บทที่ 3 การ์ดเด็กเต๋า

บทที่ 3 การ์ดเด็กเต๋า

หลังจากความโกรธพุ่งขึ้นจนถึงขีดสุด จางจื้อกลับสงบนิ่งลงอย่างน่าประหลาด

เขาปล่อยให้ความโกรธเข้าครอบงำอารมณ์ไม่ได้ ถ้าหนีออกไปไม่ได้ ความโกรธเกรี้ยวก็เป็นได้แค่ความคลุ้มคลั่งที่ไร้ค่า

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ในห้อง เขาข่มความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ส่งจิตสำนึกดิ่งลึกเข้าสู่ห้วงทะเลแห่งจิต

เขามองดูการ์ดหลายร้อยใบในห้วงทะเลแห่งจิต แล้วคิดในใจว่า เหลยอ้ายโก่วกับพรรคพวกคงนึกไม่ถึงแน่ ว่านอกจากการ์ดเจ็ดใบที่เขาจงใจวางทิ้งไว้ข้างนอกเพื่อกันเหนียวแล้ว การ์ดใบอื่นๆ ทั้งหมดถูกเขาหลอมรวมไปเรียบร้อยแล้ว?

เพราะในโลกใบนี้ ไม่เคยมีใครหลอมรวมการ์ดได้ก่อนที่จะเปิดโลกใบเล็ก

แต่พลังจิตของเขาเกิดการกลายพันธุ์ตอนที่ข้ามภพมายังโลกนี้!

นี่แหละคือนิ้วทองคำของเขา

หลังจากตรวจสอบการ์ดเสร็จ เขาหันไปมองอีกฟากหนึ่งของห้วงทะเลแห่งจิต

ตรงนั้นมีวังวนสีขาวลอยหมุนวนและส่องแสงนวลตาออกมา วังวนนั้นคือเมล็ดพันธุ์แห่งโลกที่โรงเรียนแจกให้กับทุกคนในวันนี้

เพียงแค่ส่งพลังจิตเข้าไป ก็จะสามารถกระตุ้นเมล็ดพันธุ์แห่งโลก และเริ่มกระบวนการเปิดโลกใบเล็กได้ทันที

เหลยอ้ายโก่วและพรรคพวกที่รีบร้อนมาจับตัวเขาในวันนี้ ก็เพื่อป้องกันไม่ให้เขากระตุ้นเมล็ดพันธุ์แห่งโลกและเริ่มหลอมรวมการ์ดนั่นเอง

จางจื้อเพ่งสมาธิไปยังเมล็ดพันธุ์แห่งโลก ส่งกระแสพลังจิตไหลเข้าไปอย่างช้าๆ ในวินาทีถัดมา เสียงกึกก้องกัมปนาทก็ดังขึ้นภายในห้วงทะเลแห่งจิต พร้อมกับแสงสีขาวสว่างวาบ

ภายในแสงสีขาวนั้น คือรูปร่างของโลกต้นกำเนิด

เมื่อเห็นโลกต้นกำเนิดก่อตัวขึ้น จางจื้อก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

โชคดี... โชคดีจริงๆ ที่เขาสามารถกระตุ้นเมล็ดพันธุ์แห่งโลกได้

ก่อนหน้านี้เขาเคยสงสัยอยู่เหมือนกันว่าจะทำได้หรือเปล่า

ตอนอายุหกขวบที่ปลุกพลังได้ เขาค้นพบว่าตัวเองสามารถหลอมรวมการ์ดได้เลย!

ในขณะที่คนในโลกนี้ ต้องเปิดโลกต้นกำเนิดให้ได้เสียก่อน พลังจิตถึงจะเริ่มหลอมรวมการ์ดได้

การที่หลอมรวมได้ก่อนกำหนด ทำให้เขาเคยกังวลว่าตัวเองจะกระตุ้นเมล็ดพันธุ์แห่งโลกเพื่อเปิดโลกใบเล็กได้หรือไม่

พอรู้ว่าทำได้ ความกังวลที่ค้างคาใจมาตลอดก็มลายหายไป

ในที่สุดเขาก็ไขว่คว้าโอกาสรอดชีวิตอันริบหรี่นั้นไว้ได้แล้ว

เขาข่มความตื่นเต้นในใจ แล้วเริ่มครุ่นคิดว่าจะเลือกเส้นทางบำเพ็ญเพียรสายไหนดี?

แน่นอนว่าเขาเลือกสายมนุษย์ พวกสายอสูรหรือสายเนโครแมนเซอร์พวกนั้นถูกเขาตัดทิ้งไปนานแล้ว

ทางโรงเรียนมีแนวทางและชุดการ์ดสำหรับสร้างโลกหลายเส้นทางให้เลือก แต่ชุดการ์ดพวกนั้นเป็นแค่พื้นฐานที่สุด ซึ่งไม่เหมาะกับเขาเลย

เป้าหมายของโรงเรียนประถมฯ คือการปูพื้นฐาน สอนแค่ความรู้เบื้องต้น การเลือกการ์ดให้เหมาะสมกับโลกใบเล็กของตัวเองเป็นสิ่งที่ต้องไปเรียนต่อในระดับมัธยมฯ

เขากวาดตามองการ์ดนับร้อยใบในห้วงทะเลแห่งจิต ส่วนใหญ่เป็นการ์ดสีเทา มีการ์ดสีขาวปนอยู่เพียงไม่กี่ใบ

เขาเคยวางแผนเส้นทางบำเพ็ญเพียรไว้หลายสาย แต่บางสายยังขาดการ์ดสำคัญไป

หลังไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เขาตัดสินใจเลือกเส้นทางที่มั่นใจที่สุดในการหลอมรวมการ์ดเข้าสู่โลกใบเล็ก

ความรู้จากโลกมนุษย์ในชาติก่อนทำให้เขามีข้อมูลที่คนในโลกนี้หลายคนมองข้าม นั่นคือระบบนิเวศของโลกใบเล็ก!

หากโลกใบเล็กที่เพิ่งเปิดมีระบบนิเวศที่สมบูรณ์ตั้งแต่ต้น อัตราการเติบโตย่อมเร็วกว่าโลกที่ขาดความสมบูรณ์อย่างแน่นอน

วินาทีต่อมา การ์ดสีเทาจำนวนมากก็พุ่งตรงไปยังแสงสีขาวใจกลางห้วงทะเลแห่งจิต

เมื่อการ์ดสีเทาแต่ละใบหลอมรวมเข้ากับแสงนั้น ผืนแผ่นดินกว้างใหญ่ก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น

การ์ดชุดแรกที่เขาหลอมรวมคือการ์ดทรัพยากรที่สะสมมาตลอดหลายปี ประกอบด้วยการ์ดที่ดิน 16 ใบ, การ์ดแหล่งน้ำ 5 ใบ, การ์ดเหมืองทองแดง 3 ใบ, การ์ดเหมืองเหล็ก 5 ใบ และการ์ดเหมืองถ่านหิน 2 ใบ

ในบรรดาการ์ดสีเทาเหล่านี้ การ์ดเหมืองเหล็กมีราคาสูงที่สุด มูลค่าพอๆ กับครึ่งหนึ่งของการ์ดสีขาวเลยทีเดียว

ชุดการ์ดสายมนุษย์แบบพื้นฐานที่โรงเรียนแนะนำนั้นเรียบง่ายมาก แค่ใช้การ์ดที่ดิน 2 ใบ + การ์ดแหล่งน้ำ 1 ใบ + การ์ดข้าวสาลี/ข้าวโพด/ข้าวเจ้า 1 ใบ + การ์ดมนุษย์ 1 ใบ ก็พอแล้ว

ส่วนพวกการ์ดเหมืองทองแดงหรือเหมืองเหล็ก ไม่ได้อยู่ในสารบบด้วยซ้ำ

เพราะเป้าหมายของโรงเรียนคือต้องการให้เปิดโลกได้สำเร็จ ส่วนอื่นๆ ค่อยไปหาเติมทีหลังก็ได้

ซึ่งความรู้พวกนั้นเป็นสิ่งที่โรงเรียนมัธยมฯ จะสอน

แต่เส้นทางแบบนั้นไม่เหมาะกับสถานการณ์ของจางจื้อในตอนนี้

เขายังมีการ์ดทรัพยากรเหลืออีกเพียบ แต่เขาเลือกที่จะเชื่อฟังคำเตือนของอาจารย์ คือเอาให้แน่ใจว่าเปิดโลกใบเล็กได้สำเร็จก่อน ถ้ายังมีแรงเหลือค่อยเติมส่วนที่เหลือเข้าไป

ผืนแผ่นดินค่อยๆ ปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงสีขาว

โลกต้นกำเนิดใช้เวลา 'ย่อย' การ์ดสีเทา 31 ใบไปเพียง 2 ชั่วโมง 15 นาที เฉลี่ยใบละ 5 นาทีเท่านั้น

ในขณะที่คนทั่วไปต้องใช้เวลาประมาณ 10 นาทีต่อใบ

ความเร็วในการหลอมรวมการ์ดของเขาเร็วกว่าคนอื่นเกือบเท่าตัว

ความคิดมากมายแล่นผ่านสมอง แต่เขายังคงควบคุมการ์ดชุดที่สองให้ลอยเข้าไปในแสงสีขาวอย่างช้าๆ

ชุดนี้เป็นการ์ดสิ่งมีชีวิตล้วนๆ ประกอบด้วยการ์ดป่าไม้ 7 ใบ, การ์ดทุ่งหญ้า 3 ใบ, การ์ดหมูป่า 1 ใบ, การ์ดแพะป่า 2 ใบ, การ์ดปลา 3 ใบ รวมถึงการ์ดวัวป่าและการ์ดม้าป่าอย่างละ 1 ใบ ที่เขาต้องทุ่มเทอย่างหนักกว่าจะได้มา

18 ใบนี้ใช้เวลามากกว่าชุดแรกเล็กน้อย เฉลี่ยใบละ 7 นาที

เมื่อการ์ดชุดที่สองหลอมรวมเสร็จสิ้น พื้นดินที่เคยรกร้างว่างเปล่าในโลกต้นกำเนิดก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวขจี เส้นสีเหลืองที่พาดผ่านผืนดินก็กลายเป็นแม่น้ำสีฟ้าใส

จางจื้อรู้สึกว่าพลังจิตยังเหลือเฟือ จิตใจของเขาสงบนิ่งลงอย่างสมบูรณ์

ระบบนิเวศของโลกใบเล็กได้ก่อร่างสร้างตัวขึ้นแล้ว

มาถึงขั้นนี้ถือว่าการเปิดโลกใบเล็กประสบความสำเร็จในระดับเบื้องต้น ต่อให้ตัดการเชื่อมต่อพลังจิตตอนนี้ โลกที่เกิดขึ้นก็ผ่านเกณฑ์ของโรงเรียนได้แน่นอน เพียงแต่คะแนนประเมินอาจจะต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

และโลกแบบนั้น... ช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าของเขาไม่ได้เลย

ต่อไปคือการ์ดชุดที่สาม

ชุดนี้เป็นการ์ดสีขาว แต่มีแค่ 2 ใบเท่านั้น

มันคือการ์ดมนุษย์ 2 ใบ

การ์ดมนุษย์แต่ละใบจะมีประชากรประมาณ 100 ถึง 120 คน คละกันไปทั้งชายหญิง เด็ก และคนแก่

แน่นอนว่ามนุษย์พวกนี้ไม่ใช่คนจากโลกหลัก แต่เป็นมนุษย์จากโลกใบเล็กอื่นๆ หรือมาจากมิติลี้ลับบางแห่ง

การ์ดมนุษย์ 2 ใบนี้ใช้เวลาไปราวๆ 70 นาที ซึ่งทำให้จางจื้อสงสัยว่าโลกของเขามีบัฟ 'เร่งความเร็ว' ติดมาด้วยหรือเปล่า?

อาจารย์มักย้ำเตือนนักเรียนเสมอว่า การหลอมรวมการ์ดสีขาวเข้าสู่โลกใบเล็ก อย่างต่ำต้องใช้เวลา 1 ชั่วโมง บางคนอาจนานถึง 10 ชั่วโมง

แต่เขากลับใช้เวลาแค่ 70 นาทีสำหรับ 2 ใบ

เมื่อการ์ดมนุษย์ทั้งสองใบหลอมรวมเข้าไป แสงสีขาวใจกลางห้วงทะเลแห่งจิตก็สว่างเจิดจ้าขึ้นทันตา

จางจื้อรู้ดีว่าไม่ใช่แค่เพราะระดับของการ์ด แต่เพราะมันคือการ์ดเผ่าพันธุ์มนุษย์

เมื่อการ์ดสีขาวชุดที่สามหลอมรวมเสร็จสิ้น ใจที่เคยสงบนิ่งของจางจื้อก็เริ่มกระเพื่อมไหว

เมื่อมีมนุษย์กลุ่มนี้เข้าไป โลกของเขาก็มีประชากรแล้ว ด้วยความช่วยเหลือจากคนพวกนี้ เขาอาจจะหาทางหนีรอดไปได้

ตัวแปรเดียวที่เหลืออยู่คือ... ไม่รู้ว่าจ้าวโลกที่เป็นหัวหน้าคนนั้นเก่งกาจแค่ไหน

คนที่จับตัวเขามาคงคาดไม่ถึงว่าเขาสะสมการ์ดไว้ได้มากขนาดนี้ และสามารถเปิดโลกได้ในสถานการณ์นี้ มนุษย์ที่มันทิ้งไว้เฝ้าเขาน่าจะเป็นพวกระดับสีเทาเป็นส่วนใหญ่ อาจมีระดับสีขาวปนมาบ้างไม่กี่คน

จางจื้อสงสัยว่าโลกของไอ้หมอนั่นน่าจะยังไม่ยกระดับเป็นโลกขนาดกลางด้วยซ้ำ ประชากรในโลกคงส่วนใหญ่เป็นระดับสีเทา หรือระดับธรรมดา และอาจมีสิ่งมีชีวิตระดับสีขาวอยู่บ้างเล็กน้อย

ไม่อย่างนั้นมันคงไม่กล้าเสี่ยงกับการโดนโรงเรียนประถมศึกษาสร้างโลกเมืองอี๋โจวตามล่า เพียงเพื่อการ์ดสีเทาร้อยกว่าใบหรอก

หลังจากหลอมรวมการ์ดมนุษย์ชุดที่สามเสร็จ การ์ดสีขาวอีกใบก็ลอยออกมา แต่กลับหยุดชะงักอยู่หน้าแสงสีขาวนั้น...

มันคือการ์ดตัวละครสีขาว: 'การ์ดเด็กเต๋า'

(จบบท)