บทที่ 35 อนาคตที่ยังมองไม่เห็น

บทที่ 35 อนาคตที่ยังมองไม่เห็น

เมื่อกลับขึ้นมาสู่พื้นดิน พวกเขาก็มุ่งหน้าไปยังร้านเหล้าที่พักกันก่อนหน้านี้

พอเข้าใกล้ถนนหน้าร้านเหล้า คอลินสังเกตเห็นฝูงชนมุงดูเหตุการณ์กันเนืองแน่น ส่วนใหญ่เป็นพนักงานทำความสะอาดที่พักเที่ยง และยังมีกวีพเนจรสะพายลูทอีกสองคนปะปนอยู่ด้วย

ทันทีที่เห็นกลุ่มคนเดินมา ภรรยาของคีแรนที่ชะเง้อรออยู่หน้าประตูก็รีบวิ่งถลันเข้ามา

"คีแรน... คีแรนของข้า..."

หญิงสาวน้ำตานองหน้าพูดเสียงขาด ๆ หาย ๆ เมื่อเห็นสภาพสามีที่ถูกหามมา เธอก็เข่าอ่อนทรุดฮวบลงกับพื้น

"แค่โดนพิษ อีกเดี๋ยวก็หาย ถ้าเจ้าช่วยนวดแขนขาให้เขาหน่อย น่าจะหายเร็วขึ้น" ทหารยามอาวุโสอธิบายอย่างใจเย็น

ทหารยามอีกคนตะโกนบอกฝูงชน "คนเจ็บปลอดภัยดี อีกเดี๋ยวก็ลุกเดินได้แล้ว!"

สิ้นเสียง เสียงเฮดังสนั่นไปทั่วบริเวณ

ภรรยาของคีแรนร้องไห้ไปหัวเราะไป พูดอะไรไม่เป็นภาษา

พนักงานทำความสะอาดคนอื่น ๆ ต่างพากันตะโกนขอบคุณคอลินและคณะ พร้อมสรรเสริญทหารยามผู้กล้าหาญ

เสียงโห่ร้องดึงดูดความสนใจของผู้คนบนถนนให้เข้ามาร่วมวง

พวกชอบมุงต่างพากันแห่เข้ามาชื่นชมวีรบุรุษ เชื่อได้เลยว่าอีกไม่นานวีรกรรมนี้จะกลายเป็นหัวข้อสนทนาตามร้านเหล้าทั่วเมืองเธาซันด์มาสต์

เมื่อฝูงชนเริ่มซา ทหารยามก็ถามที่อยู่ของคีแรนเพื่อจะไปส่งที่บ้าน ภรรยาและเพื่อนร่วมงานของเขาก็ขอติดสอยห้อยตามไปด้วย

ไม่นาน กลุ่มคนก็หายลับไปตรงหัวมุมถนนพร้อมเสียงเชียร์ที่ค่อย ๆ จางลง

"พ่อหนุ่ม เจ้าชื่ออะไร ใครเป็นคนรับเจ้าเข้าทำงาน" ทหารยามอาวุโสหันมาถามคอลิน

"คอลิน ไม่มีนามสกุลครับ เอ็ดวิน เฮิร์ด เป็นคนมอบแหวนวงนี้ให้"

"อ้อ ท่านพาลาดินผู้เลื่องชื่อนั่นเอง มิน่าล่ะเจ้าถึงได้ยอดเยี่ยมขนาดนี้ วางใจเถอะ วีรกรรมของเจ้าในวันนี้จะไปถึงหูเขาแน่นอน เตรียมรอรับรางวัลจากซิตี้วอทช์ได้เลย!" ทหารยามอาวุโสหัวเราะร่าพลางตบไหล่คอลิน

จังหวะนั้น ทหารยามหนุ่มที่เงียบมาตลอดก็เอ่ยขึ้น

"สหาย ขอบคุณที่ช่วยชีวิตข้าไว้ เจ้าทำหน้าที่ผู้พิทักษ์เมืองเธาซันด์มาสต์ได้ดีกว่าข้าเสียอีก"

เขาก้มหน้า น้ำเสียงสั่นเครือ ฟังออกว่ายังขวัญเสียจากเหตุการณ์หนอนกินซากเมื่อครู่ไม่หาย

วงสนทนาเงียบกริบลงทันที

ทหารยามอาวุโสเตือนเสียงเข้ม "อย่าพูดแบบนี้ต่อหน้าชาวเมือง"

ทหารยามสองคนนี้คงเป็นคู่หูแบบพี่เลี้ยงสอนงานน้องใหม่

สังเกตได้ว่าตั้งแต่เริ่มภารกิจ ทหารยามอาวุโสเป็นคนสั่งการและพูดคุยตลอด ทหารยามหนุ่มคงตื่นเต้นตั้งแต่แรก พอมาเจอภาพสยองขวัญเข้า จิตใจเลยเตลิดเปิดเปิง

ความแตกตื่นของเขาทำให้คีธพลอยโดนลูกหลงจนหมดสภาพต่อสู้ไปด้วย

จะบอกว่าความเสี่ยงตายครั้งนี้เกิดจากความผิดพลาดของทหารยามหนุ่มล้วน ๆ ก็ไม่ผิดนัก แต่คอลินไม่อยากจะไปซ้ำเติมอะไรมาก

ตอนเขาเห็นกองศพนั่นแวบแรก เขาก็ช็อกจนทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน

ในหัวคิดแต่ว่าจะฆ่าทุกอย่างที่เข้ามาคุกคามชีวิต

คนเราตอบสนองต่อความกลัวต่างกัน ไม่ใช่เรื่องผิดบาปอะไร

คิดได้ดังนั้น คอลินจึงพูดปลอบใจ "ท่านผ่านการฝึกมาอย่างถูกต้อง เมื่อเวลาผ่านไป ท่านจะกลายเป็นทหารยามที่แท้จริง เรื่องวันนี้ก็แค่บททดสอบเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นเอง"

ทหารยามอาวุโสมองคอลินแล้วยิ้ม

เขาจับมือคอลินอย่างจริงใจ พร้อมกล่าว "ถ้ามีพลเมืองแบบเจ้าในเมืองนี้เยอะ ๆ ความปลอดภัยคงดีขึ้นเป็นกอง"

คอลินพยักหน้าเขิน ๆ

เรื่องราวถือว่าจบลงด้วยดี ทหารยามอาวุโสมอบค่าจ้างตามที่ตกลงไว้ แล้วแยกตัวไปจัดการงานเอกสารต่อกับทหารยามคนอื่น

เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงบ่าย

ภารกิจคุ้มกันพนักงานทำความสะอาดของคอลินและคีธจึงสิ้นสุดลงก่อนเวลา

คอลินแบ่งเงินให้คีธ

รวมรายได้จากภารกิจช่วงนี้และค่าหางหนูยักษ์ เบ็ดเสร็จได้มาประมาณสองเหรียญทองสองเหรียญเงิน คอลินควักหนึ่งเหรียญทองกับหนึ่งเหรียญเงินให้คีธ แล้วกะว่าจะไปเบิกส่วนที่เหลือจากเอ็ดวินที่ป้อมฮอร์นพรุ่งนี้

คีธรับเงินไป พลางพินิจพิเคราะห์หลอดแก้วบรรจุพิษหนอนกินซาก

เขาบ่นพึมพำ "ไอ้นี่ฤทธิ์แรงชะมัด ตอนนั้นข้ารู้สึกว่าขยับได้แค่ลูกตาจริง ๆ"

"เห็นไหมล่ะว่าชุดเกราะมีประโยชน์ เจ้าควรหาซื้อมาใส่บ้างนะ"

"ข้าเคยใส่ไอ้พวกกระดองเหล็กนั่นแล้ว มันไม่เวิร์ค" คีธส่ายหน้า "ถึงวันนี้เจ้าจะโชว์เทพกู้สถานการณ์มาได้ แต่ข้าก็ขอยืนยันคำเดิม เรื่องของออร์ค เจ้าไม่เข้าใจหรอก"

"ก็ได้ ๆ งั้นไปฝึกกับพวกคนแคระกันไหม" คอลินชวน

คีธหาวหวอด "ไม่เอาล่ะ ข้ารู้สึกเพลีย ๆ ขอไปนอนเอาแรงก่อนดีกว่า"

"โอเค เจอกันพรุ่งนี้เช้าที่ร้านแบล็กฮาร์ต"

หลังจากแยกกับคีธ คอลินเดินออกมาได้ไม่ไกล

เขาก็หยุดยืนนิ่งอยู่กลางถนน

เดิมทีตั้งใจว่าทำงานเสร็จจะไปหาอะไรทำคลายเครียดสักหน่อย

แต่ตอนนี้คีธกลับบ้านไปแล้ว ส่วนในโลกต่างมิตินี้เขาก็ไม่มีเพื่อนคนอื่น ร่างเดิมเองก็เป็นคนเก็บตัว เพื่อนฝูงแทบไม่มี คอลินเลยไม่รู้จะไปทำอะไรดี

ว่างเกินไปแล้ว คอลินบิดขี้เกียจ

ความรู้สึกโดดเดี่ยวถาโถมเข้ามาในใจ

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามไร้เมฆหมอก... บางทีครั้งหน้าที่แหงนหน้ามองฟ้าแบบนี้ เขาอาจจะได้อยู่ในคฤหาสน์หรูในเขตเมืองชั้นใน มีครอบครัวอบอุ่น มีหน้าที่การงานมั่นคงแล้วก็ได้

คิดไปคิดมา

สุดท้ายคอลินก็ไม่ได้ไปเที่ยวเตร่ที่ไหน เขาแวะซื้อขนมปังกับเนยแข็งจากร้านเหล้า แล้วกลับไปที่ห้องใต้หลังคา

เขาเทเงินทั้งหมดออกมาวางเรียงเป็นตั้ง ๆ บนโต๊ะ

ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า กองเหรียญทองและเหรียญเงินดูจะเปล่งประกายระยิบระยับยามต้องแสงแดดสลัว

เทียบกับท้องฟ้าที่ว่างเปล่า ของพวกนี้ดูจับต้องได้และอุ่นใจกว่าเยอะ

คอลินจ้องมองกองเหรียญทอง พลางเคาะเหรียญทองแดงกับโต๊ะเล่น

ถ้ารวมกับเงินที่จะได้จากเอ็ดวินพรุ่งนี้ ตอนนี้เขามีเงินเก็บเจ็ดเหรียญทองแล้ว เทียบกับตอนแรกที่เกือบจะไม่มีปัญญาจ่ายค่าเช่าหนึ่งเหรียญทอง สถานการณ์ตอนนี้ดีกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า

แล้วตอนนี้ควรย้ายไปอยู่เขตเมืองชั้นในหรือยัง?

ถึงค่าครองชีพในเมืองชั้นในจะสูง แต่ถ้าประหยัดหน่อย เงินเจ็ดเหรียญทองก็น่าจะอยู่ได้สักสองเดือน

แต่ถ้าทำแบบนั้น ก็เท่ากับต้องกลับไปวังวนเดิมที่ต้องวิ่งวุ่นหาค่าเช่าบ้านทุกเดือน แลกกับการหนีจากสภาพแวดล้อมเสื่อมโทรมและความไม่ปลอดภัยในสลัม

คอลินวางเหรียญทองแดงลง แล้วถอนหายใจยาว

ช่างมันเถอะ

ก่อนหน้านี้กังวลเรื่องสงครามแก๊ง แต่ตอนนี้ได้เป็นเจ้าหน้าที่ซิตี้วอทช์แล้ว พวกแก๊งคงไม่กล้ามาแหยมง่าย ๆ

เงินหกเหรียญทองอยู่สลัมได้สบาย ๆ ตั้งสี่เดือนกว่า ไม่ต้องกังวลเรื่องค่าเช่า ชีวิตน่าจะผ่อนคลายขึ้นเยอะ

แทนที่จะรีบร้อนย้ายเข้าเมือง

สู้เอาเงินส่วนเกินไปลงทุนซื้ออุปกรณ์ดี ๆ ดีกว่า

มีอุปกรณ์ดี ก็รับงานยากขึ้นได้ เงินก็เยอะขึ้น รางวัลก็ดีขึ้น

รอให้รายได้เยอะกว่านี้ค่อยย้ายเข้าเมือง ถึงจะเป็นทางเลือกที่ฉลาด

เมื่อตัดสินใจได้ คอลินก็เก็บเงินเข้าที่ บิดขี้เกียจสุดแรง แล้วหันไปจัดการกับมื้อเย็นรสชาติจืดชืดตรงหน้า