องรีบไปดูความเรียบร้อยที่เกาะน่ะ"

อู๋ผิงผิงพูดเสริมขึ้นมาอย่างผิดวิสัย "ดูหน่อยเถอะค่ะพี่ อาจจะมีเซอร์ไพรส์นะ"

"เซอร์ไพรส์? เซอร์ไพรส์อะไร?" หลี่ซูจวินทำหน้างง

อู๋ผิงผิงไม่รอช้า รีบเสียบแฟลชไดรฟ์เข้ากับคอมพิวเตอร์แล้วกดเปิดคลิปวิดีโอสัมภาษณ์ที่เพิ่งก๊อบปี้มา

ทันทีที่หลี่ซูจวินเห็นภาพในวิดีโอ เธอก็เบิกตากว้าง ชี้ไปที่หน้าจอแล้วอุทานลั่น "นี่คือเฉินจิ้งอวิ๋นเหรอ?!!!"

"ใช่ค่ะ ก่อนสัมภาษณ์หนูให้เสี่ยวอันฉีช่วยแต่งหน้าทำผมให้เขา ไม่คิดเลยว่าพอแต่งออกมาแล้วจะดูดีขึ้นผิดหูผิดตาขนาดนี้ ไม่ด้อยไปกว่าแขกรับเชิญคนอื่นที่เราคัดมาเลย ตอนนี้ชาวเน็ตกำลังรุมด่าว่าเขาขี้เหร่... พอรายการออนแอร์ กระแสคงตีกลับแรงน่าดู"

หลี่ซูจวินยิ้มมุมปาก "ถ้าเขาดึงยอดคนดูให้รายการได้ ฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอกถ้าจะเก็บเขาไว้นานขึ้นอีกสักสองสามตอน"

"พี่คะ จะให้หนูไปที่เกาะด้วยไหม?"

"ไม่ต้องหรอก เธอเฝ้าอยู่ที่โรงแรมเถอะ ถ้ามีปัญหาอะไรให้รีบไลน์บอกฉันทันที"

"รับทราบค่ะ"

...

บ่ายวันนั้น แขกรับเชิญทั้งสิบคนทยอยเช็กอินเข้าพักที่โรงแรมจนครบ

เพื่อไม่ให้ความลับรั่วไหล อาหารสามมื้อของแขกรับเชิญจะถูกส่งตรงถึงห้องโดยทีมงาน แน่นอนว่ามีข้อยกเว้นอยู่หนึ่งคน

เจียงหนิงไม่เพียงแต่ลงมาทานอาหารที่ห้องอาหารของโรงแรมได้ แต่ยังสามารถเข้าออกโรงแรมได้อย่างอิสระ

แม้ทีมงานส่วนใหญ่จะไม่รู้สถานะที่แท้จริงของเธอ แต่ดูจากท่าทีที่หลี่ซูจวินปฏิบัติต่อเธอ ทุกคนก็พอจะเดาได้ว่าเธอไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

คืนวันพฤหัสบดี วิดีโอสัมภาษณ์ถูกปล่อยลงโลกออนไลน์

ทว่าทีมงานรายการไม่ได้แค่ตัดมาเป็นคลิปสั้นๆ แต่ยังเล่นแง่ด้วยการเบลอหน้าแขกรับเชิญทุกคนจนดูไม่ออก ซึ่งยิ่งเป็นการกระตุ้นต่อมความอยากรู้อยากเห็นของชาวเน็ตให้พุ่งพล่าน

คอมเมนต์ส่วนใหญ่เต็มไปด้วยเสียงก่นด่าทีมงาน

【จะฉายพรุ่งนี้อยู่แล้ว ยังจะมาเล่นตัวปิดบังอะไรอีก?】

【หมดคำจะพูด เล่นเซ็นเซอร์แปะหน้ากันดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอ】

【เกิดมาไม่เคยเจอการเบลอหน้าแบบนี้มาก่อนเลยพับผ่าสิ】

แม้จะปิดบังใบหน้า แต่ข้อมูลโปรไฟล์อาชีพของแต่ละคนกลับถูกเปิดเผยออกมาอย่างหมดเปลือก และเป็นไปตามข่าวลือที่หลุดออกมาก่อนหน้านี้ ทุกคนล้วนเป็นระดับหัวกะทิในวงการของตัวเองทั้งสิ้น

ฝั่งแขกรับเชิญชาย:

มีเด็กฝึกจากค่ายบันเทิงยักษ์ใหญ่ระดับประเทศ

มีหมอศัลยกรรมกระดูกที่อายุน้อยที่สุดจากโรงพยาบาลระดับท็อป

มีผู้ก่อตั้งแบรนด์เสื้อผ้าสตรีทแวร์ชื่อดัง

และนักแบดมินตันเจ้าของเหรียญเงินโอลิมปิก

ฝั่งแขกรับเชิญหญิง:

มีดาราสาวที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นดาวรุ่งพุ่งแรง

มีพิธีกรสาวที่สวยที่สุดจากสถานีโทรทัศน์ช่องดัง

มีครูสาวคนเก่งจากโรงเรียนมัธยมสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยเหรินหมิน

มีผู้บริหารหญิงจากแบรนด์เครื่องสำอางชั้นนำในประเทศ

และอีกหนึ่งคนที่ไม่ระบุอาชีพ

เดิมทีเฉินจิ้งอวิ๋นคิดว่ามีแค่เขาคนเดียวที่เป็นคนธรรมดาในกลุ่มยอดมนุษย์ทั้งสิบ ไม่คิดเลยว่าฝั่งผู้หญิงก็จะมีพวก 'ปลาเค็ม' (คนว่างงาน/คนไม่เอาถ่าน) ปะปนมาด้วยเหมือนกัน

แต่ก็นะ สำหรับรายการเดต ชาวเน็ตไม่ได้ตั้งความหวังกับฝ่ายหญิงไว้สูงนักหรอก ขอแค่สวยก็พอแล้ว

เฉินจิ้งอวิ๋นเลื่อนดูคอมเมนต์สักพักก็เข้านอนแต่หัวค่ำ

เช้าวันรุ่งขึ้น

ทีมงานนำอาหารเช้ามาส่ง ทานเสร็จไม่นาน ช่างแต่งหน้าหน้ากลมคนเดิมก็เข้ามาจัดการแต่งหล่อให้เฉินจิ้งอวิ๋น โดยมีหวังฮุยคอยคุมเข้มอยู่ข้างๆ ตลอดเวลา พอแต่งหน้าเสร็จได้ไม่นาน หวังฮุยก็ได้รับคำสั่งจากเบื้องบน เธอลุกขึ้นยืนแล้วบอกว่า "ไปกันเถอะ ได้เวลาออกเดินทางแล้ว"

"ครับ"

"จำไว้นะ พอขึ้นเกาะปุ๊บ กล้องจะจับภาพคุณทุกฝีก้าว ต้องทำตัวให้ดีล่ะ"

"อื้ม"

หลังออกจากโรงแรม เฉินจิ้งอวิ๋นถูกพาขึ้นรถไปส่งที่ริมทะเล ทีมงานช่วยเขาติดหูฟังอินเอียร์ หลังจากรออยู่ประมาณสิบห้านาที ในที่สุดเฉินจิ้งอวิ๋นก็ได้ก้าวเท้าขึ้นเรือสปีดโบ๊ตมุ่งหน้าสู่เกาะแห่งรักพักใจ

ลมทะเลอุ่นๆ พัดปะทะร่างกาย ทำให้เขารู้สึกเบิกบานใจอย่างบอกไม่ถูก

ไม่นานนัก เกาะเป้าหมายก็ปรากฏแก่สายตา ยิ่งเข้าใกล้ ทิวทัศน์บนเกาะก็ยิ่งชัดเจนขึ้น

บนชายหาด กลุ่มทีมงานยืนรอกันอย่างพร้อมเพรียง

สิ่งที่สะดุดตาที่สุดบนเกาะ คงหนีไม่พ้นพรมแดงที่ปูทอดยาวจากชายหาดเข้าไปสู่ตัวเกาะ และประตูไม้บานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่อย่างโดดเดี่ยวริมทะเล

ขณะที่เฉินจิ้งอวิ๋นกำลังมองเหม่อ เสียงของผู้กำกับก็ดังขึ้นผ่านหูฟัง "อีกสักครู่ ลำดับการขึ้นฝั่งของฝ่ายชายจะเป็นดังนี้ หวังฮ่าวอวี่ - เฉินเจ๋อหลิน - จ้าวหมิง - จางซูหาน - เฉินจิ้งอวิ๋น พอขึ้นฝั่งแล้วจะมีคนคอยบอกคิวต่อไปเอง"

สั่งงานเสร็จ หลี่ซูจวินก็เงยหน้ามองจอมอนิเตอร์แล้วถาม "ยอดคนดูในไลฟ์ตอนนี้เท่าไหร่แล้ว?"

"ทะลุหนึ่งล้านแล้วครับ"

"จับตายอดคนดูไว้ตลอดเวลานะ แล้วคอยรายงานฉันเป็นระยะ ฉันต้องใช้ข้อมูลนี้ประเมินความนิยมของแขกรับเชิญแต่ละคน"

"รับทราบครับ"

...