บทที่ 4 เจ็ดวัน

บทที่ 4 เจ็ดวัน

บนหน้าการ์ดใบนี้ปรากฏภาพเด็กชายวัยเยาว์มวยผมทรงเด็กเต๋าเพียงคนเดียว ไม่ได้มีฝูงชนยุ่บยั่บเหมือนการ์ดมนุษย์ใบอื่น

การ์ดมนุษย์ไม่จำเป็นต้องเป็นการ์ดสีขาวเสมอไป ในห้วงทะเลแห่งจิตของจางจื้อยังมีการ์ดมนุษย์สีเทาอยู่อีกสิบกว่าใบ ซึ่งแต่ละใบมีคนอยู่ประมาณสิบกว่าคน

นั่นหมายความว่า มนุษย์ธรรมดาต้องรวมตัวกันสิบกว่าคนถึงจะมีค่าพลังเทียบเท่าระดับสีเทา

แต่เด็กเต๋าในการ์ดสีขาวใบนี้ เพียงคนเดียวก็มีค่าพลังระดับสีขาวแล้ว แถมยังเป็นแค่เด็กอายุหกเจ็ดขวบที่ยังโตไม่เต็มวัยด้วยซ้ำ

หากเทียบกันแล้ว เด็กเต๋าหกเจ็ดขวบคนนี้ ทั้งพลังและศักยภาพเทียบเท่ากับมนุษย์ธรรมดารวมกันกว่าร้อยคน

แค่นี้ก็บ่งบอกได้แล้วว่าเด็กเต๋าในการ์ดใบนี้แข็งแกร่งขนาดไหน

ตอนที่จางจื้อวางแผนพัฒนาโลกของตัวเอง เขาลังเลมาตลอดว่าจะหลอมรวมการ์ดเด็กเต๋าเข้าไปในโลกต้นกำเนิดดีหรือไม่

โลกต้นกำเนิดทุกใบ เมื่อกลายสภาพเป็นโลกใบเล็กที่สมบูรณ์ หรือก็คือหลังจากตัดขาดการส่งผ่านพลังจิตแล้ว มันจะทำการวิวัฒนาการตัวเอง หรือเรียกง่ายๆ ว่าขยายเผ่าพันธุ์ไปอีกระยะหนึ่ง

ในช่วงเวลานี้ เวลาในโลกใบเล็กจะเดินเร็วกว่าโลกหลักเป็นพันเท่า

หมายความว่า 1 วันในโลกหลัก เท่ากับ 1,000 วันในโลกใบเล็ก

การเร่งเวลานี้เปรียบเสมือน "ของขวัญสำหรับมือใหม่" ช่วยให้โลกใบเล็กที่เพิ่งก่อตัวสามารถพัฒนาและเข้าที่เข้าทางได้อย่างรวดเร็ว

แต่ในระหว่างที่โลกใบเล็กกำลังวิวัฒนาการ จ้าวโลกจะไม่สามารถส่งจิตเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้ หมายความว่าในช่วงเวลาหลายพันวันแรก เขาจะไม่สามารถชี้แนะหรือสั่งสอนเด็กเต๋าคนนั้นได้เลย

ซึ่งนั่นอาจทำให้การ์ดเด็กเต๋าใบนี้เสียของไปเปล่าๆ

แต่เมื่อเจอเหตุการณ์ในวันนี้ การตัดสินใจแรกของเขาคือ หลอมรวม! ต้องหลอมรวมแน่นอน

ยิ่งมีเผ่าพันธุ์บริวารระดับสีขาวหรือระดับหัวกะทิในโลกใบเล็กมากเท่าไหร่ โอกาสที่เขาจะหนีรอดออกไปได้ก็ยิ่งมากเท่านั้น

อีกอย่างตอนนี้เขาคิดได้แล้วว่า เขาเป็นเด็กกำพร้า ทรัพยากรทุกอย่างต้องหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง

การสอบจบการศึกษาในอีก 10 วันข้างหน้า หรือรางวัลจากการเข้าเรียนต่อโรงเรียนมัธยมฯ นั้นช่างหัวมันเถอะ มันก็แค่ของครั้งเดียว สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเขาคือการสอบคัดเลือกเข้าเรียนต่อระดับมัธยมฯ ในอีก 1 เดือนข้างหาก

โรงเรียนมัธยมฯ ชั้นนำ การสอบเข้าวัดกันที่การต่อสู้ด้วยโลกใบเล็กแบบของจริงเจ็บจริง ขอแค่ทำอันดับได้ดี โรงเรียนก็จะมอบทรัพยากรมหาศาลให้ทุกเดือนตามลำดับคะแนน

ยิ่งโรงเรียนดี ทรัพยากรรายเดือนก็ยิ่งมาก

แถมโรงเรียนยังเป็นเกราะคุ้มกันชั้นดี ยิ่งโรงเรียนมีชื่อเสียง เขาก็ยิ่งเบ่งข้างนอกได้สบาย

ทำไมพวกเหลยอ้ายโก่วถึงต้องรอให้ผ่านไป 10 วันค่อยลงมือ? ก็เพราะอีก 10 วันเขาจะพ้นสภาพการเป็นนักเรียนของโรงเรียนประถมศึกษาสร้างโลกเมืองอี๋แล้วน่ะสิ

ที่พึ่งเดียวของเขาตอนนี้คือพลังจิตอันมหาศาล และการ์ดนับร้อยใบในห้วงทะเลแห่งจิต

มีแต่ต้องทุ่มการ์ดลงไปตอนเปิดโลกใบเล็กให้มากพอ สร้างกฎเกณฑ์ให้สมบูรณ์ สร้างขุมกำลังให้แข็งแกร่ง เขาถึงจะหนีรอดจากเงื้อมมือของเหลยอ้ายโก่วไปได้

และต้องใช้ช่วงเวลาระดับมัธยมฯ สร้างความได้เปรียบแบบสโนว์บอล ให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

ไม่อย่างนั้น ต่อให้หาทรัพยากรได้มากแค่ไหน ถ้าไม่มีพลังพอจะปกป้อง ไม่มีแบ็คดีๆ คอยหนุนหลัง เหตุการณ์แบบวันนี้ก็ต้องเกิดขึ้นซ้ำอีกแน่

เมื่อคิดได้ดังนั้น จางจื้อไม่ลังเลอีกต่อไป ส่งการ์ดเด็กเต๋าค่อยๆ ลอยเข้าไปหลอมรวมกับแสงสีขาว!

การ์ดเด็กเต๋าใบนี้ใช้เวลาไปถึง 4 ชั่วโมงเต็ม!

ต้องไม่ลืมว่าโลกของเขา 'ย่อย' การ์ดได้เร็วกว่าคนอื่นเป็นเท่าตัว ถ้าเป็นคนอื่นคงต้องใช้เวลาอย่างน้อย 8 ชั่วโมง ยังไม่นับเวลาที่ใช้ในการหลอมการ์ดอีกต่างหาก

มิน่าอาจารย์ถึงย้ำนักย้ำหนาว่าตอนเปิดโลกอย่าใส่อะไรแปลกๆ ลงไป แม้จะมีโอกาสได้เซอร์ไพรส์ แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเซอร์ไพรส์จนหัวใจวายมากกว่า นี่ขนาดเป็นเขา ถ้าเป็นคนอื่น เผลอๆ ใส่การ์ดใบนี้ใบเดียว พลังจิตคงหมดเกลี้ยงก่อนจะเปิดโลกสำเร็จ

เมื่อการ์ดเด็กเต๋าหลอมรวมเข้าไป แสงสีขาวจากโลกต้นกำเนิดก็สว่างเจิดจ้ายิ่งกว่าเดิม

มาถึงขั้นนี้ ต่อให้พลังจิตของจางจื้อหมดลงตอนนี้ โลกที่ก่อตัวขึ้นก็คงไม่กระจอกงอกง่อยแน่นอน

แต่พลังจิตที่เสียไปตอนนี้เป็นเพียงส่วนน้อยสำหรับเขา

เมื่อหมดห่วง เขาก็จัดหนักกับการหลอมรวมการ์ดที่เหลือ

ลำดับถัดไป การ์ดสีเทา 23 ใบพุ่งตรงไปยังโลกต้นกำเนิด ทั้งหมดนี้เป็นการ์ดมนุษย์สีเทา แต่ละใบมีจำนวนคนตั้งแต่ 10 ถึง 15 คน

การ์ดมนุษย์สีเทานั้นหาได้ไม่ยากนัก

เมื่อการ์ดมนุษย์ทั้งหมดหลอมรวมเข้าสู่โลกต้นกำเนิดแล้ว เขาขยับความคิด การ์ดสีขาวใบสุดท้ายก็ลอยขึ้นมา

มันคือการ์ดทักษะสีขาว: "เคล็ดวิชาหลอมโลหิต"

วิชาที่ใช้การฝึกโลหิตเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่ง ซึ่งมีเงื่อนไขการฝึกสูงกว่าวิชาระดับสีเทา เขาจงใจหาการ์ดใบนี้มาหลังจากได้การ์ดเด็กเต๋ามาครอบครอง

มีเด็กเต๋าอยู่ เขาไม่กลัวว่าการ์ดทักษะใบนี้จะสูญเปล่า ขอแค่มีคนฝึกสำเร็จสักคน วิชานี้ก็จะค่อยๆ แพร่หลายไปในโลกใบเล็กเอง

หลังหลอมรวม "เคล็ดวิชาหลอมโลหิต" เข้าไป จางจื้อที่รู้สึกว่ายังมีพลังจิตเหลือเฟือ ก็เริ่มทยอยใส่การ์ดสีเทาที่เหลือเข้าไป

ในบรรดาการ์ดสีเทาอีกสองร้อยกว่าใบ มีการ์ดแปลกๆ ปนอยู่ด้วย

การ์ดลม 5 ใบ, การ์ดฝน 3 ใบ, การ์ดสายฟ้า 4 ใบ ทั้งหมดเป็นการ์ดสภาพอากาศ ซึ่งถือเป็นการ์ดที่มีก็ได้ไม่มีก็ได้ เพราะโลกส่วนใหญ่จะวิวัฒนาการระบบสภาพอากาศขึ้นมาเองได้ มันถึงได้เป็นแค่ระดับสีเทา

คนส่วนใหญ่ตอนเปิดโลกแทบไม่สนใจจะใส่กฎเกณฑ์ที่โลกสร้างเองได้พวกนี้ลงไปเลย

แต่จางจื้อคิดว่ายิ่งใส่กฎเกณฑ์ลงไปในโลกต้นกำเนิดมากเท่าไหร่ โลกใบเล็กที่สมบูรณ์ก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น ประกอบกับการ์ดสภาพอากาศแทบไม่มีคนเอา ราคาถูก เขาเลยกว้านซื้อมาเก็บไว้บ้าง

นอกจากนี้ยังมีการ์ดลาวาอีก 2 ใบ

ดิน น้ำ ไฟ ลม ธาตุทั้งสี่ที่เป็นองค์ประกอบของโลก ครบองค์ประชุม

ถึงแม้นี่จะเป็นความรู้จากโลกมนุษย์ แต่ในเมื่อมีแรงเหลือ ก็ลองใส่ธาตุทั้งสี่ให้ครบๆ ไป เผื่อจะมีเซอร์ไพรส์อะไรบ้าง

ผ่านไป 23 ชั่วโมง ในห้วงทะเลแห่งจิตเหลือการ์ดสีเทาเพียงสิบกว่าใบ

ระหว่างนั้นเหลยอ้ายโก่วเข้ามาครั้งหนึ่ง ขู่เข็ญแกมล่อลวงสารพัด แต่พอเห็นจางจื้อนิ่งเงียบ ก็แค่นหัวเราะแล้วเดินจากไป

จางจื้อรู้สึกว่าพลังจิตใกล้จะเหือดแห้งเต็มที จึงตัดขาดการเชื่อมต่อพลังจิตที่หล่อเลี้ยงโลกต้นกำเนิด

ทันใดนั้น โลกต้นกำเนิดที่สว่างเจิดจ้าก็กระตุกวูบ ก่อนจะหดตัวลงอย่างรวดเร็ว กลายเป็นลูกแก้วสีขาวเปล่งแสงหมุนติ้วอยู่ในห้วงทะเลแห่งจิตของเขา!

มองดูลูกแก้วสีขาวที่หมุนวน จางจื้อถอนหายใจยาว

ลูกแก้วสีขาวนั้นคือ ลูกแก้วแห่งโลก ซึ่งจ้าวโลกใช้ควบคุมโลกใบเล็กของตน

ที่มันหมุนเร็วขนาดนี้ แสดงว่าโลกต้นกำเนิดกำลังทำการวิวัฒนาการตัวเองอยู่

กระบวนการนี้ปกติใช้เวลา 3 ถึง 5 วัน

เมื่อวิวัฒนาการเสร็จสมบูรณ์ มันก็จะกลายเป็นโลกใบเล็กของเขา โลกมนุษย์ใบเล็กที่เป็นของเขาโดยสมบูรณ์

และเมื่อถึงเวลานั้น... ก็ได้เวลาแหกคุกนรกนี่เสียที

แต่เวลาในการวิวัฒนาการของโลกใบเล็กกลับนานกว่าที่จางจื้อคาดไว้

3 วันผ่านไป โลกยังคงวิวัฒนาการไม่หยุด

ตลอด 3 วันนี้ เหลยอ้ายโก่วดูเหมือนจะสนุกกับการทรมานจางจื้อเหลือเกิน มันเข้ามาเค้นถามที่ซ่อนการ์ดทุกวัน พร้อมกับหาเรื่องซ้อมเขาเพื่อความบันเทิง

ส่วนจ้าวโลกที่อยู่เบื้องหลัง คงกะยืมมือเหลยอ้ายโก่วหักหาญน้ำใจจางจื้อก่อน แล้วค่อยโผล่มาเก็บงานตอนท้าย ช่วงนี้เลยไม่โผล่หัวมาให้เห็นเลย

5 วันผ่านไป โลกก็ยังวิวัฒนาการไม่เสร็จ

วิธีการทรมานของเหลยอ้ายโก่วโหดเหี้ยมขึ้นเรื่อยๆ แขนขาของจางจื้อตอนนี้ถูกหักไปหลายท่อน

7 วันผ่านไป จางจื้อที่ถูกเหลยอ้ายโก่วทรมานจนปางตาย มองดูลูกแก้วที่ลอยนิ่งสงบอยู่ในห้วงทะเลแห่งจิต แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่!

ไอ้โลกใบเล็กเวรตะไลนี่... ในที่สุดก็วิวัฒนาการเสร็จสักที

(จบบท)