บทที่ 32 เหตุไม่คาดฝัน

บทที่ 32 เหตุไม่คาดฝัน

คีแรนอุ้มลูกน้อยขึ้นนั่งบนตักพลางเอ่ย "ได้สุภาพบุรุษสองท่านนี้ช่วยไว้ วันนี้พวกเราเลยไม่เจอเรื่องยุ่งยากอะไรเลย"

"จริงหรือคะ ขอบคุณพวกท่านมากนะคะที่อุตส่าห์ลำบาก"

"มันเป็นงานของพวกเราครับ" คอลินโบกมือปฏิเสธ

เขามองดูครอบครัวพ่อแม่ลูกตรงหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุข

จะบอกว่าไม่อิจฉาก็คงโกหก ภรรยา ลูก บ้านในเขตเมืองชั้นใน และงานที่มั่นคง นี่คือเป้าหมายสูงสุดที่คนธรรมดาในโลกนี้ดิ้นรนไขว่คว้ามาทั้งชีวิต

หญิงสาวหยิบห่อผ้าขาวออกมาจากตะกร้า

พอเปิดออกดู ข้างในคือพายเนื้ออบร้อน ๆ

คีแรนไปขอยืมมีดกับจานจากเจ้าของร้านเหล้า แล้วแบ่งพายเนื้อให้ทุกคนบนโต๊ะ แม้แต่คอลินกับคีธก็ได้ส่วนแบ่งด้วย

คอลินมองพายเนื้อตรงหน้า

เขาใช้มีดหั่นชิ้นเล็ก ๆ ส่งเข้าปาก ทันทีที่กัดลงไป รสชาติหอมหวานของเนื้อก็ระเบิดซ่านในปาก เจือกลิ่นพริกไทยจาง ๆ ผักตุ๋นเปื่อยนุ่มชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำซอส แป้งพายอบมากรอบนอกนุ่มใน ยิ่งเคี้ยวยิ่งเพลิน

คีธที่นั่งข้าง ๆ รอจนคอลินเริ่มกินถึงค่อยลงมือบ้าง

พอกินคำแรกเข้าไป ฮาล์ฟออร์คก็ยัดพายเนื้อที่เหลือเข้าปากทั้งก้อน เคี้ยวตุ้ย ๆ จนน้ำมันเยิ้มมุมปาก

หลังจากกินพายเนื้อชิ้นนั้นหมด คอลินรู้สึกราวกับความเหนื่อยล้าเมื่อช่วงเช้ามลายหายไปจนสิ้น แม้แต่กลิ่นเหม็นเน่าและความชื้นแฉะของท่อระบายน้ำก็ถูกชะล้างออกไปจนหมด

ความเหนื่อยยากเมื่อเช้าเหมือนเป็นแค่ความฝันที่ไม่มีอยู่จริง เขาคิดในใจ

หลังพักเที่ยง ทั้งกลุ่มก็กลับลงไปในท่อระบายน้ำอีกครั้ง

เนื้องานก็ยังคงเหมือนเดิม

จนกระทั่งพลบค่ำ เหล่าพนักงานทำความสะอาดจึงเลิกงาน คอลินและคีธถึงได้หลุดพ้นจากขุมนรกท่อระบายน้ำเสียที

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ภารกิจคุ้มกันที่กินเวลาหนึ่งสัปดาห์ดำเนินมาถึงวันสุดท้าย

คอลินเดินตามหลังพนักงานทำความสะอาดเข้าไปในร้านเหล้า "ฝันคืนถิ่น" ในร้านคนไม่เยอะนัก มีทหารยามเมืองในเครื่องแบบนั่งอยู่สองนาย

ซิตี้วอทช์คือกองกำลังทหารของเมืองเธาซันด์มาสต์ ส่วนซิตี้การ์ดหรือยามเมือง ทำหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยทั่วไป สองหน่วยงานนี้แยกจากกันโดยสิ้นเชิง

คอลินสั่งโจ๊กข้าวโอ๊ตกับเนยแข็งมากินรองท้องตามความเคยชิน

บนโต๊ะไม่มีใครพูดคุย

ต่างคนต่างก้มหน้าก้มตาจัดการอาหารตรงหน้า

ต้องบอกก่อนว่าทีมทำความสะอาดที่คอลินต้องคุ้มกันจะสับเปลี่ยนหมุนเวียนไปทุกวัน

นอกจากทีมของคีแรนแล้ว ทีมอื่น ๆ ดูไร้ชีวิตชีวา พนักงานทำความสะอาดแต่ละคนดูห่อเหี่ยวสิ้นหวัง

ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

สภาพแวดล้อมในการทำงานย่ำแย่ขนาดนั้น ยากที่จะมองโลกในแง่ดีได้ คนที่มองโลกในแง่ดีอย่างครอบครัวคีแรนต่างหากที่ถือเป็นของแปลก

ตอนเริ่มงานใหม่ ๆ เขายังไม่ทันสังเกต แต่ตอนนี้คอลินเริ่มโหยหาพายเนื้อและบรรยากาศผ่อนคลายในวันแรกจับใจ

งานหลายวันที่ผ่านมาก็คล้าย ๆ กันหมด

เรื่องยุ่งยากที่สุดก็แค่ไล่หนูท่อระบายน้ำ มีบางวันที่เจอสมาชิกแก๊งบ้าง แต่พอเห็นแหวนของคอลิน พวกนั้นก็ไม่กล้าทำอะไร

เพราะการฆ่าพนักงานทำความสะอาดกับการฆ่าเจ้าหน้าที่ภาคสนามของซิตี้วอทช์ ความผิดมหันต์ต่างกันคนละขั้ว

ระหว่างกิน คอลินก็เปิดหน้าต่างภารกิจขึ้นมาเช็ค

[ภารกิจ: คุ้มกันพนักงานทำความสะอาด]

[ระดับ: 0 (ปุถุชน)]

[รางวัล: ความชำนาญ 25 แต้ม]

ภารกิจนี้ง่ายเกินไป ค่าความชำนาญแค่นี้ฝึกเองไม่กี่วันก็ได้แล้ว

จะมีดีก็แค่ค่าตอบแทนหนึ่งเหรียญทองหลังจบภารกิจ รวมกับค่าหางหนูยักษ์ที่ได้มา คอลินกับคีธน่าจะได้ส่วนแบ่งคนละแปดเหรียญเงิน

แต่ถึงจะน่าเบื่อแค่ไหน บ่ายนี้งานก็จะจบลงแล้ว

คิดได้แบบนี้ คอลินก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาหน่อย

กินไปได้สักพัก จู่ ๆ ก็มีเสียงคนชนประตูดังปัง ตามมาด้วยเสียงสะอื้นไห้ของผู้หญิง

"หือ? นั่นเมียพนักงานทำความสะอาดคนเมื่อวันก่อนไม่ใช่หรือ"

คอลินที่ไม่อยากยุ่งเรื่องชาวบ้านหันไปมอง หญิงสาวที่ร้องไห้อยู่หน้าประตูคือภรรยาของคีแรนจริง ๆ ข้างกายเธอยังมีเพื่อนร่วมทีมของคีแรนยืนหน้าซีดอยู่ด้วย

"เกิดอะไรขึ้น" ทหารยามเมืองสองนายในร้านเดินเข้าไปถาม

"เราเข้าไปดูด้วยดีไหม"

คอลินถามพลางหันไปมองข้าง ๆ เห็นคีธลุกเดินเข้าไปมุงเรียบร้อยแล้ว

เขาเลยรีบยัดอาหารที่เหลือเข้าปาก แล้วเดินตามไปดูสถานการณ์

"ท่าน! เพื่อนของเราตกลงไปในหลุมยุบในท่อระบายน้ำ เกรงว่าจะตกลงไปในส่วนลึกของท่อระบายน้ำแล้วครับ!" พนักงานทำความสะอาดคนหนึ่งรีบละล่ำละลักบอก

"ได้โปรดช่วยสามีข้าด้วยเถิดค่ะ..." พูดจบประโยค ภรรยาของคีแรนก็ร้องไห้โฮ พยายามยัดถุงเงินใส่มือทหารยามอย่างบ้าคลั่ง

ทหารยามเมืองสองนาย คนหนึ่งยังหนุ่ม อีกคนดูมีอายุและประสบการณ์มากกว่า

"ใจเย็น ๆ เก็บเงินไว้ก่อน เรื่องช่วยคนสำคัญกว่า" ทหารยามอาวุโสถาม "เห็นเขาครั้งสุดท้ายเป็นยังไง จุดเกิดเหตุอยู่ตรงไหน มีมอนสเตอร์ไหม"

"ไม่มีครับ เขาเหยียบพื้นตรงที่มันผุ แล้วพื้นก็ยุบตัวลงไปเลย ข้างล่างเป็นยังไงพวกเราก็มองไม่เห็น อ้อ จุดเกิดเหตุอยู่ใต้ถนนโทรลล์ ท่อระบายน้ำหมายเลข 145 ครับ"

"เข้าใจแล้ว"

ทหารยามอาวุโสฉีกกระดาษโน้ตจากกระเป๋าคาดเอวอย่างคล่องแคล่ว

ระหว่างเขียน เขาเหลือบมองแหวนบนนิ้วคอลินแล้วเอ่ยถาม "ข้าจำได้ว่าช่วงนี้ซิตี้วอทช์รับสมัครนักผจญภัยภาคสนาม พวกเจ้าใช่ไหม"

"ใช่ครับ"

"งั้นข้าขอแรงพวกเจ้าช่วยลงไปดูหน่อย เดี๋ยวข้าจะให้ค่าจ้างคนละห้าเหรียญเงิน ถ้าจัดการมอนสเตอร์ได้ ของที่ได้ยกให้พวกเจ้าหมด"

คอลินพยักหน้า "ตกลงครับ"

ในเมื่อมีเงินจ้าง ก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

อีกอย่าง โดยส่วนตัวเขาก็ไม่อยากเห็นครอบครัวที่อบอุ่นต้องมาพังทลายลงต่อหน้าต่อตา

พอคอลินตกลง ทหารยามก็ยื่นกระดาษโน้ตให้พนักงานทำความสะอาดคนหนึ่ง

"พวกเจ้าเอากระดาษนี่ไปที่จัตุรัสที่ใกล้ที่สุด ตรงนั้นมีหอนาฬิกา ถ้าอีกสามสิบนาทีพวกข้ายังไม่ขึ้นมา ให้ไปตามคนมาช่วยที่ป้อมยาม ตอนนี้กำลังคนไม่พอ ข้าจะผลีผลามเรียกคนมาโดยไม่รู้สถานการณ์ไม่ได้"

เห็นความเชี่ยวชาญของทหารยามคนนี้ ภรรยาของคีแรนก็เริ่มหยุดร้องไห้ เพื่อนร่วมงานของคีแรนก็ดูใจชื้นขึ้น

หลังจากขอยืมตะเกียงน้ำมันสองดวงจากพนักงานทำความสะอาด ทีมกู้ภัยเฉพาะกิจก็มุ่งหน้าสู่ท่อระบายน้ำที่ใกล้ที่สุด

คอลินและคีธที่คุ้นเคยเส้นทางดี เดินตามทหารยามลงไปในท่อระบายน้ำอย่างรวดเร็ว

ทหารยามอาวุโสผู้นี้มากประสบการณ์และรู้ผังท่อระบายน้ำเป็นอย่างดี เขาพาทุกคนเดินไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ระหว่างทางก็ใช้ชอล์กขีดทำสัญลักษณ์ไว้ตามกำแพงไปด้วย

สิบกว่านาทีต่อมา พวกเขาก็มาถึงจุดเกิดเหตุ

บนทางเดินฝั่งขวาของท่อระบายน้ำ มีรูโหว่ขนาดใหญ่ที่เกิดจากอิฐแตกหักยุบตัวลงไปจริง ๆ

พวกเขาส่องไฟลงไปดู

แสงตะเกียงส่องให้เห็นพื้นด้านล่างลาง ๆ

"ไม่สูงเท่าไหร่ ร่องรอยมอนสเตอร์ก็ไม่มี" ทหารยามอาวุโสประเมินสถานการณ์ "เราลองลงไปดูลาดเลาก่อน ถ้าเจออะไรรับมือไม่ไหวค่อยว่ากันอีกที ขอให้องค์เทพแห่งรุ่งอรุณคุ้มครอง หวังว่าสิ่งที่เราเจอจะไม่ใช่แค่ร่างไร้วิญญาณนะ"