บทที่ 39 การ์ดต้นอู๋ถงและรางวัลปริศนา

บทที่ 39 การ์ดต้นอู๋ถงและรางวัลปริศนา

ถ้าไม่ใช่เพราะเวลาหลังชนะแดนลับมีจำกัด จางจื้อคงอยากจะคุยกับคนคนนี้ให้มากกว่านี้

เขาพบว่ามนุษย์จากโลกอื่น ดูเหมือนจะรู้ข้อมูลบางอย่างเยอะกว่าจ้าวโลกอย่างพวกเขาเสียอีก

ครั้งนี้เวลาไม่พอ เอาไว้เข้าหอคอยแห่งการทดสอบคราวหน้า ค่อยลองหาคนอื่นคุยดูแล้วกัน

เขายิ้มรับหนังสือจากมือเฉิงจื้อหรานแล้วเปิดดูคร่าวๆ ข้างในเต็มไปด้วยลายมือจดบันทึกยิบย่อยอัดแน่นทุกหน้า

เปิดดูสักพัก จางจื้อก็กล่าวกับเฉิงจื้อหราน "หนังสือเล่มนี้มีประโยชน์กับพวกข้ามาก ข้าขอรับไว้ด้วยความยินดี"

ก่อนเวลานับถอยหลังจะหมด เขาหันไปคารวะทุกคนรอบกาย "รักษาสุขภาพด้วยทุกคน หวังว่าจะได้พบกันใหม่"

สิ้นคำกล่าว เขาก็ตั้งจิตขอกลับสู่หอคอย ภาพเบื้องหน้าพร่ามัว แล้วร่างของเขาก็กลับมายืนอยู่ในโถงหอคอยแห่งการทดสอบ

ทันใดนั้น หน้าต่างสรุปผลรางวัลแดนลับก็ปรากฏขึ้นในหัว

แวบแรกที่เห็น ในกองรางวัลมีแสงสีม่วงเปล่งประกายเตะตา

พอเพ่งมองดีๆ มันคือหยดเลือดสีม่วงเข้ม

ไอเทมสีม่วงชิ้นนี้ไม่ใช่การ์ด แต่เป็นวัตถุชิ้นหนึ่ง พอมองไปที่มัน ข้อมูลของหยดเลือดสีม่วงก็ไหลเข้ามาในสมอง:

"โลหิตหัวใจมังกรวารี โลหิตจากหัวใจของอสรพิษเจียว ดูเหมือนจะมีร่องรอยการถูกใช้งานมาแล้ว สรรพคุณยังไม่ทราบแน่ชัด"

ไอเทมสีม่วงเทียบเท่ากับระดับกึ่งเทพ หากเทียบกับสายบำเพ็ญเพียร ก็คือระดับวิญญาณต้นกำเนิด โลหิตหัวใจของมังกรวารีระดับวิญญาณต้นกำเนิด ต่อให้ไม่ใช่การ์ด สำหรับจางจื้อในตอนนี้ก็นับว่าเป็นลาภลอยก้อนโต

ไม่ต้องเดาก็รู้ โลหิตหยดนี้ต้องดรอปมาจากเจ้าเผ่าวงกลมระดับเหนือมนุษย์นั่นแน่ๆ และมันก็คงใช้โลหิตหยดนี้แหละฝืนยกระดับตัวเองขึ้นเป็นเหนือมนุษย์ แต่เพราะในโลหิตยังมีเจตจำนงของมังกรหลงเหลืออยู่ ผลกระทบจากการใช้เลยรุนแรงขนาดนั้น

ของพรรค์นี้จ้าวโลกไม่ค่อยได้ใช้ประโยชน์เท่าไหร่ น้อยคนนักที่จะยอมเสี่ยงใช้เลือดของสิ่งมีชีวิตอื่นมาเพิ่มพลังให้ตัวเอง

แต่สำหรับสิ่งมีชีวิตอื่นๆ โดยเฉพาะพวกเผ่ามารหรือสัตว์อสูร นี่คือของล้ำค่าที่ยอมแลกด้วยชีวิตเพื่อให้ได้มา

จางจื้อยังนึกไม่ออกว่าจะเอาไปทำอะไร เลยเก็บเข้ากรุไว้ก่อน

ของชิ้นถัดมา คือการ์ดสีฟ้าใบหนึ่งที่ทำให้เขาทั้งดีใจและอ่อนใจไปพร้อมๆ กัน

ดีใจเพราะมันคือการ์ดระดับสีฟ้า มูลค่าเป็นหมื่นแต้ม

อ่อนใจเพราะ... มันเป็นการ์ดสายเผ่ามารอีกแล้วครับท่าน

การ์ดต้นอู๋ถง (ต้นสำโรงจีน) สีฟ้า เป็นคีย์ไอเทมสำคัญของสายเผ่ามาร เหมือนกับการ์ดประตูมังกรสีเขียวที่เขาเคยได้มาเปี๊ยบ

ประตูมังกรเอาไว้ให้ปลากระโดดข้ามเพื่อกลายร่างเป็นมังกร ส่วนต้นอู๋ถงเอาไว้ให้นกเกาะ ยิ่งเกาะนานเท่าไหร่ โอกาสได้รับสายเลือดฟีนิกซ์ (หงส์เพลิง) ก็ยิ่งสูงขึ้น

ต้นอู๋ถงสีฟ้ายังมีฟังก์ชันเสริม คือช่วยชำระล้างสายเลือด นกที่มีเชื้อสายฟีนิกซ์ถ้าเกาะอยู่บนต้นนี้ สายเลือดจะบริสุทธิ์ขึ้นเรื่อยๆ ตามกาลเวลา

แน่นอนว่าต้นอู๋ถงไม่ใช่ที่ที่ใครนึกอยากจะเกาะก็เกาะได้

เพราะมันคือ อู๋ถงอัคคี ทั้งต้นลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิง นกธรรมดาแค่บินเฉียดเข้าไปใกล้คงกลายเป็นไก่ย่างถูกเผาในพริบตา

ที่จางจื้อรู้สึกอ่อนใจ ก็เพราะก่อนหน้านี้ได้การ์ดประตูมังกรมา มาคราวนี้ได้การ์ดต้นอู๋ถงมาอีก สองใบนี้มันของสายเผ่ามารชัดๆ เขาไม่ได้ใช้สักหน่อย!

ถัดจากการ์ดต้นอู๋ถง ก็มีการ์ดนกสีเขียวอีกสิบกว่าใบที่เน้นปริมาณมากกว่าคุณภาพ

เห็นการ์ดพวกนี้ จางจื้อเริ่มรู้สึกทะแม่งๆ

พอดูดีๆ ถึงรู้ว่าพวกนี้ไม่ใช่รางวัลสรุปผลจากแดนลับ แต่เป็นของดรอปจากศัตรู!

ถ้าอย่างนั้น ทุกอย่างก็สมเหตุสมผล

การ์ดพวกนี้ น่าจะเป็นของจ้าวโลกเผ่ามนุษย์ที่ตายในแดนลับคนนั้น

คนคนนั้นคงเล่นสายเผ่ามาร พอตาย การ์ดพวกนี้เลยตกไปอยู่ในมือของเผ่าวงกลมระดับเหนือมนุษย์

เจ้าเหนือมนุษย์นั่นคงใช้อุบายสังหารจ้าวโลกสายเผ่ามาร แล้วชิงโลหิตมังกรสีม่วงมาใช้ยกระดับตัวเองเป็นเหนือมนุษย์

เรื่องราวทั้งหมดในแดนลับปะติดปะต่อกันเป็นภาพที่ชัดเจน

เขามองดูของที่ได้มา แล้วลอบถอนหายใจยาว

ขนาดจ้าวโลกระดับผลัดเปลี่ยนกายา แถมยังมีของระดับสีม่วงในครอบครอง ยังมาตายน้ำตื้นในแดนลับที่ไม่มีระดับเหนือมนุษย์อยู่เลยได้!

เขาต้องจำใส่ใจไว้เป็นบทเรียน!

ตอนนั้นเอง จางจื้อตระหนักว่าช่วงนี้จิตใจเขาดูจะลอยๆ ชอบกล

อารมณ์ประมาณ "คนถ่อยได้ดีแล้วผยอง" ยังไงยังงั้น

ทัศนคติช่วงนี้ของเขามันผิดปกติสุดๆ!!!

เขาหายใจเข้าลึกๆ ตั้งใจว่าพอออกจากหอคอยแห่งการทดสอบเมื่อไหร่ ต้องกลับไปทบทวนตัวเองอย่างจริงจัง

สายตามองไปยังของดรอปชิ้นอื่นๆ ที่เหลือไม่มาก ส่วนใหญ่เป็นของจิปาถะที่ดรอปจากพวกเผ่าวงกลมร่างเงาฉาย

เลื่อนลงมาข้างล่างสุด นั่นแหละถึงจะเป็นรางวัลสรุปผลจากแดนลับของจริง

เริ่มจากแต้มรางวัล:

ป้ายคำสั่งสีฟ้าหนึ่งอัน แลกได้ 700 แต้ม

ป้ายคำสั่งสีเขียวเจ็ดอัน แต้มไม่เท่ากัน รวมแล้วแลกได้ 252 แต้ม ป้ายพวกนี้น่าจะได้มาจากระดับผลัดเปลี่ยนกายาที่ฟางอวิ๋นฆ่าไป

ป้ายคำสั่งสีขาว 53 อัน รวมแลกได้ 123 แต้ม

ป้ายคำสั่งสีเทา 675 อัน รวมแลกได้ 106 แต้ม

รางวัลยึดหอคอยศัตรูสำเร็จ 1,000 แต้ม

รวมแต้มทั้งหมด 2,181 แต้ม

ดูเหมือนเยอะ แต่แลกกับการที่ต้องฆ่าระดับเหนือมนุษย์และยึดหอคอยได้สำเร็จ มันดูไม่คุ้มค่ายังไงชอบกล

เขาส่ายหน้าเบาๆ แล้วหันไปดูการ์ดรางวัล

เห็นการ์ดที่ได้ จางจื้อขมวดคิ้วเป็นปม

มีการ์ดวิชาแค่ใบเดียว เป็นการ์ดสีเทาขาวชื่อ 《เศษคัมภีร์วิชานิรนาม》

แค่นี้อะนะ?

ได้แค่นี้จริงดิ?

รางวัลจากการยึดหอคอยได้สำเร็จ มีแค่นี้เนี่ยนะ?

มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ!

การลงทุนลงแรงในแดนลับแห่งการทดสอบกับผลตอบแทนที่ได้ มันสวนทางกันชัดๆ

ถ้าดูแค่แต้ม แดนลับให้น้อยกว่าลานประลองแบบเทียบไม่ติด แต่ความเสี่ยงกลับสูงกว่ามหาศาล

เขาหวังว่ารางวัลสรุปผลจะมีเซอร์ไพรส์ แต่ดันได้แค่ 《เศษคัมภีร์วิชานิรนาม》 สีเทาๆ ใบเดียว

ถ้าไม่ได้ของดรอปจากเจ้าเหนือมนุษย์ตัวนั้น การมาลงแดนลับรอบนี้ถือว่าขาดทุนยับเยิน!

เขาจ้องการ์ดใบนั้นเขม็ง มั่นใจว่ามันต้องมีเงื่อนงำ เดี๋ยวต้องเอากลับไปศึกษาให้ละเอียด จากนั้นสายตาก็เลื่อนไปที่ช่องสุดท้าย

ในนั้นมีหนังสือเล่มหนึ่ง... 《ปฐมบทแห่งวิถีค่ายกล》 ที่เฉิงจื้อหรานมอบให้

จางจื้อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

เพียงแค่คิด หนังสือ 《ปฐมบทแห่งวิถีค่ายกล》 ก็มาปรากฏอยู่ในมือ

หนังสือที่ไม่ใช่รูปแบบการ์ดแบบนี้ สำหรับจางจื้อในตอนนี้ เขาทำได้แค่ต้องอ่านทำความเข้าใจด้วยตัวเองก่อน แล้วค่อยถ่ายทอดผ่านร่างเงาฉายไปสอนคนในโลกใบเล็กอีกที

หรือไม่อย่างนั้น ก็ใช้วิธีท่องจำแบบนกแก้วนกขุนทอง จำให้หมดทุกตัวอักษร แล้วค่อยไปท่องให้คนในโลกใบเล็กฟัง

จ้าวโลกมือใหม่ส่วนใหญ่ เวลาจะถ่ายทอดทักษะอะไรที่ไม่มีการ์ด ก็ต้องใช้วิธีลูกทุ่งแบบนี้แหละ

เก็บหนังสือเข้าที่ เช็กของรางวัลครบถ้วน จางจื้อก็เดินคอตกออกจากหอคอยแห่งการทดสอบด้วยความเซ็ง

(จบบท)