บทที่ 21 ความฝันของวีรบุรุษ

บทที่ 21 ความฝันของวีรบุรุษ

"ที่นี่ดูซอมซ่อกว่าที่ข้าคิดไว้เยอะเลย" คีธบ่นพึมพำเสียงเบา

"เบาเสียงหน่อย เรายังต้องรอรับรางวัลจากพวกเขาอยู่นะ" คอลินใช้ศอกกระทุ้งเจ้าทึ่มตัวโตข้างกาย

แสงแดดลอดผ่านรอยแยกของบานเกล็ดลงมากระทบพื้นไม้หยาบ ๆ พื้นไม้โอ๊กโล่งเตียนถือว่าสะอาดสะอ้านพอใช้ ในที่ทำการนี้นอกจากชุดโต๊ะทำงานกับชั้นหนังสือแล้วก็แทบไม่มีข้าวของอะไรเลย สิ่งเดียวที่ดูสะดุดตาคงจะเป็นหัวกวางสตัฟฟ์ที่แขวนอยู่บนผนัง

ตอนที่พวกเขาเดินเข้ามา หัวหน้าหมู่บ้านยังคงนั่งอ่านเอกสารอยู่หลังโต๊ะ

หัวหน้าหมู่บ้านผู้นี้ไม่ใช่ชายวัยกลางคนลงพุงตามภาพจำเดิม ๆ แต่เป็นชายหนุ่มที่ดูท่าทางฉลาดเฉลียวคนหนึ่ง เขาสวมเสื้อโค้ทผ้าขนสัตว์ การแต่งกายถือว่าดูดีมีฐานะ

หัวหน้ายามก้าวเข้าไปรายงานว่า "ท่านครับ พวกเขาสังหารหมาป่านั่นได้แล้ว"

เมื่อได้ยินดังนั้น หัวหน้าหมู่บ้านก็รีบเดินเข้ามาถามว่า "มีหลักฐานไหม"

คีธเหวี่ยงหนังสัตว์ที่แบกอยู่ด้านหลังลงบนพื้นทันที หนังสัตว์ดิบหนักกว่าห้าสิบกิโลกรัมกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ทำเอาหัวหน้าหมู่บ้านสะดุ้งโหยง

หัวหน้ายามข้าง ๆ ต้องกระแอมไอสองสามทีเพื่อทำลายบรรยากาศกระอักกระอ่วน

หัวหน้าหมู่บ้านย่อตัวลงลูบขนสีขาวราวหิมะ ผ่านไปครู่ใหญ่เขาจึงพยักหน้าแล้วลุกขึ้นยืน

"สุภาพบุรุษทั้งสอง ขอบคุณสำหรับการเสียสละของพวกท่าน ไอ้สัตว์เดรัจฉานตัวนี้ก่อกวนเส้นทางการค้ามาแปดเก้าวันแล้ว พวกท่านช่วยเราได้มากจริง ๆ"

หลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คอลินก็เอ่ยปากขึ้น "แต่ก่อนที่ข้าจะมาที่นี่ ข้าไม่เคยได้ยินข่าวเรื่องหมาป่าตัวนี้มาก่อนเลย"

หัวหน้าหมู่บ้านชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น

จากนั้นเขาก็ยิ้มเจื่อนแล้วกล่าวว่า "เมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ต้องพึ่งการส่งออกแร่ธาตุเพื่อแลกกับเสบียงอาหาร ช่วงนี้นโยบายจัดตั้งที่พักพิงผู้ลี้ภัยของเมืองเธาซันด์มาสต์ทำให้พวกเราลำบากกันพอสมควร ทั้งเรื่องความปลอดภัย อาหารการกิน... ปัญหาจุกจิกดูเหมือนจะมีเข้ามาไม่หยุดหย่อน

หากเส้นทางการค้าเกิดมีปัญหาขึ้นมาอีก ชาวเมืองคงต้องอดอยาก ภายใต้ความโกลาหล ความปลอดภัยของหมู่บ้านก็อาจจะย่ำแย่ลงไปอีก บอกตามตรงว่าพวกเรารับมือไม่ไหวแล้ว"

คอลินถอนหายใจ

ในฐานะคนยุคใหม่ที่คุ้นเคยกับกระแสข้อมูลข่าวสาร เขาก็พอจะคาดเดาเรื่องพวกนี้ได้ เพียงแต่ต้องการคำอธิบายก็เท่านั้น

หัวหน้าหมู่บ้านถูมือด้วยความประหม่าแล้วกล่าวว่า "เอาอย่างนี้ไหม ท่านทิ้งหนังผืนนี้ไว้ที่นี่ ข้าจะให้ช่างหนังทำเป็นสัตว์สตัฟฟ์พร้อมจารึกชื่อของพวกท่านไว้ แล้วนำไปตั้งโชว์ที่ห้องโถงกลาง"

คีธโวยวายขึ้นมาทันที "แล้วเงินล่ะ เจ้าคิดจะเอาของไปฟรี ๆ หรือไง"

"เมื่อกี้ข้าก็บอกไปแล้วว่า สถานการณ์ของพวกเราตอนนี้จริง ๆ แล้ว..." หัวหน้าหมู่บ้านกระแอมเบา ๆ สองทีก่อนกล่าวต่อ "เพื่อเป็นการชดเชย พวกท่านสามารถไปเลือกชุดเกราะที่คลังอาวุธได้สองชุด ข้าเชื่อว่าของพวกนี้น่าจะมีประโยชน์กับพวกท่านมากกว่าเงินเสียอีก"

"อย่ามาลูกไม้นี้ เจ้า..."

คอลินรีบเอาศอกกระทุ้งแขนคีธ แล้วกระซิบว่า "เกราะหนังชุดเดียก็ปาไปสิบกว่าเหรียญทองแล้วนะ"

"...คนเขาก็ใจดีเหมือนกันนี่" คีธเปลี่ยนท่าทีทันควัน "งั้นตอนนี้ไปเลือกได้เลยใช่ไหม"

"ตอนนี้ในคลังอาวุธมีแค่เกราะหนังกับเกราะนวมเหลืออยู่ไม่กี่ตัว ถ้าพวกท่านยินดีรับไว้ ก็คงจะดีไม่น้อย" หัวหน้าหมู่บ้านปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก

"ไม่มีปัญหา" คอลินพยักหน้า

หัวหน้ายามที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เดินออกจากห้องไปเรียกทหารยามสองสามคนเข้ามาช่วยยกหนังสัตว์ดิบออกไป

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะเดินจากไป หัวหน้าหมู่บ้านก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ทั้งสองท่านคงจะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดการกับสัตว์ร้าย จากรายงานการพบเห็นเมื่อเร็ว ๆ นี้ มีหมีขาวขนาดยักษ์ตัวหนึ่งโผล่มาป้วนเปี้ยนอยู่รอบ ๆ เมือง..."

คีธแทรกขึ้นว่า "ไวท์ฟรอสต์"

"ใช่ ดูเหมือนจะเป็นชื่อนั้นจริง ๆ" หัวหน้าหมู่บ้านพูดต่อ "ไม่นานมานี้มีนักผจญภัยที่ไปเก็บสมุนไพรทางทิศตะวันตกพบศพผู้ลี้ภัยถูกหมีกิน มันเป็นตัวปัญหาใหญ่สำหรับเรามาก"

คอลินได้ยินดังนั้นก็นิ่งอึ้ง วินเทอร์วูล์ฟที่ถูกหมียักษ์โจมตี ก็อบลินที่ตามหาสมุนไพร และชาวบ้านที่ถูกทำร้าย...

ตอนที่เขากับคีธไปเก็บสมุนไพรเมื่อไม่กี่วันก่อน เจ้าหมีนั่นคงไม่ได้วนเวียนอยู่แถวนั้นหรอกนะ ถ้าอย่างนั้นพวกเขาก็เฉียดความตายมาแล้วจริง ๆ

คอลินตอบกลับไปว่า "พวกเราจัดการไม่ไหวหรอก"

"แต่ว่า..."

คอลินเสริมต่อทันที "อีกอย่าง พวกเรายังเจอถ้ำทางทิศตะวันตกที่ดูเหมือนพวกดรูอิดเคยอาศัยอยู่ พวกเจ้าต้องระวังตัวให้ดี"

ข่าวร้ายที่ถาโถมเข้ามาทำเอารอยยิ้มของหัวหน้าหมู่บ้านแข็งค้าง

เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะฝืนยิ้มแล้วกล่าวว่า "ข้าจะเขียนจดหมายแนะนำให้อีกฉบับ พวกท่านนำจดหมายนี้ไปหาบาทหลวงที่วิหารในเมืองเธาซันด์มาสต์เพื่อให้ช่วยรักษาบาดแผลได้"

"ตกลง" คอลินพยักหน้า

แผลถูกยิงที่หลังของเขายังคงเจ็บแปลบ ๆ อยู่เลย

ถ้ามีบาดแผลติดตัวก็คงทำงานไม่ได้ไปอีกสักพัก หากรักษาให้หายขาดได้ย่อมเป็นเรื่องดีอย่างแน่นอน

อีกอย่าง การไปขอให้บาทหลวงที่วิหารใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์รักษาแผลปกติก็ต้องเสียเงินหลายเหรียญทอง แบบนี้ก็ถือว่าประหยัดเงินไปได้โข

หลังจากจัดการธุระเสร็จสิ้น ทหารยามคนหนึ่งก็พาเดินลงไปชั้นล่าง จนกระทั่งพบกับคลังอาวุธที่มีประตูแน่นหนา

ทหารยามหยิบกุญแจออกมาไขประตู

เป็นอย่างที่หัวหน้าหมู่บ้านว่าไว้ ในคลังอาวุธนี้ไม่มีอุปกรณ์ดีเลิศอะไร ดูจากชั้นวางอาวุธและชุดเกราะที่ว่างเปล่าก็พอจะเดาได้ว่าของดีส่วนใหญ่ถูกเบิกออกไปใช้หมดแล้ว

แต่สำหรับคอลินและคีธ สองนักผจญภัยที่สวมแค่ชุดผ้าลินินออกลุย อุปกรณ์อะไรก็ถือว่ามีประโยชน์ทั้งนั้น เพราะพวกเขายังไม่มีอุปกรณ์ป้องกันตัวเลยสักชิ้น

"เข้าไปดูสิ อยากได้ชิ้นไหนก็บอกข้า" ทหารยามยืนรอคำตอบอยู่ที่หน้าประตู

คีธเดินอาด ๆ เข้าไปราวกับเดินเข้าบ้านตัวเอง

คอลินรีบตามเข้าไป พลางสำรวจชุดเกราะในคลัง

เนื่องจากต้องเผชิญกับภัยคุกคามจากสัตว์ป่านานาชนิดอยู่ตลอดเวลา หมู่บ้านในโลกนี้จึงค่อนข้างให้ความสำคัญกับการต่อสู้ อย่างน้อยพื้นที่แถบหมู่บ้านฟลินต์นี้แต่ก่อนก็เคยเป็นถิ่นของพวกก็อบลินมาก่อน ตอนนี้พวกมันเลยต้องหนีไปมุดหัวอยู่ในภูเขาแทน

ทว่าด้วยทรัพยากรที่จำกัด พวกเขาจึงหาอาวุธดี ๆ มาสะสมได้ไม่มากนัก

ดังนั้นชุดเกราะทั้งคลังจึงมีแต่เกราะนวมและเกราะหนัง แทบไม่เห็นเกราะเหล็กเลย หรือจะพูดให้ถูกคือเกราะเหล็กคงถูกสวมอยู่บนตัวทหารหมดแล้ว

ตอนนี้คงไม่เหมาะที่จะไปจับทหารยามมาแก้ผ้าแล้วปล้นชุด

คอลินจึงเลือกเกราะคุณภาพระดับทั่วไปจากกองเกราะหนังคุณภาพต่ำเหล่านั้นมาตัวหนึ่ง

[เกราะหนัง / ระดับทั่วไป] [พลังป้องกัน: 2]

เขาถือชุดเกราะมาตรงหน้าทหารยามพร้อมกล่าวว่า "เอาตัวนี้แหละ"

"แค่นี้ยังไม่พอ" ทหารยามพูดจบก็ก้าวฉับ ๆ เข้าไปในคลัง

ขณะที่คอลินกำลังสงสัยว่าหมอนี่คิดจะกลับคำหรือเปล่า อีกฝ่ายก็หยิบเกราะนวมส่งมาให้

[เกราะนวม / ระดับทั่วไป] [พลังป้องกัน: 1]

"ก่อนจะใส่เกราะพวกนั้นต้องสวมเกราะนวมรองข้างในก่อน ไม่งั้นผิวหนังจะถลอกหมด อีกอย่างเกราะนวมเองก็ช่วยป้องกันได้ระดับหนึ่งด้วย"

มีรายละเอียดเยอะขนาดนี้เลยหรือ

คอลินฟังคำอธิบายของทหารยามพลางกอดเกราะทั้งสองชุดไว้ในอ้อมแขนด้วยท่าทางงุนงง

ในเกมส่วนใหญ่ สวมชุดเกราะก็คือสวมเลยชิ้นเดียวจบ เขาไม่เคยต้องมาคิดถึงเรื่องยิบย่อยพวกนี้มาก่อน

แถมสองชุดนี้รวมกันก็มีค่าตั้งยี่สิบเหรียญทองแล้ว

คีธที่อยู่ข้าง ๆ ก็ทำตามอย่างว่าง่าย หยิบเกราะนวมกับเกราะหนังไปอย่างละชุดเช่นกัน

หลังจากทหารยามลงบันทึกและช่วยห่อชุดเกราะให้เรียบร้อย ทั้งสองก็เดินออกจากที่ทำการ

ด้านนอกยังคงมีไทยมุงกลุ่มใหญ่ยืนอออยู่

คีธยิงฟันใส่ฝูงชนเรียกเสียงฮือฮา เจ้าฮาล์ฟออร์คตนนี้ยังคงเพลิดเพลินกับสายตาชื่นชมของคนรอบข้างต่อไป

คอลินยกมือขอทางพลางเดินมุ่งหน้าไปยังร้านเหล้า

โชคดีที่คนมุงส่วนใหญ่เป็นชาวเมือง หลังจากกล่าวขอบคุณและส่งเสียงเชียร์กันยกหนึ่ง พวกเขาก็แยกย้ายกันไป เหลือเพียงคนว่างงานสิบกว่าคนที่ยังเดินตามหลังมา

คอลินเดินไปพลางมองไปพลาง

เขาพยายามมองหาชายวัยกลางคนที่มอบยาถอนพิษให้พวกเขาก่อนออกเดินทาง ชายคนนั้นเปรียบเสมือนผู้มีพระคุณช่วยชีวิต อย่างน้อยก็ควรจะขอบคุณเขาสักหน่อย

แต่จนกระทั่งเดินมาถึงร้านเหล้า เขาก็ยังไม่เจอชายคนนั้น

ร้านเหล้าที่ขบวนคาราวานใช้เป็นที่พักแรมขณะนี้เนืองแน่นไปด้วยผู้คนที่อยากรู้อยากเห็น เรียกได้ว่าที่นั่งเต็มทุกโต๊ะ โดยส่วนใหญ่เป็นพวกคุ้มกันกองคาราวาน

ทันทีที่ทั้งสองเดินผ่านประตูเข้าไป ในร้านเหล้าก็ระเบิดเสียงเชียร์ดังกระหึ่มราวกับคลื่นทะเล

"ขอบใจที่ช่วยจัดการไอ้เดรัจฉานนั่นนะ"

"ข้าบอกแล้วใช่ไหมล่ะ ที่หัวหน้าหมู่บ้านไม่ติดประกาศค่าหัวต้องมีเหตุผลแน่"

"หุบปากไปเลย ที่ต้องขอบคุณคือวีรบุรุษสองท่านนี้ต่างหาก"

บรรยากาศในร้านเหล้าจอแจวุ่นวาย

เมื่อทั้งสองเข้ามา บ็อบและเจ้าของร้านเหล้าก็รีบออกมาต้อนรับ พวกคนคุ้มกันกองคาราวานต่างพากันลุกสละที่นั่งให้

"มื้อนี้อยากทานอะไรครับท่าน"

เจ้าของร้านหน้าบานเป็นกระด้ง สองคนตรงหน้าคือป้ายโฆษณาชั้นดีของร้านชัด ๆ

คอลินทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ร่างกายที่ปวดร้าวค่อยรู้สึกดีขึ้นบ้าง

"เอาเหมือนคราวที่แล้ว สตูว์ยอดดวงใจ"

"แล้วก็เบียร์เยอะ ๆ ข้าขอแบบแช่เย็นเจี๊ยบจากห้องใต้ดินเลยนะ" คีธล้วงเนื้อวินเทอร์วูล์ฟที่ใส่ไว้ในถุงออกมา "ฝากย่างเนื้อนี่ให้ด้วย"

"ดื่มเหล้าจะทำให้แผลหายช้านะ" คอลินทักท้วง

"ถ้าวันนี้ข้าไม่ได้ดื่ม ข้าคงขาดใจตายคืนนี้แหละ" คีธตบโต๊ะด้วยความหงุดหงิด

คอลินได้แต่พูดอย่างจำยอม "ก็ได้ ข้าขอแก้วหนึ่งด้วย"

"เจ้าไปฟังเรื่องเหลวไหลมาจากไหน" คีธว่า "ฟังนะ เหล้าคือยาวิเศษที่ช่วยฟื้นฟูบาดแผล มันทำให้เจ้าเจ็บน้อยลง แล้วก็ช่วยให้หลับสบาย นักรบที่บาดเจ็บทุกคนสมควรได้รับเหล้าสักแก้ว เพราะนี่คือสิ่งที่พวกเขาควรได้รับ..."

คอลินพยายามข่มใจไม่ให้ลุกขึ้นมาบรรยายหลักวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ให้อีกฝ่ายฟัง แล้วนั่งรออาหารเงียบ ๆ

สตูว์ยอดดวงใจที่ยกมาเสิร์ฟรสชาติเหมือนเมื่อไม่กี่วันก่อน แถมปริมาณยังดูเยอะขึ้นด้วย เบียร์ในถ้วยเขาสัตว์ก็ยอดเยี่ยมไร้ที่ติ ฟองเบียร์สีขาวนวลชวนให้น่าดื่ม

คีธคว้าถ้วยขึ้นมากระดกอึก ๆ ลงคอคำใหญ่

คอลินมองท่าทางของอีกฝ่าย แล้วลองทำตามบ้างด้วยการดื่มอึกใหญ่

เบียร์คำโตไหลลงคอ ความรู้สึกเย็นซ่านแผ่ซ่านไปถึงขั้วหัวใจทันที

วินาทีนี้เอง คอลินถึงเพิ่งรู้สึกว่าตัวเองปลอดภัยจริง ๆ เพิ่งตระหนักว่าพวกก็อบลิน หมาป่า และดรูอิดเหล่านั้นอยู่ไกลสุดขอบฟ้า ไม่อาจทำอันตรายเขาได้อีกแล้ว

เขาถอนหายใจยาว "ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไมจบการผจญภัยต้องมาดื่มสักแก้ว"

"อย่าเพิ่งรีบ คืนนี้ยังอีกยาวไกล" คีธหัวเราะร่า

บรรยากาศในร้านเหล้าค่อย ๆ ร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

เสียงเพลงของใครบางคนดังก้องอยู่รอบตัว กลิ่นไส้กรอกและสตูว์ลอยมาแตะจมูก ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ภาพตรงหน้าดูวุ่นวายสับสนไปหมด... หรือบางทีมันอาจจะวุ่นวายอยู่แล้วก็ได้

คีธตะเบ็งเสียงเล่าประสบการณ์ในช่วงสองวันที่ผ่านมาให้คนรอบข้างฟัง

คอลินเคี้ยวอาหารพลางพูดเสริมรายละเอียดบ้างเป็นครั้งคราว

เขาลองชิมเนื้อวินเทอร์วูล์ฟไปสองคำ รสชาติเหมือนเนื้อวัวที่มีกลิ่นสาบ ทั้งที่เนื้อยังร้อนอยู่ แต่พอเคี้ยวไปสักพักปลายลิ้นกลับเริ่มรู้สึกเย็นวาบ รสชาติสู้สตูว์ยอดดวงใจของทางร้านไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

เวลาผ่านไปเนิ่นนานท่ามกลางความมึนเมาและโกลาหล

เมื่อได้สติอีกครั้ง คอลินก็พบว่าตัวเองฟุบอยู่บนโต๊ะเสียแล้ว

พอลองเงยหน้าขึ้นมอง ภาพตรงหน้ามีแต่จานสกปรกและถ้วยเหล้าที่ว่างเปล่า

"เจ้าคือวีรบุรุษคนใหม่หรือ"

เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหู คอลินที่กำลังสะลึมสะลือแยกไม่ออกเลยว่าเสียงมาจากทิศไหน

อาจจะเป็นขี้เมาสักคน... ดูเหมือนตอนนี้ข้าเองก็เป็นขี้เมาเหมือนกันนี่หว่า งั้นเสียงนี้คงเป็นข้าที่เพ้อไปเองสินะ

"ข้าก็แค่... แค่นักผจญภัยที่หาเงินจ่ายค่าเช่า"

"แล้วเจ้าต้องการอะไร"

คอลินพึมพำ "หาเงิน แล้วก็มีชีวิตรอดล่ะมั้ง"

"แล้วหลังจากหาเงินได้มากพอแล้วล่ะ"

"หือ" คอลินที่รู้สึกว่าการเงยหน้าเป็นเรื่องยากลำบาก ยังคงฟุบหน้ากับโต๊ะพูดต่อไป "ก็คงไปดูมุมต่าง ๆ ของโลกใบนี้ ไปดูภูเขาสูง เอิ๊ก... ไปดูทะเล ไปดูนรก ไปดูเรื่องราวที่บ้าคลั่งที่สุดพวกนั้น..."

"ทำไมล่ะ"

"เอิ๊ก... เพราะว่ามันมีอยู่จริงไง" คอลินโบกมือไม้ "กะ... ก็ในเมื่อได้มีชีวิตอยู่ในโลกแบบนี้ทั้งที ก็ต้องอยากออกไปดูบ้างสิ เวทมนตร์อะไรพวกนั้น..."

พูดจบ เขาก็ผล็อยหลับไปอย่างสนิท